7.35 wyd. Jedność e

„Bóg się rodzi”.

Boże Narodzenie

01

Szukam tego, co ważne

Modlitwa

Dzisiejsze spotkanie rozpoczniemy śpiewem kolędy.

1. Wśród nocnej ciszy głos się rozchodzi: wstańcie, pasterze, Bóg się wam rodzi! Czym prędzej się wybierajcie, do Betlejem pośpieszajcie przywitać Pana. 2. Poszli, znaleźli Dzieciątko w żłobie z wszystkimi znaki danymi sobie. Jako Bogu cześć Mu dali, a witając, zawołali z wielkiej radości: 3. Ach, witaj, Zbawco, z dawna żądany, tyle tysięcy lat wyglądany. Na Ciebie króle, prorocy czekali, a Tyś tej nocy nam się objawił. 4. I my czekamy na Ciebie, Pana, a skoro przyjdziesz na głos kapłana, padniemy na twarz przed Tobą, wierząc, żeś jest pod osłoną chleba i wina.

kliknij w ikonkę, by włączyć dźwięk

Boże Narodzenie przynosi radość

Kliknij w książkę, by przeczytać treść orędzia

do 5:05

Boże Narodzenie przynosi radość

Kliknij w książkę, by przeczytać treść orędzia

02

ROZWAŻAMI ZDOBYWAM

Narodzenie Jezusa

czytanie Pisma Świętego (Łk 2,1-18.20)

Posłuchajcie fragmentu Pisma Świętego.

kliknij w księgę, by wyświetlić tekst biblijny

Świadectwo Ewangelii o Bożym Narodzeniu

ćwiczenia zad. 1. str. 72.

Radość płynąca z kolędy „Bóg się rodzi”

Radość płynąca z kolędy „Bóg się rodzi”

ćwiczenia zad. 2. str. 72.

Radość płynąca z kolędy „Bóg się rodzi”

– Które słowa kolędy „Bóg się rodzi” nawiązują do tekstu Pisma Świętego? – Co w jej słowach pokrywa się z waszymi rysunkami na kartach pracy? – Jakie jest najważniejsze przesłanie kolędy „Bóg się rodzi”?

03

Zostaję ubogacony i działam

Narodzenie Jezusa zmienia bieg historii

Zgodnie z tradycją 24 grudnia w wigilię Bożego Narodzenia ubieramy choinkę, łamiemy się opłatkiem, składamy sobie życzenia. Wszystko to powoduje, że ten dzień wygląda inaczej niż pozostałe dni roku. Nasz wzrok kierujemy na Dzieciątko w żłóbku, które jest zapowiedzianym Zbawicielem świata. Jego narodzenie było przełomowym punktem, od tego momentu zaczęto liczyć lata naszej ery. Dlatego warto chwilę zatrzymać się i zastanowić: – Jak świat zmienił się dzięki temu, że w Betlejem narodził się Jezus?

Narodzenie Jezusa zmienia bieg historii

ćwiczenia zad. 3. str. 72.

Chrystus przychodzi do mojego serca

ćwiczenia zad. 4. str. 73.

04

Ćwiczenia

Sprawdź swoją wiedzę!

05

zadanie modlitwa

Zadanie

1. Naucz się na pamięć tekstu kolędy „Bóg się rodzi”. 2. Przygotuj teksty kilku kolęd i wraz z rodziną zaśpiewaj je w wigilijny wieczór. Napisz w zeszycie, jak ci się udało wykonać zadanie. 3. Wraz z kolegą lub koleżanką przygotuj prezentację multimedialną na temat: „Boże Narodzenie to czas radosnego spotkania z Jezusem”.

