Cada día, un conto...
Riciños de ouro con botas
Cincenta e a alfombra voadora
O patiño e os cabritiños
Alicia e os chícharos
A ratiña e a lámpada
Carapuchiña e o grilo
Carapuchiña negra
Brancaneves e a lámpada dos desexos
Alicia e a alfombra voadora
O libro con botas
Carapuchiña no bosque
O flautista no País das Marabillas
Cenicienta y los tres osos
O mestre lobo
Anxo
Título
Pinocho e Brancaneves
Había unha vez unha nena chamada Cincenta á que lle gustaba moito xogar ás bonecas coa súa prima. Un día, mentres xogaban no xardín, veu a unha veciña tirar unha alfombra ao lixo. Desde onde estaban, podían intuir que a alfombra estaba algo deteriorada pero parecía especial, como se brillara. Cando viron que a veciña marchara e que seus pais tampouco miraban, achegáronse ao colector e comprobaron que da alfombra saía purpurina de cores. Os seus pais sempre lle dicían que non collera trapalladas do chan, pero é que Cincenta estaba segura de que aquilo non podía ser unha trapallada. Colleron disimuladamente a alfombra e levárona ao faiado. Pecharon a porta e observárona con calma. De repente, estaban voando. Con iso si que non contaban. A alfombra era máxica!
Cincenta e a alfombra voadora
Nun momento, as nenas saíran pola ventá e estaban sobrevoando o xardín. Cincenta tiña medo das alturas así que tremía de medo e comezou a berrar. Os pais, ao escoitar o ruído, subiron ao faiado e viron a ventá aberta e ás nenas voando polos aires. Non o podían crer! Colleron unha corda e pouco a pouco conseguiron que volvesen ao chan. A prima de Cincenta seguiu ata dominar a alfombra. Cincenta quería superar o seu medo así que volveuno intentar e desta vez, a alfombra foi coidadosa e subiu lentamente.... Ao final, Cincenta colleulle gusto a iso de voar... Desde entón xa non usa coche nin bicicleta, vai voando a todas partes..
Os cabritos fóronse moi tristes, xa que eles xogaban sempre xuntos, pero agora xa non. O comentario fora moi desagradable. Co paso do tempo, déronse conta de que o cisne estaba a abusar deles e como non querían que seguise así, idearon un plan. O cisne foise durmir e ao día seguinte, apareceu nunha familia de crocodilos. Ao espertar e abrir os ollos comezou a berrar pedindo axuda. Os cabritos apareceron por alí e explicáronlle que non podía seguir así, que tiña que ser bo e amable. De todas formas, e aínda que o cisne non o sabía, aqueles crocodilos, que parecían perigosos, eran do máis amigables. Todos xuntos sacaron unha foto para recordar a importancia de tratarse ben uns a outros. -
Tras converterse nun fermoso cisne, o patiño feo cambiara moito. Cada día era menos humilde e máis chulo, parecía ter olvidado o mal que o pasara cando os seus irmáns o deixaran de lado e se metían con el. Xa non era amable e só se preocupaba polo seu aspecto físico. Sempre ia á última moda, coa roupa máis cara das tendas da vila. Os seus amigos, os cabritos, sabían a súa historia e pensaban que estaría pasando unha mala época e tiñan moita paciencia con el, aínda que xa comenzaban a estar un pouco fartos dos seus desprezos, eles non tiñan culpa. Un día, foron á charca onde vivía o cisne para invitalo a xogar e este, ao velos díxolles: -Vós, os meus amigos? PFFF! Nin de broma, eu non teño amigos tan básicos coma vós. Marchade lonxe!! Quitádesme o meu flow!!!
O patiño e os cabritiños
Non estaba a tapa! Púxose moi nerviosa… pero pronto se deu conta de que a tapa estaba enriba da súa cabeza, empezou a rirse de si mesma e o xurado, riuse con ela, pensando que era parte da actuación. A ratiña puxo de novo a tapa e dixo:-Que apareza un can! Abriu a tapa e apareceu un can. Entre aplausos do xurado e do público, despediuse. Non tardaron moito en anunciar os gañadores do concurso… Xa imaxinaredes que a ratiña e a súa lampada dos desexos obtiveron o primeiro premio.
Fai moito tempo unha ratiña coa súa lámpada dos desexos presentouse a un concurso de maxia. Ela era a última concursante, e vendo a competencia que había, pensou que non gañaría nada. Empezou presentándose cunha pouca de vergoña. Empezou dicindo que con axuda da súa lámpara, faría aparecer unha frauta, sacou a tapa da lámpada e dela saíu unha frauta. O xurado quedou abraiado e pedíronlle que o volvera facer. Levantou de novo a tapa e dixo: -Que apareza unha ra! Tras pronunciar ese feitizo, cando ía quitar a tapa...
