7.7 wyd. Jedność e

Pozachrześcijańskie dowody na istnienie Jezusa

01

Szukam tego, co ważne

Modlitwa

Ojcze nasz,któryś jest w niebie: święć się imię Twoje, przyjdź Królestwo Twoje, bądź wola Twoja jako w niebie, tak i na ziemi. Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj. I odpuść nam nasze winy, jako i my odpuszczamy naszym winowajcom. I nie wódź nas na pokuszenie, ale nas zbaw od złego. Amen.

Każdy ma swoją historię

– Jakie dokumenty świadczą o tożsamości człowieka, o tym, że istnieje? – Jakie dokumenty świadczą o tym, że wy istniejecie? – Gdzie można znaleźć informacje o istnieniu waszej rodziny?

Każdy ma swoją historię

– Kiedy nie potrzebujemy dokumentów, aby stwierdzić, że dana osoba żyje bądź kiedyś żyła? – Dlaczego nie potrzebujemy dowodu osobistego, np. Karola Wojtyły, żeby móc stwierdzić, że istniała taka osoba?

02

ROZWAŻAMI ZDOBYWAM

Wiara, która szuka zrozumienia

czytanie Pisma Świętego (Rz 1,19)

Posłuchajcie fragmentu Pisma Świętego.

kliknij w księgę, by wyświetlić tekst biblijny

Wiara, która szuka zrozumienia

Człowiek może poznać Boga na różne sposoby. Historyczność Jezusa poznajemy z Ewangelii – umiejscawiają one Jego osobę w kontekście wydarzeń z okresu, w którym żył. Możemy również poznać fakty historyczne ze świadectw pozachrześcijańskich. Istnienie osoby Jezusa było jawne dla wszystkich ludzi, także tych, którzy nie przyjęli Jego nauki. Od konkretnej osoby zależy, czy będzie poszukiwać prawdy o Nim. Pewien uczeń powiedział swojemu katechecie, że będzie szukał dowodów na to, iż Pana Boga nie ma. Po upływie kilku miesięcy przyszedł ponownie i oświadczył: Sprawdzałem na wiele sposobów, czy prawdziwe jest twierdzenie, że Boga nie ma, i nie znalazłem żadnego dowodu. Czytałem różne książki i artykuły, obserwowałem świat i doszedłem do wniosku zupełnie przeciwnego – Bóg istnieje. Wystarczy tylko użyć rozumu, by potwierdzić Jego istnienie. „Wiara zatem nie lęka się rozumu, ale szuka jego pomocy i pokłada w nim ufność. Jak łaska opiera się na naturze i pozwala jej osiągnąć pełnię, tak wiara opiera się na rozumie i go doskonali” (Jan Paweł II, Encyklika „Fides et ratio”, 43).

Wiara, która szuka zrozumienia

ćwiczenia zad. 1. str. 16.

Pozachrześcijańskie świadectwa o Jezusie

Przeniesiemy się w czasie, poszukując dowodów na istnienie Jezusa. Przeczytamy, co pisali o Nim niechrześcijańscy historycy, żyjący w pierwszych wiekach po Jego narodzeniu.

Pozachrześcijańskie świadectwa o Jezusie

ćwiczenia zad. 2. str. 16-17.

wersja A

Będziecie pracować w grupach. Przeczytajcie teksty i na ich podstawie uzupełnijcie tabelę.

grupa 3

grupa 2

grupa 1

grupa 4

grupa 5

Pozachrześcijańskie świadectwa o Jezusie

ćwiczenia zad. 2. str. 16-17.

wersja B

Pozachrześcijańskie świadectwa o Jezusie

Historycy żydowscy i rzymscy wspominali o Jezusie Chrystusie lub o chrześcijanach. Stwierdzali, że Jezus był postacią historyczną. Ponieważ nie byli chrześcijanami, nie można posądzić ich o stronniczość.

Pozachrześcijańskie świadectwa o Jezusie

Fragment filmu według uznania Katechety

03

Zostaję ubogacony i działam

Znaki chrześcijaństwa

Przenosiliśmy się w czasie, poszukując dowodów na istnienie Jezusa. Byliśmy w pierwszych wiekach naszej ery, by poznać, co pisali o Nim niechrześcijańscy historycy. Na chwilę zatrzymamy się w teraźniejszości. – Jakie dziś spotykamy dowody na istnienie Jezusa?

Znaki chrześcijaństwa

ćwiczenia zad. 3. str. 17.

Gdzie spotykam Jezusa?

