7.12 wyd. Jedność e

Troskliwe szukanie.

Przypowieść o zabłąkanej owcy

01

Szukam tego, co ważne

Modlitwa

Na początku katechezy zaśpiewajmy.

Pan jest pasterzem moim niczego mi nie braknie na niwach zielonych pasie mnie nad wody spokojne prowadzi mnie.

kliknij w ikonkę, by włączyć dźwięk

Zagubienie

Będziecie pracować w dwóch grupach. Waszym zadaniem jest ułożyć współczesną historię o zagubieniu. Szczegóły polecenia ukryte są pod ikonkami aktywnymi.

Zestaw 2 Ułóżcie historię o dwunastoletnim Marku, który uciekł z domu. Zwróćcie uwagę, co czuł po ucieczce oraz co czuli i robili szukający go rodzice. W opowiadaniu użyjcie słów (w odpowiedniej formie): zagubić, zostawić, iść, znaleźć, brać, wracać, cieszyć.

Zestaw 1 Ułóżcie historię zagubienia się czteroletniej Oli w hipermarkecie. Zwróćcie uwagę, jak się czuło i zachowywało dziecko oraz co czuli i robili szukający go rodzice. W opowiadaniu użyjcie słów (w odpowiedniej formie): zagubić, zostawić, iść, znaleźć, brać, wracać, cieszyć.

kliknij w ikonkę, by przeczytać szczegóły polecenia

02

ROZWAŻAMI ZDOBYWAM

Poszukiwania zagubionego

czytanie Pisma Świętego (Łk 15,3-7)

Posłuchajcie fragmentu Pisma Świętego.

kliknij w księgę, by wyświetlić tekst biblijny

Poszukiwania zagubionego

– Jakie widzicie podobieństwa między waszym opowiadaniem a przypowieścią? – Jakie widzicie różnice?

Zabłąkana owca

czytanie Pisma Świętego (Łk 15,3-7)

Przeczytajcie jeszcze raz przypowieść i poszukajcie słowa klucza, czyli takiego słowa, które wskazuje na jej istotny element, bez którego historia ta by się nie wydarzyła.

kliknij w księgę, by wyświetlić tekst biblijny

Zabłąkana owca

ćwiczenia zad. 1. str. 26.

Zabłąkana owca

W przypadku przypowieści chodzi o słowo ZAGUBIĆ. Nie byłoby całej historii, gdyby nie zagubienie się owcy, które wywołało serię kolejnych wydarzeń. Przypowieść o zabłąkanej owcy ma znaczenie symboliczne. Owcami jesteśmy my, którzy należymy do owczarni – wspólnoty Kościoła. Pasterzem jest Bóg. Kiedy popełniamy grzech, gubimy się Bogu. Oddalamy się wtedy również od innych owiec, czyli od Kościoła. Gdy tak się dzieje, Bóg nas szuka, ponieważ nas kocha. Jezus na koniec przypowieści wspomniał o radości w niebie z powodu nawróconego grzesznika, więc wiemy, że gdy Bóg nas odnajduje, ogromnie się z tego cieszy wraz z aniołami i świętymi.

Zabłąkana owca

ćwiczenia zad. 2. str. 26.

Pan Jezus jako Dobry Pasterz

W czasach Pana Jezusa obraz pasterza był wszystkim znany. Palestyna była w dużej mierze krajem pasterskim. Pasterze zamykali swoje stada na noc w jednej owczarni i strzegli owiec przed złodziejami i drapieżnymi zwierzętami. Chcąc zabrać owce na pastwisko, każdy pasterz wołał je w charakterystyczny sposób, po którym owce go rozpoznawały. Przybiegały do pasterza i szły za nim, bo przy nim czuły się bezpiecznie. W dzień pasterz prowadził owce na łąki, gdzie była trawa, aby mogły się najeść, oraz nad wodę, aby ugasiły pragnienie. Zdarzało się, że pasterz musiał bronić owiec przed dzikimi zwierzętami i czasem tracił wtedy życie.

Pan Jezus jako Dobry Pasterz

Słowa te powiedział o sobie Pan Jezus. – Do kogo Jezus się porównał? – Co powiedział o owcach?

Zabłąkana owca

ćwiczenia zad. 3. str. 26.

03

Zostaję ubogacony i działam

Kuba pozwolił się znaleźć

Posłuchajcie prawdziwej historii Kuby.

kliknij w ikonkę, by przeczytać opowiadanie

Odnalezienie w sakramencie pokuty

Niestety w życiu duchowym nieustannie „gubimy się” Jezusowi. – W jaki sposób Pan Jezus nas szuka? – W którym sakramencie Jezus nas odnajduje?