A ratiña e a lámpada
Érase unha vez unha nena chamada Alicia. Un día, no que Alicia estaba moi aburrida, decidiu que quería comprar unha planta. Foi a un invernadoiro próximo no que vendían todo tipo de flores, plantas, árbores, sementes… Comprou unha que lle chamara a atención pero non sabía que era. Levouna para a súa casa e plantouna. Dun día para outro, a planta medrou e medrou, chegando ata o teito, das súas ramas brotaban unhas boliñas verdes, parecían chícharos, non paraban de moverse, como se estiveran bailando ao son do vento. Alicia arrancou un e nese momento, a planta chea de chícharos comezou a perseguila… Alicia comezaba a estar moi asustada… De repente, sonou unha alarma. Alicia despertou. Decatouse de que todo fora un sono.
Alicia e os chícharos
Carapuchiña Negra preparoulles a merenda: zume de froitos silvestres e unhas galletas de xenxibre que ela mesma fixera. Carapuchiña comezaba a estar incómoda porque a princesa era moi guapa. Foi á súa habitación, colleu o seu espello máxico e preguntoulle quen era a máis guapa das dúas. Este díxolle que a máis guapa era a princesa. Púxose tan enfadada, que foi á despensa, envelenou unhas galletas de xenxibre e levoullas de novo á princesa decíndolle que esas galletas lle ían dar moita enerxía e saúde. O que non sabía a princesa é que estaban envelenadas. Ao pouco tempo, empezou a atoparse mal e caeu ao chan. Shrek colleuna nos brazos e saíu correndo con ela en busca de axuda. Carapuchiña quedou contenta porque volvía a ser a máis guapa do bosque.
Carapuchiña Negra era unha rapaza que vivía nunha cabana no bosque. Desexaba ser a rapaza máis guapa do lugar. Un día nunha das súas saídas ao bosque, cando ía buscar froita atopouse cunha princesa. A princesa estaba perdida e desorientada, Carapuchiña Negra díxolle que podía ir con ela á súa cabana e así descansar, comer algo e darse unha ducha. A princesa aceptou porque levaba días perdida. Cando chegaron á cabana atoparon deitado no sofá a un ogro, Carapuchiña asustada preguntoulle quen era e que facía alí. O ogro díxolle que se chamaba Shrek e que viña escapando dun rei malo que o quería cazar. Resulta que o rei malo andaba en busca tamén da princesa. Comezaron a falar, parece que facían boas migas… Compartiron anécdotas e experiencias graciosas que lles pasaran na súas vidas.
Carapuchiña negra
Había unha vez unha nena chamada Riciños de Ouro. Vivía nunha gran cidade. Tiña dez anos… máis ben, once, porque aquel día, era o seu aniversario. Para celebralo organizou unha festa á que invitou amigas e moitos familiares. Regaláronlle: unha caixa de chocolatinas, cartos… Uns 100 euros entre avós e tíos, unhas botas, un balón para xogar a balonmán… Ao día seguinte da festa, Riciños de Ouro puxo as súas novas botas. Quedábanlle moi ben! Foi ao cole e pasou un día do máis normal. Cando se ia deitar, veu que non podía quitar as botas. Asi que non lle quedou outra que durmir con elas. Ao espertar, á mañá seguinte, buscou axuda pero ninguén conseguiu quitarllas! Cando volveu a súa casa notou que as botas facían un ruído moi estraño, mirounas e saíu disparada cara ao ceo. Estaba voando! As botas eran máxicas, dábanlle superpoderes!
A xente da cidade quedou asombrada. En canto a viron pedíronlle que lles axudase coas súas tarefas! Riciños de Ouro puido e decidiu aproveitar os seus poderes para axudar a todo o que a necesitase! Así pasou un ano, dous ... Riciños de Ouro non se cansaba de axudar! Un día notouse rara, como enferma e foi ao hospital. O doutor díxolle que lle quedaba pouco tempo de vida. A xente , ao enterarse, achegouse ao hospital. Leváronlle moitos agasallos. Non se sabe moi ben como o conseguiron, pero milagrosamente Riciños de Ouro recuperouse e seguiu axudando aos demais grazas aos seus superpoderes e ao gran corazón que tiña.
