RESULTADO PREMIOS PRIMAVERA LITERARIA 2025

RESULTADO PREMIOS PRIMAVERA LITERARIA 2025

GRAZAS POR PARTICIPAR!!

AGASALLOS PARA TOD@S OS PARTICIPANTES

Noraboa!

NARRATIVA 1º PREMIO JACK E O POBO ENCANTADO GAEL 4º

FINALISTAS

AS ÁRBORES DA CASCADA. Naia 2ºOS ANIMAIS. Lena 1º A ABELLA E A MOSCA.Maia 1º O HÍO NON É O QUE PARECE. Alba 4º O CANCIÑO NEGRO. Eva 4º

NORABOA!

POESÍA 1º PREMIO "50 ANOS DE HISTORIA" Alexia 3º

FINALISTAS: FAMILIA. Thiago 5º A MIÑA CAMA. Eva 4º A LANTERNA DE NERGA. María 4º A PRIMAVERA. Alex 5º

NORABOA!

BANDA DESEÑADA 1º PREMIO PÚLPITO AO RESCATE Mateo 2º

FINALISTAS

FILLOA E O ENTROIDO . Xonxa e Alba 5º CARLA E AS SÚAS LENTES. Diana e Inés 5º OS ALIENÍXENAS. Gael 1º

NORABOA!

1º PREMIO canción "AS NOSAS PEIXEIRAS" Ada e Mara 6º

Finalistas: Rimas de 6º: Leyre, Paula, Cora, Sofía Clase de 4º. Eu quería

NORABOA!

TEATRO 1º PREMIO: O GATO DAS 8 VIDAS. Nuno 4º Finalista: MORTOS. Leo 6º

NORABOA!

TEXTO COLABORATIVO 1º PREMIO MARCOS E A RÍA DE VIGO. Xandre e Antón 3º

NORABOA!

BOOKTRAILER 1º PREMIO SOMOS AMIGOS? ERIC, SOFÍA E ALBA 4º

NORABOA!

Un dia chuvioso, un neno chamado Jack mudouse a un pobo que estaba encantado. Jack díxolle a sua nai: -Non quero vivir aqui¡ -Temos que vivir aqui Jack. Jack encerrouse no seu novo cuarto cheo de po e arañeiras con moscas atrapadas. A sua tía antes vivira aquí e un día encerrouse no seu cuarto que neste caso era o que ten Jack e a sua tía nunca mais volveu a aparecer. Jack sentiu que o seu cuarto se movía, el pensou que era un terremoto, pero non O dia seguinte apareceu no bosque. Viu que pasou alguén correndo. Foi ver quen era. -Quen anda hai? Viu a sua tía. Sorprendeuse. A tía díxolle que a única forma de volver era ler o feitizo do libro de feitizos. Xusto Jack tiña o libro na man porque o estaba lendo. Volveron a casa e a nai desmaiouse de alegría, o despertarse cría que era un sono pero non, era verdade, a sua tía estaba enfronte da súa cara. Deulle un forte abrazo e un bico. Contaron chistes xuntos e riron a esgalla. Pero un dia a súa casa foi destruída e se mudaron a outra casa onde viviron felices para sempre.

A PRAIA E A ÁRBORE (CARMEN 5º) 1ª ESCENA NARRADOR: Era un fin de semana de decembro. Sara e a súa irmán Siva, estaban xogando as sortes cunha moeda a ver quen ía a pasear a Rob, o cn da familia. SIRA: Xenial! , gua, ten coidado non collas un arrefriado (dixo Siba entre risas e gasgalladas) SARA: HA HA, que graciosa (suspira un pouco molesta, da media volta e vai buscar a correa) 2ª ESCENA NARRADOR: Sara mais Bob baixan a unha praia con moitas cunchas e árbores ao arredor. Sara empeza a preocuparse un pouquiño) SARA: Bob, Bob, Onde estás? (berra sara moi preocupada e asustada) SARA: Aquí estás ! (con alegría e con ansia) ROB: Huot! Huot! (di con moita enerxía) SARA: EH! Non te bañes na auga que fai moito frío e vas coller un arrefriado (dixo moi molesta) Dous minutos despois... NARRADOR: Sara notou a Rob con ganas de xogar. SARA: Queres xogar, non? pois vai pola praia. 10 minutos máis tarde... SARA: Rob, Rob, Roooooob! onde estás? ONDE ESTÁS? SARA: AAAH! Que dor! (dóelle moito o peito, intenta arrastrarse, xírase e ve unha rama de árbore negra) SARA: AXUUUDAAA! (baixa Sira) SIRA: Estás ben? Onde está Rob? (suben a casa) 3ª ESCENA (NA CASA) NARRADOR: Sara e a súa familia están sentados no sofá do salón. Sara non pode evitar sentirse culpable pola desaparición de Rob, o can. SARA: Papá, Sira. Síntoo moito , todo foi culpa miña. non puiden evitar que Rob fuxise. SIRA: Mentira, ti non fixeches nada e pra falar así mellor que non fales. FELICIANO (pai de Sara e Sira): Fillas miñas, non pelexedes e ide buscar a Rob. 4ª ESCENA Nove meses despois... SARA: Voume, volvo logo. (Na praia) NARRADOR: Cando Sara baixou viu algo do máis aterrador SARA: Que, que QUEEEE! (dio en voz alta e deu un paso atrás) NARRADOR: Había unha árbore negra, toda vella e moi fea, cunha boca xigante no medio. Atado á árbore estaba o cadáver de Rob e o seu pau. A árbore extendeu unha rama e arrastrou a Sara hacia a súa boca. 5ª ESCENA NARRADOR: Sara atopábase nun lugar extraño. Era moi negro, non se vía nada, excepto un foco que alumbraba a árbore e os seus seres queridos estaban detrás dela, calados. SARA: Axuda, axuda, axuda! Por favor!! (dixo desesperada. logo sentíu como se lle taparan a boca, non eera capaz de falar e algo lle suxeitaba a cabeza hacia a árbore) NARRADOR: Sara tivo que ver como a árbore se comía ao seu can e a moita xente máiscomo avoas, nenos e ata bebés. NON TEÑAS MEDO! (dixo unha voz descoñecida ao oído de Sara. Sara estaba horrorizada) SARA: Miña nai NARRADOR: Mentras tanto escoitábase aos seus seres queridos da súa dor e sufrimento. XA É O TEU TRUNO, AXIÑA (dixo esa voz non coñecida. A árbore volveu coller a Sara, cunha rama das súas, e a comeu. 6º ESCENA (Na casa. Unha 24 horas máis tarde) SIRA: Papá, Sara non está tardando moito?(está preocupada) FELICIANO: Aínda non volveu. Chama ao 112 filla. Axiña! 7ª ESCENA (Na comisaría. Uns 22 anos despois) POLICÍA: Sintoo pero o caso xa prescribiu. Non demos atopado nin unha soa pista da súa localización. Non podemos facer máis (dixo moi decepcionado) NARRADOR: Feliciano e Sira rompen a chorar e síntense fatal. FIN