Jezus żyje we współczesnym świecie również dzięki naszemu świadectwu. Inni, patrząc na nasze zachowanie, powinni widzieć w nas tych, którzy naśladują Chrystusa. Zastanówcie się: – Co robicie, by w waszym środowisku pozostały dla przyszłych pokoleń dowody na istnienie Jezusa?

04

Ćwiczenia

Sprawdź swoją wiedzę!

05

zadanie modlitwa

Zadanie

1. Wypisz, jakie znaki świadczą o istnieniu Jezusa i gdzie je spotykasz. 2. Napisz świadectwo swojej wiary w Jezusa Chrystusa. 3. Przygotuj scenariusz krótkiego (3-minutowego) filmu dokumentalnego o Jezusie Chrystusie i zrealizuj go wspólnie z kolegami lub koleżankami z klasy.

Modlitwa końcowa

Proponuję na koniec naszego spotkania krótką modlitwę indywidualną w ciszy (20–30 sekund), którą zakończymy wspólnie słowami „Chwała Ojcu…”.

Użyte grafiki zastrzeżone są prawem autorskim.Kopiowanie i rozpowszechnianie za zgodą autora lub właściciela

przygotowanie prezentacji

ekatecheta.pl

2025

Źródło grafiki:

grafika wygenerowana przez AI

Canva

bank zdjęć własnych wydawnictwa

wikipedia

Wierzymy, że pozostaną po nas dowody na istnienie Jezusa dla przyszłych pokoleń. Mogą to być spisane wyznania wiary, obrazy, rzeźby, a także dzieła chrześcijan podejmowane ze względu na Jezusa, jak akcje charytatywne.

W przypadku osób znanych wiemy o ich istnieniu z relacji ludzi, którzy się z nimi zetknęli, a także z publikacji na ich temat. Pamięć o tych osobach jest wciąż żywa, ponieważ odegrały ważną rolę w historii. Dziś poszukamy w źródłach niereligijnych informacji na temat Jezusa Chrystusa jako człowieka żyjącego w określonym czasie i miejscu. Będziemy poszukiwać argumentów historycznych, by potwierdzić, że Jezus rzeczywiście żył.

To bowiem, co o Bogu można poznać, jawne jest wśród nich, gdyż Bóg im to ujawnił. (Rz 1,19)

Pliniusz Młodszy (62–114 po Chr.) pisze List do cesarza Trajana (jesteśmy w latach 111–113 po Chr.). Pliniusz, pisarz i senator rzymski, sprawował w tym czasie funkcję gubernatora w Bitynii (region północnej Turcji nad Morzem Czarnym) i radził się w liście swojego przyjaciela – cesarza, jak ma postępować w stosunku do chrześcijan, których szeregi rosną w niepokojący sposób. „Jest to, Panie, moim zwyczajem zwracać się do Ciebie we wszystkich sprawach, co do załatwiania których mam wątpliwości. (…) Dotychczas w stosunku do tych, których przyprowadzono do mnie oskarżonych o to, jakoby byli chrześcijanami, stosowałem taki sposób postępowania: pytałem ich samych, czy są chrześcijanami; kiedy przyznali się, pytałem ich po raz drugi i po raz trzeci, grożąc karą śmierci. Trwających uparcie przy swoim kazałem odprowadzać [na śmierć]. (…) Zapewniali zaś, że największą ich winą czy też błędem było to, że mieli zwyczaj w określonym dniu o świcie zbierać się i śpiewać na przemian pieśni ku czci Chrystusa jako Boga, i że związali się przysięgą dotyczącą nie jakichś występków, lecz że nie będą popełniać kradzieży, rozbojów, cudzołóstwa, że nie będą składać fałszywej przysięgi ani zapierać się wobec żądających zwrotu powierzonej im własności. Po tych obrzędach zazwyczaj rozchodzili się i znowu zbierali się, aby spożyć wspólny i niewinny posiłek”.

(List Pliniusza Młodszego do cesarza Trajana, przeł. A. Świderkówna)

Pomyślcie, że ludzie z przyszłości przenoszą się w początek XXI w. – Jakie znaki chrześcijaństwa dostrzegą w waszym środowisku?

– W jaki sposób możemy poznać, że Bóg istnieje? – Co mówi o Bogu świat przyrody? – Co mówią o Bogu źródła religijne (Pismo Święte)?