Riciños de ouro con botas
Había unha vez, un lobo que vivía nunha vella escola e ao que lle encantaba ser mestre, aínda que estaba sendo un curso complicado… Pepito Grillo era un dos seus alumnos, non facía as tarefas e nunca prestaba atención ás explicacións do mestre lobo. Intentou cambiar de metodoloxías: que si xogos, que si proxectos, que si traballo en equipos… nada funcionaba! Así que decidiu meterlle medo e díxolle a berros que calquera día o ía comer. Pepito Grillo, asustouse tanto que se comprometeu a atender ás leccións e a comportarse axeitadamente.
Pasaban os días e Pepito non faltaba á súa palabra, traballaba e esforzábase todo o que podía! O mestre Lobo estaba tan contento… que decidiu dar unha festa no colexio para celebralo. Durante a celebración da festa, o mestre preparoulles a todos os alumnos/as da escola un divertido xogo de procura do tesouro para poñer a proba todo o aprendido nas clases. E a que non sabedes quen foi o máis rápido en atopar o tesouro? Claro que si! Pepito Grilo, que se convertería no mellor alumno que recordaría o colexio.
Mestre Lobo
Como aínda estaba aprendendo, non controlaba moi ben os trucos... Con gran rapidez, inxectoulla tamén a Carapuchiña e de repente, os dous se teletransportaron… aparecendo montados nun tractor. Xuntos aproveitaron para dar un paseo unha granxa, porque foi alí a onde os levou o conxuro do aprendiz de mago.
Carapuchiña era unha rapaza que todas as mañas ía traballar a un centro veterinario. Traballaba como veterinaria de laboratorio. Unha compañeira veterinaria pediulle a Carapuchiña que fora con ela polas habitacións recoller mostras dos pacientes ingresados. Foi á primeira habitación e mentres recollía as mostras, un grilo saltou á súa capucha. Carapuchiña foi para a sala de laboratorio para examinar as mostras. Mentres estaba concentrada coa análise, o grilo saltou… e como era algo máxico fixo unha pócema para transportarse a algún lugar lonxe do centro veterinario, xa que non lle gustaba moito estar alí.
Caarapuchiña e o grilo
Como non os daba alcanzado, mentres corría berraba: -Os ladróns, os ladróns! Con tan boa sorte que ao chegar a un grupo de casas próximas, estaba alí parada a garda civil. E preguntáronlle por que berraba e corría tanto. Cal era o motivo? Ela respondeulles que uns homes lle roubaran a flauta ao seu amigo. Entón a garda civil púxose a buscar aos homes que ela lle describira e de tanto buscar atopáronos preto dun río, leváronos detidos e así, o flautista puido recuperar o seu instrumento.
Un día pola mañá, estaba Alicia almorzando na súa cociña, o seu almorzo favorito: arandos e amorodos con iogur. Cando de repente escoitou un son na fiestra que a asustou, foi mirar o que pasaba e non viu nada e nese intre sentiu música. Saíu pola porta para averiguar de onde viña esa melodía. Era o Frautista que estaba sentado debaixo dun castiñeiro. Foi onda el e comezaron a falar. Ao pouco, chegaron uns homes, quitáronlle dun tirón a frauta da man e saíron correndo. O frautista púxose a chorar e Alicia, a correr detrás deles para recuperar a frauta e que así deixara de chorar o seu novo amigo.
O flautista no País das Marabillas
-Si, seguro, cántas veces cho teño que repetir? Brancaneves pensativa dixo: -O primeiro será que a miña madrastra me queira moito e non me queira matar! -Concedido! -dixo o Xenio ao tempo que chascaba os seus dedos. -O segundo será que regresen os meus pais e estar xuntos na nosa casa. -Esto é algo máis difícil, pero… chascou de novo os dedos e dixo- Desexo concedido! Brancaneves apareceu na súa casa e por fin puido abrazar de novo ás persoas que máis quería! Canto os botara de menos! -Mmm, pois xa está, non necesito nada máis para ser feliz!
Brancaneves estaba limpando a casa dos ananiños e nun dos estantes, encontrou unha lámpada chea de po. Parecía vella pero especial, colleuna e cun paño húmido comezou a limpala con moito coidado. De repente, da lámpada saíu unha criatura azul que lle dixo: —Grazas, querida, grazas por limpar a miña casa, grazas por facerme semellante favor sen que eu cho pedira. Por iso che vou conceder tres desexos. Brancaneves respondeulle asustada: —Ehhh! Ola! Pero quen es ti? -Tranquila, eu son o xenio, son bo, non che vou facer nada, so farei realidade os tres desexos que me pidas. Despois xa me vou, vale? Brancaneves dixo: -Seguro?