Modlitwa końcowa

Dzisiejsze spotkanie zakończymy śpiewem kolędy.

kliknij w ikonkę, by włączyć dźwięk

Użyte grafiki zastrzeżone są prawem autorskim.Kopiowanie i rozpowszechnianie za zgodą autora lub właściciela

przygotowanie prezentacji

ekatecheta.pl

2025

Źródło grafiki:

grafika wygenerowana przez AI

Canva

bank zdjęć własnych wydawnictwa

Słowa kolędy „Bóg się rodzi” są próbą wyjaśnienia tajemnicy Bożego Narodzenia. Nieskończony i wszechmogący Bóg stał się człowiekiem, stał się jednym z nas. Autor kolędy, Franciszek Karpiński, przeciwstawia sobie różne wartości: „Nieskończony” i „ma granice”, „wzgardzony” i „okryty chwałą”, „śmiertelny” i „wieczny”. Możemy te określenia przypisać Jezusowi jako Synowi Bożemu i jako człowiekowi. Nieskończony i wieczny Boży Syn przychodzi na świat jako śmiertelny człowiek. Jako Bóg jest pełen chwały, jako człowiek będzie wzgardzony przez ludzi.

– Jak aniołowie ogłosili narodzenie Jezusa? – Co Jezus przynosi wszystkim ludziom?

Benedykt XVI i Franciszek ukazują nam Jezusa, który przychodzi z darem pokoju, z darem nadziei na lepszy świat. Naszym zadaniem jest jednak przyjść do Jezusa i rozpoznać w nim Boga Zbawiciela. On może nas prowadzić przez życie. Choć narodził się jako bezbronne dziecko, ma moc przemieniać świat miłością.

Papież Franciszek podczas orędzia wygłoszonego z okazji świąt Bożego Narodzenia dnia 25 grudnia 2013 roku powiedział: „«Chwała Bogu na wysokościach, a na ziemi pokój ludziom Jego upodobania » (Łk 2,14). Drodzy bracia i siostry z Rzymu i świata, dobrego Bożego Narodzenia! Posłużę się pieśnią aniołów, którzy ukazali się pasterzom z Betlejem w tę noc, w którą narodził się Jezus. Śpiew ten jednoczy niebo i ziemię, kierując ku niebu uwielbienie i chwałę, a ku ziemi ludzi – życzenia pokoju. Zapraszam wszystkich, by włączyli się do tego śpiewu: śpiew ten jest dla każdego mężczyzny i każdej kobiety, którzy czuwają w nocy, którzy mają nadzieję na lepszy świat, którzy troszczą się o innych, starając się pokornie spełnić swój obowiązek. Chwała Bogu! Przede wszystkim do tego wzywa nas Boże Narodzenie: aby oddać chwałę Bogu, bo jest dobry, wierny i miłosierny. W tym dniu życzę wszystkim, aby rozpoznali prawdziwe oblicze Boga, Ojca, który dał nam Jezusa. Życzę wszystkim, by odczuli, że Bóg jest blisko, by przebywali w Jego obecności, aby Go miłowali, aby oddawali Mu pokłon. A każdy z nas może oddać chwałę Bogu zwłaszcza przez swoje życie, przez życie wypełnione miłością Boga i braci”.

Od czasów narodzin Jezusa do dnia dzisiejszego nie ma innej osoby, która by wywarła większy wpływ na dzieje świata. Jezus zmienił bieg historii narodów i poszczególnych ludzi. Nie było żadnej innej osoby, która przyczyniłaby się do tylu zmian prowadzących do dobra. Ta zmiana dokonuje się również dzisiaj. Jezus, rodząc się w sercach konkretnych osób, zmienia ich życie. Jednak najważniejszym owocem przyjścia Jezusa na ziemię jest zbawienie ludzi. Bóg zechciał stać się człowiekiem, tzn. przyjąć ludzkie ciało, odczuwać ból, głód, pragnienie, przeżywać smutek i cierpienie, by dać nam szansę zmartwychwstania do wiecznej radości.

– Do jakiej wdzięczności nas zachęcają nas Benedykt XVI i Franciszek? – Z jakim darem przychodzi do nas Jezus? – Kogo mamy rozpoznać w Jezusie? – Czyją bliskość mamy odczuwać podczas świąt Bożego Narodzenia?