De chuchar todo o que teño, se chucha a gamba e chupalos dedos. Límpoche a escama deste xurelo, cólleo e mórdeo xunto os cachelos. Peixe de ricura unana, peixe salvaxe nanana outra maragota ta ta ta cu cu cha cha cha cha Que non se confundas señora e señore eu sempre estou "ready" pa limpar cabesa limpar mexilone centola so hai unha sen invitaciones, bonito montón de un kilo de de longueirón, dame un lomo de salmón, non é de reibeira é de Estocolmo, non o baixaron ron de prezo , non, non non noooon e tamén bota sal e se acabou se que está bo, veña lobo dame me un lomo de salmón. Dama de noite, Dama de día.

-Arriba, Michifú! -Rrrrr-rrrrr... -Rápido. Non hai tempo! -Miau, marramiau (O gato levantouse e apurando moito fóronse pola porta) -Por certo, eu chámome Mila! -E eu, Xoan! -Imos buscar unha vida máis para o gato, pero unha ciborg protéxea! -Que é un ciborg? -Non sei! Oín por aí! (Comezou a chover a cántaros) -MIAU! MARRAMIAU! -Non lle gusta a auga... -Mira, unha cova. Imos! (Entraron na cova rindo) -A chuva non molesta, simplemente apesta!! -PUMM! (Mila)-Que foi iso? (Xoan) -Non sei. Dame moito medo -Ei! Unha vida! (Ollaron para a vida, dourada, era redonda como a pelota do primo de Mla) -Vou collela! -Agarda Mila, pode que haxa trampa -Mira! Un botón! -Para que srá? (Pulsaron o botón e abriuse unha gaiola deixando a vida libre. Mila colleuna, pero decatouse de que...) -É de plástico. Que mal! -Imonos! Aventura para nada! (Volveron para casa, tirando a vida contra o chan) -Ei Michifú! Non te escapes! (Michifú saíu da casa, onde observou algo brillante dentro dunha cápsula de plástico...)

De chuchar todo o que teño, se chucha a gamba e chupalos dedos. Límpoche a escama deste xurelo, cólleo e mórdeo xunto os cachelos. Peixe de ricura unana, peixe salvaxe nanana outra maragota ta ta ta cu cu cha cha cha cha Que non se confundas señora e señore eu sempre estou "ready" pa limpar cabesa limpar mexilone centola so hai unha sen invitaciones, bonito montón de un kilo de de longueirón, dame un lomo de salmón, non é de reibeira é de Estocolmo, non o baixaron ron de prezo , non, non non noooon e tamén bota sal e se acabou se que está bo, veña lobo dame me un lomo de salmón. Dama de noite, Dama de día.

Marcos é un neno de 13 anos ao que lle gusta moito ir polo monte. Un día mentres daba un paseo polo monte, viu un esquío que saltaba de árbore en árbore moi rápido. A Marcos apaixoábanlle as esquías e entón seguiuno o máis rápido que puido. Correu un bo rato seguindo ao esquío, cando de repente tropezou cunha pedra e caeu a rolos por unha pradeira empinada. Ergueuse e viu que estaba moi preto de tocar a auga da Ría de Vigo. Camiñou un rato e atopou un museo; o museo de Meirande. Marcos sabía que alí expoñían marabillas da batalla de Rande e entrou a botar unha ollada. O mueso era moi bonito, había cadros, estatuas... Mirando e mirando escoitou un ruido, BRRR!rápidamente foi ver o que ocorría. Alí atopou un pequeno submarino de cor amarela e verde. Ao achegarse deuse conta de que o submariño estaba tripulado por un buceador. Chamábase Axek e invitouno a entrar. Marcos, encantado, aceptou. Axel contoulle que ían a recoller obxectos da batalla de Rande para expoñelos no museo de Meirande. A Marcos encantoulle a viaxe, viu: peixes, mantas, polbos, pequenos tabeiróns... Cando chegaron ao fondo atoparon un gran cofre con moedas. Axel saíu a recollelo e leváronno á superficie. Marcos despediuse de Axel e voltou ao seu fogar.