Brancaneves e a lámpada dos desexos
Durante varios días, ficou alí pero as novas do lume e da desaparición de Pinocho chegaron a oídos de BrancaNeves, a súa amiga da infancia, que pronto descubriu que estaba alí atrapado e non tardou en ir axudalo. Xuntos idearon como saír. Pola noite, sería máis doado. Cando estaban a piques de conseguilo, os guardias do museo vironnos e trataron de atrapalos. Eles correron e atoparon un libro, un libro máxico, Pinocho, sen pensalo moito, decidiu abrilo e utilizalo. Brancaneves, que era moi precavida, pediulle que tivera coidado. Pinocho atopou o feitizo perfecto: “como saír dunha situación perigosa” e non o dubidou! Concentrouse, pechou os ollos, como invocando esa axuda que tanto necesitaban e pronunciou as palabras que poñía o libro e...unha nube de po morado, como con forma de man... atrapou aos guardias, permitindo así que Pinocho e Brancaneves puidesen saír do museo e ser libres.
Nun lugar afastado, vivían felices Pinocho e Gepetto. Pinocho ía a escola e Gepetto encargábase da casa e de manter a Pinocho. Todo era normal ata que un día, un desastre natural destrozou o bosque que estaba cerca da súa casa. Un gran lume arrasou as árbores, as casas, a maioría feitas de madeira tamén a súa. Pinocho conseguira salvarse pero Gepetto non. O neno estaba tan triste… Que sería del sen seu pai? Co corazón roto, entre bágoas, acurrunchado entre os escombros e as cinzas da casa quedou durmido. Ao amencer, Pinocho abriu os ollos e descubriu que estaba encerrado nunha caixa. Non entendía nada! Fretou os ollos e observou o seu arredor, pronto se deu conta de que estaba na vitrina dun museo. Pinocho era un ser coñecido, famoso por ser un neno de madeira, alguén se querería aproveitar del… Non sería a primeira vez!
Pinocho e Brancaneves
La segunda prueba era cruzar un puente invisible. Tuvo que usar su capa para ver por dónde pisar. Esta prueba le resultó un poco más difícil. La tercera prueba era no tener miedo cuando apareciera el lobo. Siguió caminando… y el lobo apareció. Pero no era un lobo malo, estaba triste porque nadie quería ser su amigo. Caperucita le dio un pedazo de pastel y se hicieron amigos. Al final, el árbol dejó que Caperucita pasara. La niña invitó a su nuevo amigo a acompañarla. Juntos llegaron a la casa de su abuela. Cuando la abuelita abrió la puerta y vio a su nieta con el lobo… se asustó un montón! Pero Caperucita la tranquilizó, le dio el resto del pastel y le contó todo lo que había vivido antes de llegar a visitarla. Desde ese día, el bosque ya no le daba miedo, porque ahora tenía un nuevo amigo y muchas aventuras por vivir.
Caperucita Roja vivía cerca de un bosque muy grande. Un día, su mamá le dijo que fuera a llevarle un pastel a su abuela. La casa de su abuela estaba al otro lado del Río, en medio del bosque, aunque no muy lejos de allí. Siempre iba por el mismo sendero… Caperucita era muy curiosa, así que decidió que esta vez, no iría por el camino de siempre… Entró al bosque y vio árboles con hojas que cambiaban de color, mariposas que brillaban y hasta escuchó risas entre los arbustos. -Qué buena idea había tenido eligiendo otra ruta para llegar a casa de su abuela!- pensó. De repente, un árbol le habló. Le dijo que tenía que pasar tres pruebas si quería llegar a la casa de su abuela por ese camino. La primera prueba era encontrar una flor azul que cantaba. Caperucita la encontró junto al río.
Carapuchiña no no bosque
Fai moito tempo un libro caeu sobre unhas botas e cobrou vida.Desde entón loita contra os viláns da cidade ata que chegou o Gato con Botas, que era o seu máximo inimigo. Ambos retáronse: Quen perdera o duelo, deixaría de ser un superheroe e polo tanto, perdería os seus poderes. Despois dun duro combate, perdeu o gato con botas. A partir de entón, o libro con botas seguiu salvando a cidade cos seus superpoderes.
O libro con botas
Pola mañá, levantouse moi cedo e foi pasear polo parque que había cerca da súa casa… mentres paseaba, atopou una alfombra. Detívose un anaco, observándoa… decidiu achegarse e sentarse nela. Nese mesmo momento, a alfombra comenzou a voar. -É unha alfombra voadora! -berraba Alicia sorprendida mentras se elevaba sobrevolando o chan. Pouco a pouco, aprendeu a controlala ben e dende aquel momento todos os días se montaba un pouco nela.