Odnalezienie w sakramencie pokuty

ćwiczenia zad. 5. str. 26.

Odpowiadając na pytania uzupełnijcie ostatnią kolumnę w tabeli. – Kto mnie szuka, gdy zgrzeszę? – Dokąd Jezus idzie wraz ze mną? – Co robi, gdy mnie odnajdzie? – Kto się wtedy cieszy?

Czy pozwalam się znaleźć?

Spróbujcie się wyciszyć i pomyślcie. – Na czym polegało moje ostatnie zagubienie się Jezusowi? – Jak często podczas rachunku sumienia słyszę Jego wołanie? – Kiedy ostatnio Jezus mógł mnie znaleźć? – Kto próbował mi pomóc wrócić do Jezusa? – Jak podziękuję Jezusowi, że szuka mnie przez różnych ludzi i wydarzenia, które mnie spotykają?

Zapis do zeszytu

„Ja jestem dobrym pasterzem i znam owce moje, a moje Mnie znają” (J 10,14).

04

Ćwiczenia

Sprawdź swoją wiedzę!

05

zadanie modlitwa

Zadanie

1. Napisz, co to znaczy, że Jezus jest Dobrym Pasterzem. 2. W wieczornej modlitwie podziękuj Bogu za Jego troskę okazywaną przez wydarzenia i spotkanych ludzi. 3. Na ocenę celującą: przygotuj prezentację na temat Dobrego Pasterza.

Modlitwa końcowa

Panie Jezu, ty jesteś Dobrym Pasterzem. Kochasz ludzi tak bardzo, że oddałeś za nich życie. Dziękuję Ci za dar Twojej miłości i za to, że szukasz mnie jak zagubionej owcy. Proszę Cię, odszukaj wszystkich, którzy zagubili się w cierniach współczesnego świata. Przyjdź z pomocą zwłaszcza do tych, którzy nie potrafi ą zerwać z grzechem. Weź na ramiona wszystkich, którzy odeszli od Ciebie, i przyprowadź ich do Kościoła, swojej Owczarni. Chryste, nasz najlepszy pasterzu, daj nam doświadczyć Twojego miłosierdzia. Naucz nas cieszyć się z nawrócenia i z życia blisko Ciebie. Amen.

Użyte grafiki zastrzeżone są prawem autorskim.Kopiowanie i rozpowszechnianie za zgodą autora lub właściciela

przygotowanie prezentacji

ekatecheta.pl

2025

Źródło grafiki:

grafika wygenerowana przez AI

Canva

bank zdjęć własnych wydawnictwa

wikipedia

Kuba chodził do VII klasy. Uczył się słabo. Na lekcjach nie uważał, a nawet utrudniał ich prowadzenie. Robił wszystko, żeby zwrócić na siebie uwagę i żeby było śmiesznie. Cała klasa miała go dość. Był dla kolegów uciążliwy tym bardziej, że często przeszkadzał na lekcjach. Podczas nieobecności Kuby w szkole wszyscy byli niewymownie szczęśliwi. Rozmowy z Kubą na temat jego zachowania odnosiły krótkotrwały skutek. Do szkoły wzywani byli jego rodzice, ale to również nie przyczyniało się do poprawy sytuacji. Po kolejnym wybryku sprawa trafiła nawet do kuratora sądowego, odbyła się rozmowa w sądzie, ale nadal nic się nie zmieniało. Pewnego razu jeden z nauczycieli przyprowadził Kubę do wychowawczyni klasy. Ta w pierwszej chwili chciała na niego nakrzyczeć, bo miała już dość rozwiązywania problemów związanych z jego zachowaniem. Wiedziała jednak, że to nie przyniesie żadnej poprawy. Ponadto bardzo chciała mu pomóc. Popatrzyła na niego ze smutkiem i spytała: „Kuba, czemu to robisz? Czy nie widzisz, że ranisz swoim zachowaniem tyle osób? Tak bardzo mi zależy, żebyś się zmienił, żebyś był lepszy”. Mówiąc to, miała łzy w oczach. Kuba również się rozpłakał. Długo jeszcze rozmawiali. Po tym wydarzeniu zachowanie Kuby się zmieniło.

