4º Lendas de Samaín (Curso 2025/26)

historias de samaín

Creadas polo alumnado de 4º de Primaria

estrelas descoñecidas

Había unha vez un neno chamado Magoilute. Un día unha ra, Firulais, deulle un colar máxico que o mago Merlín estaba a buscar. Cando Magoilute estaba no lago de Cíes unha tarde, atopouse co mago Merlín. Chegaron ao acordo de que se o neno Magoilute lle daba o colar ao mago Merlín, este tería que alumear a noite. O mago aceptou, colleu a varita e dixo: “ADA CADABRA PATA DE CABRA”. O feitizo saíu mal, así que volveu intentalo de novo. “ADA CADABRA PATA DE CABRA”. Outra vez, volveu fracasar. Intentouno unha última vez: “ADA CADABRA GOTAS DE AUGA”. E dunha vez por todas, o conxuro saíu ben. As gotas de auga subiron ao ceo, por iso podemos ver todos e todas as estrelas pola noite. Viviron felices e comeron macarróns con tomate e queixo.

Por: Isabel, Lucas G., Teo, Mariña e Gorka.

A ambulancia maldita

Había unha vez un home chamado Frank Sad a quen se lle morreu a súa nai nun accidente de tráfico. Estaba tan desgustado que decidiu converterse en secuestrador de xente pola noite. Así que, roubou unha ambulancia, pintouna de negro e contratou unha man para que a conducise. A primeira vítima foi o 31 de outubro. A policía decidiu que a partir das 12 da noite non podía saír ninguén á rúa para previr novos asasinatos. Aínda no 2025 a policía non o deu atopado. Só encontraron un coitelo. Un día uns señores recoñeceron a matrícula da ambulancia e chamaron á policía. Ao chegar, detiveron a Frank e levárono ao calabozo e a xente xa puido saír á rúa pola noite.

Por: Inés, Lois, Ferrán e Jose.

Sálvora

Fai moito, no ano 1998, na illa de Sálvora, o garda levantouse para comezar a súa rutina. Saíu facer a rolda sen darse de conta de que había un mago secreto, chamado Aisak. O garda empezou a investigar e revisar a illa cando, de súpeto, se perdeu. Empezou a ver animais entre a herba e, como tiña entendido que nunca houbera animais no lugar, desmaiouse. Mentres tanto, a mascota do garda, a ra, escapou e foi onda o mago. O mago asustouse porque tiña unha mosca detrás e a ra comeuna. Deu un brinco cando lle deu no lombo coa súa lingua. O mago botoulle un feitizo á ra para que lle puidese contar o que lle pasara e por que estaba alí. E a ra así o fixo, contoulle ao mago o que pasara.

Por: Sofía, Lucas P., Nacha e Samuel.

A lúa de sangue

Érase unha vez dous nenos xogando a Truco ou trato, que decidiron ir a unha mansión de cor gris. Petaron na porta e dela saíu unha señora cunha serpe enrolada no pescozo. A serpe, que era de cor azul e gris e tiña os ollos de cor azul celeste, estaba durmida. A señora invitounos a cear sopa de cabaza. Estes, á vez, dixeron que si e sentáronse na mesa. - Van ser as doce! Coa lúa de sangue aparecen partes do corpo espalladas pola rúa que nos atacarán! - Nooo! Xa son as doce. Vámonos! - dixeron os nenos. Cando se foron estaban rodeados e de súpeto apareceu Don Cabazas. - Apartádevos, eu encárgome disto. - Ah, vale - dixeron os nenos. Correron á súa casa. Chegaron e metéronse na cama. Ao día seguinte, preparáronse para ir ao cole, pero os seus pais dixéronlles que non había colexio, pois toda a cidade estaba destrozada. Entón os nenos volveron para a cama.

Por: Paulo, Aldara, Leo, Junior e Daniela R.

o chupaovellas

Fai moito tempo, no ano 1754, nun pobo de Vilagarcía de Arousa falábase de que había moitos animais mortos,sobre todo ovellas. Un granxeiro da aldea dicía que o responsable era un ser chamado “o Chupaovellas”. O pobo empezou a alarmarse. Unha noite, un neno chamado Roberto subiu monte arriba e atopou un monstro. Era o Chupaovellas! Estaba rodeado de ovellas mortas. O ser comezou a peseguilo. O neno, aterrorizado, botou a correr. Estaba perdido, pero, de súpeto un oso foi a atacar ao neno e o Chupaovellas atacou ao oso. O ser só queria salvarlo do oso. Dende ese día Roberto di que o Chupaovellas só mata porque ten fame e que tamén mata para salvar ás persoas.

Por: Daniela C., Christian, Lara e Hugo.

Bo samaín!