Fai moito tempo había una nena chamada Alicia, que era moi atrevida e á que lle gustaba moito ver a televisión. Nunca se quería despegar dela! Un día, súa nai, que empezaba xa a estar preocupada, díxolle que non podía seguir vendo a televisión. Ao principio, Alicia enfadouse. -Non, mamá! Eu non poido vivir sen a tele! Que vou facer sen ela? Vou morrer do aburrimento!- protestaba sen parar. Como veu que dúa nai ia en serio, non lle quedou outra que acéptalo. Durante toda a noite estivo pensando a que dedicaría o seu tempo libre e a verdade é que se lle ocorreron moitas cousas boas: ir xogar fóra, descubrir misterios, pasear, ler, bailar, xogar a xogos de mesa…
Alicia e a alfombra voadora
A nena camiñou e camiñou, superando o seu medo, e para a súa sorpresa encontrou ao gato, que lonxe de estar en problemas, estaba buscando un tesouro. Días antes lera nun libro que en todos os bosques había tesouros agochados… e el, que nunca atopara ningún, tiña que conseguilo antes de que alguén se lle adiantase!Carapuchiña enfadouse con el, non podía desaparecer así de repente, era mellor que o buscasen xuntos, sería máis seguro e tamén máis divertido. O Gato pediulle perdón, sabía que tiña razón. Pronto volveron ser mellores amigos e durante días, Ian xuntos ao bosque en busca do tesouro e non tardaron moito en atopalo!
Carapuchiña Vermella era unha nena de 10 anos. O seu mellor amigo era Gato con Botas. Pasaban moito tempo xuntos aínda que sempre acababan discutiendo, porque o gato era moi avaricioso, queríao todo para el. Unha mañá, o Gato con Botas desapareceu. Carapuchiña Vermella buscouno por todos os lados pero non conseguiu encontralo. Comenzaba a estar preocupada. A ver se lle fora pasar algo e necesitaba da súa axuda… Talvez estivese no bosque… A Carapuchiña dáballe medo ir soa, pero decidiu ir. A Gato con botas gustáballe moito pasear entre as árbores.
Carapuchiña e o Gato
Cenicienta iba por el bosque y se tropezó con un osito. Al verla, el osito se asustó y se fue corriendo hacia donde estaban sus dos hermanos. Cenicienta lo siguió sin que se diera cuenta y encontró su casa. Allí, los dos ositos estaban tranquilamente leyendo, pero al oír a su hermano llegar gritando y pidiendo ayuda, salieron rápidamente. No entendían muy bien lo que el osito decía, ya que por aquel bosque no pasaba nadie, estaba cada día más deshabitado, les parecía imposible. Y aunque echaron un vistazo, no vieron nada. Al día siguiente, Cenicienta, que pasara la noche en el bosque, fue a la casa de los ositos y tocó a la puerta. Los ositos abrieron y al verla, sonriente, la invitaron a pasar. Pronto se hicieron grandes amigos.
Cenicienta y los tres osos
cuento
cuento
Título
cuento
cuento
Título
Cada día, un conto...
profetamarita
Created on April 29, 2025
Start designing with a free template
Discover more than 1500 professional designs like these:
View
Interactive Onboarding Guide
View
Basic Shapes Microsite
View
Basic Interactive Microsite
View
Beauty catalog mobile
View
Higher Education Microsite
View
Microsite Vibrant Travel Guide
View
Tourism Guide Microsite
Explore all templates
Transcript
Cada día, un conto...
Riciños de ouro con botas
Cincenta e a alfombra voadora
O patiño e os cabritiños
Alicia e os chícharos
A ratiña e a lámpada
Carapuchiña e o grilo
Carapuchiña negra
Brancaneves e a lámpada dos desexos
Alicia e a alfombra voadora
O libro con botas
Carapuchiña no bosque
O flautista no País das Marabillas
Cenicienta y los tres osos
O mestre lobo
Anxo
Título
Pinocho e Brancaneves
Había unha vez unha nena chamada Cincenta á que lle gustaba moito xogar ás bonecas coa súa prima. Un día, mentres xogaban no xardín, veu a unha veciña tirar unha alfombra ao lixo. Desde onde estaban, podían intuir que a alfombra estaba algo deteriorada pero parecía especial, como se brillara. Cando viron que a veciña marchara e que seus pais tampouco miraban, achegáronse ao colector e comprobaron que da alfombra saía purpurina de cores. Os seus pais sempre lle dicían que non collera trapalladas do chan, pero é que Cincenta estaba segura de que aquilo non podía ser unha trapallada. Colleron disimuladamente a alfombra e levárona ao faiado. Pecharon a porta e observárona con calma. De repente, estaban voando. Con iso si que non contaban. A alfombra era máxica!