Papież Benedykt XVI podczas orędzia wygłoszonego z okazji świąt Bożego Narodzenia 25 grudnia 2011 r. powiedział: „Drodzy bracia i siostry z Rzymu i całego świata! Chrystus nam się narodził! Chwała Bogu na wysokościach, a na ziemi pokój ludziom Jego upodobania. Do wszystkich dociera echo wieści z Betlejem, którą Kościół katolicki głosi na wszystkich kontynentach, przekraczając wszelkie granice narodowości, języka i kultury. Syn Maryi Dziewicy narodził się dla wszystkich, jest Zbawicielem wszystkich. Starożytna antyfona liturgiczna przyzywa Go następującymi słowy: «O Emmanuelu, królu nasz i Prawodawco, nadziejo i ratunku narodów; przyjdź nas wybawić, nasz Panie i Boże». Veni ad salvandum nos! Przyjdź nas wybawić! Jest to wołanie człowieka każdego czasu, który czuje, że sam nie jest w stanie przezwyciężyć trudności i niebezpieczeństw. Odczuwa potrzebę włożenia swej ręki w rękę większą i silniejszą, w rękę, która z wysoka wyciąga się ku niemu. Drodzy bracia i siostry, tą ręką jest Jezus, narodzony w Betlejem z Dziewicy Maryi. On jest ręką, jaką Bóg wyciągnął ku ludzkości, by ją wyprowadzić z ruchomych piasków grzechu i postawić ją na nogi na skale, mocnej skale swojej prawdy i swojej miłości” (por. Ps 40,3).

Tekst kolędy ma swoje źródło w Piśmie Świętym. Warto, abyśmy śpiewając kolędy, zastanawiali się nad ich przesłaniem. One niejednokrotnie pogłębiają naszą wiedzę na temat Bożego Narodzenia, jak również umacniają naszą wiarę we wcielenie Syna Bożego.

Jezus przychodzi z darem pokoju. Tak jak pasterze po usłyszeniu tej wiadomości pobiegli do Betlejem, tak każdy z nas zobowiązany jest poszukiwać Jezusa.

W owym czasie wyszło rozporządzenie cezara Augusta, żeby przeprowadzić spis ludności w całym świecie. Pierwszy ten spis odbył się wówczas, gdy wielkorządcą Syrii był Kwiryniusz. Podążali więc wszyscy, aby się dać zapisać, każdy do swego miasta. Udał się także Józef z Galilei, z miasta Nazaret, do Judei, do miasta Dawidowego zwanego Betlejem, ponieważ pochodził z domu i rodu Dawida, żeby się dać zapisać z poślubioną sobie Maryją, która była brzemienna. Kiedy tam przebywali, nadszedł dla Maryi czas rozwiązania. Powiła swego pierworodnego Syna, owinęła Go w pieluszki i położyła w żłobie, gdyż nie było dla nich miejsca w gospodzie. W tej samej okolicy przebywali w polu pasterze i trzymali straż nocną nad swoją trzodą. Wtem stanął przy nich anioł Pański i chwała Pańska zewsząd ich oświeciła, tak że bardzo się przestraszyli. I rzekł do nich anioł: „Nie bójcie się! Oto zwiastuję wam radość wielką, która będzie udziałem całego narodu: dziś bowiem w mieście Dawida narodził się wam Zbawiciel, którym jest Mesjasz, Pan. A to będzie znakiem dla was: znajdziecie Niemowlę owinięte w pieluszki i leżące w żłobie”. I nagle przyłączyło się do anioła mnóstwo zastępów niebieskich, które wielbiły Boga słowami: „Chwała Bogu na wysokościach, a na ziemi pokój ludziom, w których sobie upodobał”. Gdy aniołowie odeszli od nich do nieba, pasterze mówili między sobą: „Pójdźmy do Betlejem i zobaczmy, co się tam zdarzyło i o czym nam Pan oznajmił”. Udali się też pośpiesznie i znaleźli Maryję, Józefa oraz leżące w żłobie Niemowlę. Gdy Je ujrzeli, opowiedzieli, co im zostało objawione o tym Dziecięciu. A wszyscy, którzy to słyszeli, zdumieli się tym, co im pasterze opowiedzieli. A pasterze wrócili, wielbiąc i wysławiając Boga za wszystko, co słyszeli i widzieli, jak im to zostało przedtem powiedziane. (Łk 2,1-18.20)