Każdy z nas, gdy zgubi coś cennego, czuje żal i robi wszystko, aby odszukać zgubę. Gdy uda mu się ją znaleźć, czuje ulgę i radość. A cóż dopiero, gdy zgubi się człowiek. Rodzice poszukujący swojego dziecka, które zaginęło bądź uciekło, martwią się, czy nie stała mu się krzywda. Robią wszystko, aby udało się je odnaleźć. Zawiadamiają policję, sprawdzają na pogotowiu, ogłaszają w prasie, w telewizji, w Internecie i sami wyruszają na poszukiwania… Robią wszystko, co tylko jest możliwe, aby jak najwięcej ludzi dowiedziało się o zaginięciu ich dziecka. Dzięki temu istnieje większa szansa, że ktoś, kto je spotka, będzie mógł je do nich przyprowadzić. Rodzice, którym udaje się odnaleźć dziecko, są najszczęśliwszymi ludźmi na ziemi. Wszyscy jesteśmy dziećmi kochającego nas Boga i niestety często gubimy się. Co wtedy robi Pan Bóg? Odpowiedzi na to pytanie udzielił Pan Jezus w przypowieści o zagubionej owcy.

Pan Jezus powiedział o sobie, że jest Dobrym Pasterzem, który nie zawaha się oddać życia za swoje owce. Stało się tak, gdy umarł za nas na krzyżu. Podobnie jak dobry pasterz zna każdą ze swoich owiec, tak Jezus zna każdego z nas po imieniu, wszystko o nas wie, przenika nasze myśli i pragnienia. O każdego z nas się troszczy i na każdym Mu zależy. I zawsze nas szuka, gdy się zagubimy. Przy takim Pasterzu możemy czuć się bezpiecznie.

– Kto „się zagubił”? – Kto go „szukał”? – Co szczera rozmowa z wychowawczynią spowodowała w życiu Kuby? – Jak możemy zaradzić takiemu zagubieniu?

Pracując w tych samych grupach, co poprzednio znajdźcie podobieństwa i różnice pomiędzy przypowieścią o zabłąkanej owcy a ułożonym wcześniej opowiadaniem o zagubionym dziecku.

Kuba „zagubił się w swoim życiu” – swoim zachowaniem sprawiał cierpienie kolegom i koleżankom. Cierpieli przez niego również nauczyciele, którzy jednak nie przestawali go „szukać”. Wzywali do szkoły rodziców, rozmawiali ze specjalistami. Wszystko po to, by się „odnalazł” i dał szansę rozwoju sobie i kolegom w klasie. „Znalazł się” dzięki szczerej rozmowie z wychowawczynią.

Jezus opowiedział następującą przypowieść: „Któż z was, gdy ma sto owiec, a zagubi jedną z nich, nie zostawia dziewięćdziesięciu dziewięciu na pustyni i nie idzie za zagubioną, aż ją znajdzie? A gdy ją znajdzie, bierze z radością na ramiona i wraca do domu; sprasza przyjaciół i sąsiadów i mówi im: «Cieszcie się ze mną, bo znalazłem owcę, która mi zginęła». Powiadam wam: Tak samo w niebie większa będzie radość z jednego grzesznika, który się nawraca, niż z dziewięćdziesięciu dziewięciu sprawiedliwych, którzy nie potrzebują nawrócenia”. (Łk 15,3-7)

Jezus nas szuka, jeśli zagubimy się przez grzech. Szuka nas przez wydarzenia i ludzi. Co zrobić, aby dać się Jezusowi znaleźć? Wołaniem Dobrego Pasterza mogą być nasze wyrzuty sumienia. Idziemy za Jego głosem, gdy przystępujemy do sakramentu pokuty i pojednania. Jezus przez swoje przebaczenie i odpuszczenie win opatruje rany naszej duszy. Zabiera nas z powrotem do owczarni, czyli wspólnoty Kościoła, i pomaga naprawić to, co zniszczył grzech: przeprosić, powiedzieć prawdę, nadrobić zaległości w szkole, pomóc siostrze…

Różnice, które zauważyliście, dotyczą jedynie bohaterów i miejsca, a podobieństwa to fakt zagubienia, poszukiwania i ogromnej radości po znalezieniu.

Jezus opowiedział następującą przypowieść: „Któż z was, gdy ma sto owiec, a zagubi jedną z nich, nie zostawia dziewięćdziesięciu dziewięciu na pustyni i nie idzie za zagubioną, aż ją znajdzie? A gdy ją znajdzie, bierze z radością na ramiona i wraca do domu; sprasza przyjaciół i sąsiadów i mówi im: «Cieszcie się ze mną, bo znalazłem owcę, która mi zginęła». Powiadam wam: Tak samo w niebie większa będzie radość z jednego grzesznika, który się nawraca, niż z dziewięćdziesięciu dziewięciu sprawiedliwych, którzy nie potrzebują nawrócenia”. (Łk 15,3-7)