Cincenta e a alfombra voadora
Nun momento, as nenas saíran pola ventá e estaban sobrevoando o xardín. Cincenta tiña medo das alturas así que tremía de medo e comezou a berrar. Os pais, ao escoitar o ruído, subiron ao faiado e viron a ventá aberta e ás nenas voando polos aires. Non o podían crer! Colleron unha corda e pouco a pouco conseguiron que volvesen ao chan. A prima de Cincenta seguiu ata dominar a alfombra. Cincenta quería superar o seu medo así que volveuno intentar e desta vez, a alfombra foi coidadosa e subiu lentamente.... Ao final, Cincenta colleulle gusto a iso de voar... Desde entón xa non usa coche nin bicicleta, vai voando a todas partes..
Os cabritos fóronse moi tristes, xa que eles xogaban sempre xuntos, pero agora xa non. O comentario fora moi desagradable. Co paso do tempo, déronse conta de que o cisne estaba a abusar deles e como non querían que seguise así, idearon un plan. O cisne foise durmir e ao día seguinte, apareceu nunha familia de crocodilos. Ao espertar e abrir os ollos comezou a berrar pedindo axuda. Os cabritos apareceron por alí e explicáronlle que non podía seguir así, que tiña que ser bo e amable. De todas formas, e aínda que o cisne non o sabía, aqueles crocodilos, que parecían perigosos, eran do máis amigables. Todos xuntos sacaron unha foto para recordar a importancia de tratarse ben uns a outros. -
Tras converterse nun fermoso cisne, o patiño feo cambiara moito. Cada día era menos humilde e máis chulo, parecía ter olvidado o mal que o pasara cando os seus irmáns o deixaran de lado e se metían con el. Xa non era amable e só se preocupaba polo seu aspecto físico. Sempre ia á última moda, coa roupa máis cara das tendas da vila. Os seus amigos, os cabritos, sabían a súa historia e pensaban que estaría pasando unha mala época e tiñan moita paciencia con el, aínda que xa comenzaban a estar un pouco fartos dos seus desprezos, eles non tiñan culpa. Un día, foron á charca onde vivía o cisne para invitalo a xogar e este, ao velos díxolles: -Vós, os meus amigos? PFFF! Nin de broma, eu non teño amigos tan básicos coma vós. Marchade lonxe!! Quitádesme o meu flow!!!
O patiño e os cabritiños
Non estaba a tapa! Púxose moi nerviosa… pero pronto se deu conta de que a tapa estaba enriba da súa cabeza, empezou a rirse de si mesma e o xurado, riuse con ela, pensando que era parte da actuación. A ratiña puxo de novo a tapa e dixo:-Que apareza un can! Abriu a tapa e apareceu un can. Entre aplausos do xurado e do público, despediuse. Non tardaron moito en anunciar os gañadores do concurso… Xa imaxinaredes que a ratiña e a súa lampada dos desexos obtiveron o primeiro premio.
Fai moito tempo unha ratiña coa súa lámpada dos desexos presentouse a un concurso de maxia. Ela era a última concursante, e vendo a competencia que había, pensou que non gañaría nada. Empezou presentándose cunha pouca de vergoña. Empezou dicindo que con axuda da súa lámpara, faría aparecer unha frauta, sacou a tapa da lámpada e dela saíu unha frauta. O xurado quedou abraiado e pedíronlle que o volvera facer. Levantou de novo a tapa e dixo: -Que apareza unha ra! Tras pronunciar ese feitizo, cando ía quitar a tapa...
A ratiña e a lámpada
Érase unha vez unha nena chamada Alicia. Un día, no que Alicia estaba moi aburrida, decidiu que quería comprar unha planta. Foi a un invernadoiro próximo no que vendían todo tipo de flores, plantas, árbores, sementes… Comprou unha que lle chamara a atención pero non sabía que era. Levouna para a súa casa e plantouna. Dun día para outro, a planta medrou e medrou, chegando ata o teito, das súas ramas brotaban unhas boliñas verdes, parecían chícharos, non paraban de moverse, como se estiveran bailando ao son do vento. Alicia arrancou un e nese momento, a planta chea de chícharos comezou a perseguila… Alicia comezaba a estar moi asustada… De repente, sonou unha alarma. Alicia despertou. Decatouse de que todo fora un sono.
