Versos dos bosques

bosques

Versos dos

Día das Escritoras

13 de outubro de 2025 CPI As Revoltas

Ledicia Costas

María do Cebreiro

Lupe Gómez

Marta Dacosta

Lucía Aldao e María Lado

(...) Agora, no territorio do soño, collo da man o home que a miña imaxinación escolle por amante e entramos no bosque. (A cada bosque, o seu carácter.) Temos follas nos petos e nos ollos, os pés de un enredados nos pés do outro. Non é que no bosque haxa árbores, é que as árbores (neste soño, carballos) son o bosque mesmo, e estamos tan enredados que nin sequera reparamos nas picaduras dos mosquitos. Dámonos bicos en todas as partes do corpo, mesmo naquelas que non foron pensadas para bicar (por exemplo, nas cellas). Cabemos un dentro da voz do outro. Espertamos co canto dos primeiros paxaros e temos terra ata nas pernas, no ventre, no interior dos xeonllos. Sempre pensei que eu era unha muller de vento e de auga ata que reparei, rentes do chan, en que a terra tamén tiña túneles e pregos, en que nela había tamén humidade e aire. Pero non vin na terra un espello do mar nin amei dela nada que non tivese a súa propia forma.

María do Cebreiro

Escoita o poema recitado polo alumnado de 3º ESO - B

Lupe Gómez

O futuro é un outeiro que fumea na lareira dos soños transparentes. O deporte de andar sen rumbo, sen saber a onde vou. Nese ritmo de pés que son bandeiras sen fronteiras. Ás veces teño a impresión de verte, atoparte. Imaxinar o canto da memoria nos espellos verdes do río. Cando vou camiñar aos bosques do Sarela, descubro o cheiro antigo dos animais. O esterco das pombas na fatiga das raíces poderosas. Os homes vellos atravesan as pontes. Cos seus ollos cheos de anís e xoguetes. Cun can pequeniño que ri e non sabe falar. Non sabe dicir adeus. Na beira do río de Vista Alegre, os prados invocan a lentura astral das sementeiras.

Escoita o poema recitado polo alumnado de 2º ESO

NA CASA dos meus crecen maceiras de mazás pequenas, imperfectas folares, que enchen os cuartos de aroma na casa dos meus hai limoeiros pequenos, raquíticos que parten as pólas co peso de limóns ciclópeos na casa dos meus hai un castiñeiro árbore vella repleta de follaxe que se abre exuberante sobre un tronco ancho cunha cicatriz profunda a pegada do lustro que fendeu a árbore até case lle tirar a vida case

Marta Dacosta

porque o castiñeiro agardou teimou soldou o seu corpo magoado bebeu do sol e da terra e seguiu aquí na casa dos meus na terra da miña estirpe vizoso inzado de palabras grandes ou miúdas, imperfectas acuosas, sonoras, sempre doces gardadas aquí e para sempre

Escoita o poema recitado polo alumnado de 3º ESO - A

Ledicia Costas

Un incendio acada o seu estado de graza cando consegue que a terra cuspa cinsa como auga que voa do espiráculo dunha balea pregúntome cara a onde foxen as criaturas que sobreviven se sofren paros cardíacos, se teñen bágoas, se padecen depresión camiñar por un monte queimado é domesticar a dor as raíces das árbores centenarias aférranse ao baleiro, agora son aéreas e non o saben meto as mans neste poema e agarro as brasas o horizonte está calcinado é inevitable pensar no ano sen verán, naquel corazón tan brillante envolto en papel de xornal, na necrolóxica do día seguinte todo é negro coma os ollos dun paxaro inmóbil, presa do terror, negro coma as badaladas que anuncian a morte un corvo fai tap tap tap coas patiñas na terra, ignora que aí abaixo hai unha fosa común quen rezará por eles?

Escoita o poema recitado polo alumnado de 4º ESO

MARÍA LADO E LUCÍA ALDAO

Onde empezaba o camiño, dous carballos separaban as pólas para abrir a boca da fraga. Era un sendeiro entre as fieitas altas do verán, recórdalo? Parece bonito o bosque co seu teito de follas e de luz desesperada. Non creo que fose un día de verdadeira calor, a brisa era un suspiro do norte, estremecía a mata coa súa voz de xeo e puxemos a chaqueta. Avanzamos polas veas do bosque chamadas polo seu alentar frío. Non recordas que tiveramos posto a chaqueta? Recordo os bichos agochados, fuxían ou atacaban -non sabemos- e todas esas biografías prendidas das silveiras. De cando en vez, os cabelos do sol atravesaban a cúpula vexetal. Convertíase entón a fraga en catedral. Os paxaros repetían o son dos nosos pasos, os outeiros erguíanse en altares, capeliñas, mámoas... a marea verde lambíalle os pés, rompía en esporas contra eles. Rezábanlle en murmurios. É a vida que crepita. É terrible o bosque. Era fermoso. Coincidimos en que era fermoso? Ao principio gustounos.

Escoita o poema recitado polo alumnado de 1ºESO