Dorośli potwierdzają swoją tożsamość dowodem osobistym, a uczniowie mają legitymacje. Zawarte tam dane przechowywane są również w Urzędzie Stanu Cywilnego miasta lub gminy. Oprócz tego informacje o nas znajdują się w parafii, w której przyjęliśmy chrzest, oraz w parafii, w której obecnie mieszkamy. Są tam księgi chrztów i księgi małżeństw. Istnieją różne źródła, na podstawie których możemy sprawdzić czyjeś istnienie, ale nie są one tak wiarygodne jak dokumenty Urzędu Stanu Cywilnego lub kancelarii parafialnej. Dzisiaj takimi źródłami są też Internet i portale społecznościowe, na których umieszczamy informacje o sobie i o swoich bliskich. Trzeba robić to zawsze bardzo rozważnie.

Wielki historyk rzymski z I w. Publiusz Korneliusz Tacyt (55–120 po Chr.) opisuje i podziela niechęć do Żydów i chrześcijan, szeroko rozpowszechnioną wśród ludu, która ma usprawiedliwiać skierowane przeciw nim akty barbarzyństwa. W jednej z ksiąg swoich Roczników pisze (jesteśmy w 63 r. po Chr., za rządów cesarza Nerona):„Atoli ani pod wpływem zabiegów ludzkich, ani darowizn księcia, ani ofiar błagalnych na rzecz bogów nie ustępowała hańbiąca pogłoska i nadal wierzono, że pożar był nakazany. Aby ją więc usunąć, podstawił Neron winowajców i dotknął najbardziej wyszukanymi kaźniami tych, których znienawidzono dla ich sromot, a których gmin chrześcijanami nazywał. Początek tej nazwie dał Chrystus, który za panowania Tyberiusza skazany został na śmierć przez prokuratora Poncjusza Piłata, a przytłumiony na razie zgubny zabobon wybuchnął nie tylko w Judei, gdzie się to zło wylęgło, lecz także w stolicy, dokąd wszystko, co potworne albo sromotne, zewsząd napływa i licznych znajduje zwolenników”.

Józef Flawiusz – największy historyk żydowski, urodzony w roku 37 po Chr. Był kapłanem jerozolimskim. Po zburzeniu Jerozolimy w roku 70, czego był świadkiem, służył wiernie cesarzom rzymskim jako nadworny pisarz dynastii Flawiuszów. W dziele pod tytułem Dawne dzieje Izraela, które powstało około 93–94 r. po Chr., przedstawia historię narodu żydowskiego od stworzenia świata do wybuchu powstania przeciw Rzymowi, które miało miejsce w roku 66. Wymienia wiele postaci żydowskich i rzymskich znanych zarówno z pism Nowego Testamentu, jak i z historii powszechnej – między innymi dwukrotnie wspomina o Jezusie Chrystusie. „W tym czasie żył Jezus, człowiek mądry, jeżeli w ogóle można go nazwać człowiekiem. Czynił bowiem rzeczy niezwykłe i był nauczycielem ludzi, którzy z radością przyjmowali prawdę. Poszło za nim wielu Żydów, jako też pogan. On to był Chrystusem. A gdy wskutek doniesienia najznakomitszych u nas mężów Piłat zasądził go na śmierć krzyżową, jego dawni wyznawcy nie przestali go miłować. Albowiem trzeciego dnia ukazał im się znów jako żywy”. (Dawne dzieje Izraela, 18,63-64)

Talmud. Jest to komentarz do prawa żydowskiego, napisany w V wieku po Chr. Charakteryzuje go negatywny stosunek do Jezusa. „W wigilię Paschy został zabity Jezus. Herod ogłosił: On zostanie wyprowadzony za mur na ukamienowanie, ponieważ zajmował się magią i zwiódł Izraela, czyniąc go apostatą. Jeżeli ktoś coś ma na obronę, niech wystąpi. Ponieważ nikt nic nie powiedział na jego obronę, dlatego zabito go w wigilię Paschy”. (Wymieniony w tym tekście rodzaj kary jest pomyłką, kamienowanie bowiem było karą stosowaną u Żydów).

Wzmiankę o Chrystusie znaleźć można w Żywotach cezarów – dziele napisanym około roku 120 po Chr. przez Gajusza Swetoniusza Trankwillusa (70–150 r. po Chr.). Był on prywatnym sekretarzem cesarzy Trajana (98–117) i Hadriana (117–138). Wzmiankę tę znajdujemy w Życiorysie Klaudiusza. „[Klaudiusz] wypędził z Rzymu Żydów, którzy podburzani przez Chrestosa wywoływali zamieszki”. W opinii kronikarza „Chrestos” jest tak naprawdę utrzymującą się w czasach Klaudiusza i rosnącą z dnia na dzień wiarą w Chrystusa Zmartwychwstałego. Klaudiusz nie odróżniał chrześcijan od Żydów – każdego chrześcijanina traktował jak Żyda.