Alicia e os chícharos
Carapuchiña Negra preparoulles a merenda: zume de froitos silvestres e unhas galletas de xenxibre que ela mesma fixera. Carapuchiña comezaba a estar incómoda porque a princesa era moi guapa. Foi á súa habitación, colleu o seu espello máxico e preguntoulle quen era a máis guapa das dúas. Este díxolle que a máis guapa era a princesa. Púxose tan enfadada, que foi á despensa, envelenou unhas galletas de xenxibre e levoullas de novo á princesa decíndolle que esas galletas lle ían dar moita enerxía e saúde. O que non sabía a princesa é que estaban envelenadas. Ao pouco tempo, empezou a atoparse mal e caeu ao chan. Shrek colleuna nos brazos e saíu correndo con ela en busca de axuda. Carapuchiña quedou contenta porque volvía a ser a máis guapa do bosque.
Carapuchiña Negra era unha rapaza que vivía nunha cabana no bosque. Desexaba ser a rapaza máis guapa do lugar. Un día nunha das súas saídas ao bosque, cando ía buscar froita atopouse cunha princesa. A princesa estaba perdida e desorientada, Carapuchiña Negra díxolle que podía ir con ela á súa cabana e así descansar, comer algo e darse unha ducha. A princesa aceptou porque levaba días perdida. Cando chegaron á cabana atoparon deitado no sofá a un ogro, Carapuchiña asustada preguntoulle quen era e que facía alí. O ogro díxolle que se chamaba Shrek e que viña escapando dun rei malo que o quería cazar. Resulta que o rei malo andaba en busca tamén da princesa. Comezaron a falar, parece que facían boas migas… Compartiron anécdotas e experiencias graciosas que lles pasaran na súas vidas.
Carapuchiña negra
Había unha vez unha nena chamada Riciños de Ouro. Vivía nunha gran cidade. Tiña dez anos… máis ben, once, porque aquel día, era o seu aniversario. Para celebralo organizou unha festa á que invitou amigas e moitos familiares. Regaláronlle: unha caixa de chocolatinas, cartos… Uns 100 euros entre avós e tíos, unhas botas, un balón para xogar a balonmán… Ao día seguinte da festa, Riciños de Ouro puxo as súas novas botas. Quedábanlle moi ben! Foi ao cole e pasou un día do máis normal. Cando se ia deitar, veu que non podía quitar as botas. Asi que non lle quedou outra que durmir con elas. Ao espertar, á mañá seguinte, buscou axuda pero ninguén conseguiu quitarllas! Cando volveu a súa casa notou que as botas facían un ruído moi estraño, mirounas e saíu disparada cara ao ceo. Estaba voando! As botas eran máxicas, dábanlle superpoderes!
A xente da cidade quedou asombrada. En canto a viron pedíronlle que lles axudase coas súas tarefas! Riciños de Ouro puido e decidiu aproveitar os seus poderes para axudar a todo o que a necesitase! Así pasou un ano, dous ... Riciños de Ouro non se cansaba de axudar! Un día notouse rara, como enferma e foi ao hospital. O doutor díxolle que lle quedaba pouco tempo de vida. A xente , ao enterarse, achegouse ao hospital. Leváronlle moitos agasallos. Non se sabe moi ben como o conseguiron, pero milagrosamente Riciños de Ouro recuperouse e seguiu axudando aos demais grazas aos seus superpoderes e ao gran corazón que tiña.
Riciños de ouro con botas
Había unha vez, un lobo que vivía nunha vella escola e ao que lle encantaba ser mestre, aínda que estaba sendo un curso complicado… Pepito Grillo era un dos seus alumnos, non facía as tarefas e nunca prestaba atención ás explicacións do mestre lobo. Intentou cambiar de metodoloxías: que si xogos, que si proxectos, que si traballo en equipos… nada funcionaba! Así que decidiu meterlle medo e díxolle a berros que calquera día o ía comer. Pepito Grillo, asustouse tanto que se comprometeu a atender ás leccións e a comportarse axeitadamente.
Pasaban os días e Pepito non faltaba á súa palabra, traballaba e esforzábase todo o que podía! O mestre Lobo estaba tan contento… que decidiu dar unha festa no colexio para celebralo. Durante a celebración da festa, o mestre preparoulles a todos os alumnos/as da escola un divertido xogo de procura do tesouro para poñer a proba todo o aprendido nas clases. E a que non sabedes quen foi o máis rápido en atopar o tesouro? Claro que si! Pepito Grilo, que se convertería no mellor alumno que recordaría o colexio.
Mestre Lobo
Como aínda estaba aprendendo, non controlaba moi ben os trucos... Con gran rapidez, inxectoulla tamén a Carapuchiña e de repente, os dous se teletransportaron… aparecendo montados nun tractor. Xuntos aproveitaron para dar un paseo unha granxa, porque foi alí a onde os levou o conxuro do aprendiz de mago.
