Smoki i spektrum

START

DALEJ

DALEJ

Każda osoba w spektrum czuje świat tak samo.

MIT

FAKT

DALEJ

Osoba w spektrum może wyglądać, jakby chciała być sama, choć tak naprawdę bardzo chciałaby mieć kolegów.

MIT

FAKT

DALEJ

Meltdown — czyli wybuch płaczu albo krzyku — to taka sama złość jak fochy.Wystarczy, że dziecko się ogarnie

MIT

FAKT

DALEJ

Słuchawki wyciszające szum w klasie naprawdę pomagają niektórym osobom w spektrum.

MIT

FAKT

DALEJ

Z autyzmu można wyrosnąć, tak jak wyrastasię z mleczaków.

MIT

FAKT

DALEJ

Niektóre osoby w spektrum bardzo mocno interesują się jedną konkretną rzeczą — na przykład dinozaurami, pociągami albo kosmosem — i wiedzą o niej więcej niż dorośli.

MIT

FAKT

DALEJ

DALEJ

Jest środek lekcji matematyki. Nagle Ross wstaje, zatyka rękami uszy i wybiega z sali. Pani wychowawczyni biegnie za nim. Niektórzy w klasie zaczynają chichotać i pokazywać palcami.

Nic nie robię, czekam aż minie.

Też chichoczę z innymi, żeby nie wypaść z grupy.

Po lekcji podchodzę do Rossa i pytam spokojnie, jak się czuje.

Wstaję i mówię klasie głośno: „Przestańcie, to nie jest śmieszne!"

Sprawdźcie także pozostałe odpowiedzi!

Na długiej przerwie widzisz Rossa siedzącego pod ścianą. Czyta książkę o dinozaurach. Twoi koledzy wołają cię do siatkówki i mówią: „zostaw go, on lubi być sam".

Idę grać — skoro lubi być sam, nie będę się narzucać.

Wciągam Rossa do gry w siatkówkę, żeby nie był sam.

Wracam do kolegów, ale macham Rossowi i się uśmiecham.

Siadam obok niego i pytam, czy mogę zobaczyć książkę.

Sprawdźcie także pozostałe odpowiedzi!

Lekcja. Ross siedzi z dużymi słuchawkami wyciszającymi. Twój kolega z ławki szepcze do ciebie: „patrz, znowu udaje, że nas nie słyszy, dziwak".

Nic nie odpowiadam, niech ma swoją opinię.

Mówię koledze cicho: „On nie udaje. Te słuchawki naprawdę mu pomagają się skupić."

Po lekcji zgłaszam to wychowawcy.

Trochę się uśmiecham, ale nie potakuję.

Sprawdźcie także pozostałe odpowiedzi!

Pani dzieli klasę na grupy 4-osobowe do projektu o ekosystemach. Ross trafia do twojej grupy. Koleżanka z grupy mówi półgłosem do reszty: „no super, teraz nic nie zrobimy, on jest zawsze taki dziwny”.

Sam(a) podzielę pracę tak, żeby Ross nie musiał nic robić.

Mówię koleżance: „Daj mu szansę, może nas zaskoczy".

Pytam Rossa, w czym jest dobry — co lubi w przyrodzie.

Nie odzywam się, robimy projekt jak zwykle.

Sprawdźcie także pozostałe odpowiedzi!

DALEJ

OSTRZE SŁOWA

Reaguję, gdy ktoś próbuje śmiać się kosztem kolegi.

• Jeśli usłyszę żart kosztem kogoś z klasy, powiem cicho: „Daj spokój, to nie jest fajne".
• Nie roześmieję się z żartu, który kogoś z klasy ośmiesza — nawet z grzeczności.

• Powiem jednej osobie w klasie szczerze coś dobrego — bez ironii.
• Wymyślę własną mikro-akcję:

SŁUCH SMOKA

Wyłapuję, kiedy ktoś koło mnie ma trudniejszy moment.

• Raz w ciągu dnia rozejrzę się po klasie i zauważę kogoś, kto wygląda na zmęczonego.
• Zapytam kolegę, który ostatnio był cichy: „Wszystko OK?".
• Wieczorem opowiem komuś w domu o jednej osobie z klasy, na którą dziś zwróciłem uwagę.
• Wymyślę własną mikro-akcję:

TARCZA CISZY

Robię świat trochę cichszym dla tego, kogo to przeciąża.

• Na przerwie nie będę krzyczeć w klasie, jeśli ktoś jeszcze tam siedzi.
• Odsunę krzesło delikatnie, choć nie muszę.
• Zapytam kolegę, który lubi spokój: „Czy nie jest ci tu za głośno?".
• Wymyślę własną mikro-akcję:

PŁASZCZ OBECNOŚCI

Jestem przy kimś, kto często jest sam — bez nacisku.

• Usiądę obok kogoś, kto zwykle siedzi sam — nawet jeśli nie będziemy rozmawiać.
• Na obiedzie zostawię obok siebie wolne miejsce z gestem „możesz usiąść".
• Pomacham komuś z drugiej strony klasy, do kogo zwykle się nie odzywam.
• Wymyślę własną mikro-akcję:

KLUCZ PASJI

Pytam o czyjeś hobby i naprawdę słucham.

• Zapytam jednego kolegę lub jedną koleżankę: „Co lubisz robić poza szkołą?".
• Wysłucham — naprawdę, bez patrzenia w telefon — jak ktoś opowiada o swoim hobby.
• Dowiem się jednej nowej rzeczy o czyimś zainteresowaniu, którego dotąd nie znałem.
• Wymyślę własną mikro-akcję:

CZAS SMOKA

Daję komuś tyle czasu, ile potrzebuje.

• Jeśli ktoś będzie wolniej odpowiadać, poczekam zamiast podpowiadać.
• Nie dokończę za kogoś zdania, choć będę wiedzieć, co chce powiedzieć.
• Jeśli ktoś będzie milczał, nie zapytam „co ci jest" — po prostu zostanę w pobliżu.

• Wymyślę własną mikro-akcję: