H ζωή στη Σύμη

H ζωή στη Σύμη

Η ζωή στη Σύμη μέσα από εικόνες

0''-8''

Scene 03

0''-8''

Το νησί μου

Η Σύμη είναι το όγδοο σε μέγεθος Ελληνικό νησί του συμπλέγματος των Δωδεκανήσων. Βρίσκεται περί τα 12 μίλια ΒΔ. της Ρόδου.

Ο Γιαλός της Σύμης με τα πολύχρωμα νεοκλασικά χαρίζει μία από τις καλύτερες φωτογραφίες του Αιγαίου.

Το νησί σήμερα έχει γίνει ένας παραθεριστικός παράδεισος, χωρίς όμως να έχει χάσει την ομορφιά και τη γραφικότητά του.

+ info

+ info

+ info

Ημερομηνία 11/12/25

Μαρία παπακωνσταντοπούλου

Η ζωή στη Σύμη

Η καθημερινότητα στο νησί

Οι μανάδες κάνανε τις δουλειές του σπιτιού

0''-8''

Scene 01

Άλλες να ξεσποριάσουν φακή ή φασόλια

Άλλες έφτιαχναν κουλουράκια

Άλλες φτιάχνανε κουρελούδες

Άλλες πλέκανε

Εμείς τα παιδιά παίζαμε

Κουτσό

Αγαλματάκια

Μαμά και παιδιά

Τυφλόμυγα

Σ’ εμάς, στη Σύμη, οι κουζίνες δεν είναι έτσι κουτσουλές

Εκεί κάνουμε όλες μας τις δουλειές.

Ο αποκρέβατος

Το κρεβάτι των γονιών

Τα παράθυρα

Η τσιμιά, το τζάκι .

Τα λουλούδια και τα λαχανικά μας

Η στρέρνα για να μαζεύουμε το νερό

Θέλει καλό κουμάντο το νερό...

Ας προβληματιστούμε...

Πώς διαχειρίζονταν οι κάτοικοι της Σύμης το πρόβλημα της λειψυδρίας; Σε τί συμπεράσματα καταλήγετε;

Πώς οι κάτοικοι της πρωτεύουσας;

Πώς εμείς σήμερα; Τι φανερώνει αυτή μας η στάση;

Καλή μελέτη!!

Το φυσικό της λιμάνι είναι ο Γιαλός,γύρω από τον οποίο είναι κτισμένη η πόλη αμφιθεατρικά. Κατά την απογραφή του 2001 αριθμούσε 2.606 κατοίκους, εκ των οποίων οι 2.427 είναι συγκεντρωμένοι στο άνω τμήμα της πόλης, το λεγόμενο Χωριό, που είναι κτισμένο στην πλαγιά του όρους Βίγλα.

Το πανέμορφο νησί της Σύμης από drone

Το νησί σήμερα έχει γίνει ένας παράδεισος για τουρίστες από ξένες χώρες,κυρίως Βρετανούς και Ιταλούς. Η τουριστική ανάπτυξη οδήγησε στην επισκευή και αναπαλαίωση πολλών παλαιών κατοικιών. Οι επισκευές και αναπαλαιώσεις γίνονται σύμφωνα με αυστηρές διατάξεις νόμου, ώστε να μην αλλοιωθεί η παραδοσιακή αρχιτεκτονική του νησιού.

Το νησί είναι ορεινό, πετρώδες, άγονο και άνυδρο. Ψηλότερο βουνό είναι η Βίγλα (550 μ.) που σχεδόν χωρίζει το νησί στο βόρειο και νότιο τμήμα.

Το σχήμα του νησιού

Σ’ εμάς, στη Σύμη, οι κουζίνες δεν είναι έτσι κουτσουλές, όπως είναι εδώ. Είναι ένα μεγάλο δωμάτιο, πολύ μεγάλο, που κάνουμε όλες μας τις δουλειές. Κοιμόμαστε κιόλας, το χειμώνα που ’χει κρύο.

Στη μια του άκρη έχει τον αποκρέβατο —ένα πατάρι, πες— μεγάλο και ψηλό ένα μέτρο. Ανεβαίνεις με τρία σκαλάκια. Έχει κι ένα κάγκελο στην άκρη. Αυτό βολεύει πολύ για να μην πέφτουν τα παιδιά που κοιμούνται όλα εκεί. Το στρώνουμε με ωραίες κουρελούδες και παίζουμε —ξυπόλητες για να μη λερώνουμε— μαμάδες και παιδιά. Από κάτω ο αποκρέβατος είναι αποθήκη. Φυλάμε διάφορα πράγματα. Εκεί λέμε στα μικρά ότι θα τα κλειδώσουμε αν δεν είναι φρόνιμα. Κι αυτά φοβούνται τον αράπη ή τη γριά και κάθονται φρόνιμα.

Στην άλλη άκρη του δωμάτιου είναι η τσιμιά, το τζάκι δηλαδή, και δίπλα η βρύση της στέρνας. Το τζάκι δεν το ανάβουμε συχνά. Άλλωστε τι κρύο κάνει στη Σύμη… ψιλοπράγματα. Έτσι και ρουφήξεις ένα φασκόμηλο… ζεστάθηκες στο πι και φι!… Μόνο τα Χριστούγεννα το ανάβουμε, έτσι για το καλό. Για να καπνίσει, να διώξει το κακό απ’ το σπίτι, να τρομάξει τους καλικαντζάρους. Τον άλλο καιρό έχουμε ακουμπισμένο εκεί το πετρογκάζ και μαγειρεύουμε.

O πατέρας και η μάνα μου κοιμούνται ψηλά ψηλά, σ’ ένα κρεβάτι που ανεβαίνεις με δεκαπέντε σκαλιά.

Δίπλα είναι το παράθυρο. Σ’ εμάς, στη Σύμη, τα παράθυρα είναι αλλιώτικα. Το είδα αυτό μόλις μπήκα και μου ’κανε εντύπωση. Εδώ τα παράθυρα είναι, πώς να το πω, αδύνατα. Σ’ εμάς έχουνε ένα πολύ φαρδύ πρεβάζι απ’ τη μέσα μεριά. Εκεί ακουμπάμε διάφορα πράγματα. Μάλιστα, το ένα παράθυρο της κουζίνας έχει το πρεβάζι του φτιαγμένο νεροχύτη. Γέρνει, δηλαδή, λίγο προς τα έξω κι έχει μια τρύπα φαρδιά που διώχνει τα σαπουνόνερα έξω.

Κάτω απ’ το παράθυρο φυτεύουμε μελιτζανιές, δυόσμο, βασιλικά, κατιφέδες. Το σαπουνόνερο είναι σπουδαίο για τα λουλούδια και τα λαχανικά. Λίπασμα, που λέει κι ο πατέρας. Και τα κάνει θρεφτάρια, να, μέχρι εκεί πάνω.

Κι ούτε που πάει χαμένο, όπως εδώ. Εδώ, καλέ, πού το πετάνε τόσο νερό;… Δεν το λυπούνται;… Αλλά τι λέω, η χαζή, τι να λυπηθούνε!… Εδώ ανοίγουν τη βρύση, και φρρρρτ! τρέχει το νερό… Δεν έχουν στέρνα, να φοβούνται μην πατώσει και μείνουν χωρίς νερό. Πάντως το στερνίσιο το νερό είναι το καλύτερο. Είναι θεοβρεχάμενο, που λένε οι παλαιοί. Είναι ωραίο, γλυκό νερό. Κάνει ωραία σαπουνάδα. Και στο λούσιμο είναι σπουδαίο.

Βέβαια, το νερό της στέρνας πρέπει να το προσέχεις. Θέλει καλό κουμάντο για να περάσεις το καλοκαίρι σου και να σου μείνει και λίγο να πλύνεις τις κουβέρτες και τις κουρελούδες…

Oι μανάδες κάνανε τις δουλειές τους τις απογευματινές. Άλλη έπλεκε, άλλες κόβανε κουρέλια για κουρελούδες, άλλη έπλεκε νταντέλα. Εκτός κι αν είχανε δουλειά συντροφική. Της εποχής. Κι έπρεπε να δουλέψουν όλες μαζί. Να, να καθαρίσουν τ' αμύγδαλα, να ξεσποριάσουν τη φακή ή τα φασόλια, να ετοιμάσουν κουλουράκια ή ν' ανοίξουν χυλοπίτες.

Εμείς, τα παιδιά, παίζαμε στην αυλή, αν ήταν καλοσύνη. Αλλιώς, καθόμαστε πάνω στον αποκρέβατο, στην κουζίνα που 'χει ζέστη, δίπλα τους. Και τα δυο μ' αρέσανε. Στις αυλές παίζαμε το κουτσό ή τ' αγάλματα ή τις κυρίες. Στην κουζίνα παίζαμε μαμά και παιδιά ή σχολείο. Είχε κι αυτό το γούστο του, γιατί, ενώ έπαιζες, άκουγες και τις μανάδες να κουβεντιάζουνε καθώς δουλεύανε.