"Полымя ружовых верасоў..."

Верас звычайны – расліна 2026 года

"Полымя ружовых верасоў..."

Літаратурная віктарына

пачаць

Пытанне 1/12

“Сосны, сосны… На ўзлеску Расцвіталі тут калісь пралескі І гучалі нашы галасы Дзе палалі цветам верасы. Полымя ружовых верасоў. Я да соснаў пэўна б не прыйшоў Калі б лета сум мой загаіла, Калі б восень зноў не запаліла Полымя ружовых верасоў. Не вярнуць назад юначых сноў. Я сюды прыходжу зноў і зноў. Восень мая сум не загаіла, Ў сэрцы на заўсёды запаліла Полымя ружовых верасоў. Вёсны, вёсны, пералескі… У ўспамінах узышлі пралескі Пад дажджамі восеньскай расы Хай жа расцвітуць зноў верасы”

Пытанне 2/12

"Цвітуць на ўзлеску верасы Пяшчотным колерам ліловым. Змаўкаюць птушак галасы, Губляюць першы ліст дубровы. Як промні сонейка зальюць Апошняй цеплынёй паляны, — Тут пчолы рупныя снуюць I звон плыве іх несціханы. Апошні верасовы мёд Пчалу паклікаў у палёт"

Пытанне 3/12

“Варылі верасовы Напой здавён-даўна, За мёд быў саладзейшы, Хмяльнейшы ад віна. Варылі яго разам І неслі ў цёплы дом, І ў шчаснай асалодзе Бавілі дзень за днём. Ды вось кароль шатландскі, Што згубу нёс паўсюль, Пайшоў вайной на піктаў, Цкаваў іх, як казуль. Доўга яны ўцякалі Ад лютых ваяроў, А па змярцвелых пустках Лілася жывая кроў. ”

Расцвіў улетку верас, Усюды хараство, Ды не знайшлося ўмельцаў З яго зварыць пітво. Малыя півавары Пад змрочнаю гарой Спакой сабе адвечны Знайшлі ў зямлі сырой. Кароль між пустак едзе, Верас буяе наўкол; Кулёны ціха плачуць Сярод гудзення пчол…”

Пытанне 4/12

“Маўклівае лона радзімы — задумлівы верас. Вымярзаў і гарэў, але вырас і пахне... Яшчэ раз пакланіся яму, пакляніся з маленства на вернасць. Ён твае таямніцы не выдасць. Куды ты слядочкі павернеш? Падужэў у палях — і зацесны матулін каптурык. Пакіруеш свой шлях да навукі — разумны, культурны... Мо паходзіш на ўласных нагах? Мо абуеш катурны? Толькі верасу пальцы настрояць душы тваёй струны”

Пытанне 5/12

“Ты ляжыш на руцэ маёй, верас, найдрабнейшая з кветак. Я пытаўся, пытаю яшчэ раз: чым ты вабіш нас гэтак? Ледзь прыкметны для нашага вока, быццам зернейка маку. Ад зямлі не расцеш ты высока, цябе топча ўсякі. А калі расцвіцеш на узлессі, закрасуеш у пушчы, – хараством ты тады апранешся сапраўды неўмірушчым. Найдрабнейшыя кветкі складаюць хараство у кілімы. Наша доля хіба не такая? Скажы, верас любімы! Ты ляжыш у мяне на далоні, найдрабнейшая з кветак. Я пытаю, пытаю сягоння: чым ты вабіш нас гэтак?”

Пытанне 6/12

Пытанне 7/12

"Той апошняй школьнай восенню прыгожа цвілі верасы. Яны разліліся ружовымі азёрамі ў Казіным Розе, па выжарынах і рэдкалессі..."

Пытанне 8/12

Пытанне 9/12

“Аднойчы я ўбачыў у палях Верасовую Жанчыну. Тую, што крыкамі палохае людзей… Яна была, відаць, прыгожая жанчына. І вось праблукала ўвесь век па верасовых пустках, палохаючы ўсіх жудаснымі воклічамі. Так і не зведала, якія паплавы за Дняпром, якое цёплае сена, як п'яніць віно, як не зразумееш, шэпт гэта ці шолах вярбы пад ветрам. Так і не зведала, як цвіце ружовы глог ля маёй камяніцы... Мне стала шкада яе.…”

Пытанне 10/12

“Пачуеш верасовы звон Ты, хоць далёка ад Радзімы… Кране пяшчотай ён, І сэрца ўзбудзяць успаміны...”

Пытанне 11/12

Пытанне 12/12

ВІКТАРЫНА ЗАВЕРШАНА! З ЦУДОЎНЫМ НАСТРОЕМ!