Carapuchiña era unha rapaza que todas as mañas ía traballar a un centro veterinario. Traballaba como veterinaria de laboratorio. Unha compañeira veterinaria pediulle a Carapuchiña que fora con ela polas habitacións recoller mostras dos pacientes ingresados. Foi á primeira habitación e mentres recollía as mostras, un grilo saltou á súa capucha. Carapuchiña foi para a sala de laboratorio para examinar as mostras. Mentres estaba concentrada coa análise, o grilo saltou… e como era algo máxico fixo unha pócema para transportarse a algún lugar lonxe do centro veterinario, xa que non lle gustaba moito estar alí.
Caarapuchiña e o grilo
Como non os daba alcanzado, mentres corría berraba: -Os ladróns, os ladróns! Con tan boa sorte que ao chegar a un grupo de casas próximas, estaba alí parada a garda civil. E preguntáronlle por que berraba e corría tanto. Cal era o motivo? Ela respondeulles que uns homes lle roubaran a flauta ao seu amigo. Entón a garda civil púxose a buscar aos homes que ela lle describira e de tanto buscar atopáronos preto dun río, leváronos detidos e así, o flautista puido recuperar o seu instrumento.
Un día pola mañá, estaba Alicia almorzando na súa cociña, o seu almorzo favorito: arandos e amorodos con iogur. Cando de repente escoitou un son na fiestra que a asustou, foi mirar o que pasaba e non viu nada e nese intre sentiu música. Saíu pola porta para averiguar de onde viña esa melodía. Era o Frautista que estaba sentado debaixo dun castiñeiro. Foi onda el e comezaron a falar. Ao pouco, chegaron uns homes, quitáronlle dun tirón a frauta da man e saíron correndo. O frautista púxose a chorar e Alicia, a correr detrás deles para recuperar a frauta e que así deixara de chorar o seu novo amigo.
O flautista no País das Marabillas
-Si, seguro, cántas veces cho teño que repetir? Brancaneves pensativa dixo: -O primeiro será que a miña madrastra me queira moito e non me queira matar! -Concedido! -dixo o Xenio ao tempo que chascaba os seus dedos. -O segundo será que regresen os meus pais e estar xuntos na nosa casa. -Esto é algo máis difícil, pero… chascou de novo os dedos e dixo- Desexo concedido! Brancaneves apareceu na súa casa e por fin puido abrazar de novo ás persoas que máis quería! Canto os botara de menos! -Mmm, pois xa está, non necesito nada máis para ser feliz!
Brancaneves estaba limpando a casa dos ananiños e nun dos estantes, encontrou unha lámpada chea de po. Parecía vella pero especial, colleuna e cun paño húmido comezou a limpala con moito coidado. De repente, da lámpada saíu unha criatura azul que lle dixo: —Grazas, querida, grazas por limpar a miña casa, grazas por facerme semellante favor sen que eu cho pedira. Por iso che vou conceder tres desexos. Brancaneves respondeulle asustada: —Ehhh! Ola! Pero quen es ti? -Tranquila, eu son o xenio, son bo, non che vou facer nada, so farei realidade os tres desexos que me pidas. Despois xa me vou, vale? Brancaneves dixo: -Seguro?
Brancaneves e a lámpada dos desexos
Durante varios días, ficou alí pero as novas do lume e da desaparición de Pinocho chegaron a oídos de BrancaNeves, a súa amiga da infancia, que pronto descubriu que estaba alí atrapado e non tardou en ir axudalo. Xuntos idearon como saír. Pola noite, sería máis doado. Cando estaban a piques de conseguilo, os guardias do museo vironnos e trataron de atrapalos. Eles correron e atoparon un libro, un libro máxico, Pinocho, sen pensalo moito, decidiu abrilo e utilizalo. Brancaneves, que era moi precavida, pediulle que tivera coidado. Pinocho atopou o feitizo perfecto: “como saír dunha situación perigosa” e non o dubidou! Concentrouse, pechou os ollos, como invocando esa axuda que tanto necesitaban e pronunciou as palabras que poñía o libro e...unha nube de po morado, como con forma de man... atrapou aos guardias, permitindo así que Pinocho e Brancaneves puidesen saír do museo e ser libres.
Nun lugar afastado, vivían felices Pinocho e Gepetto. Pinocho ía a escola e Gepetto encargábase da casa e de manter a Pinocho. Todo era normal ata que un día, un desastre natural destrozou o bosque que estaba cerca da súa casa. Un gran lume arrasou as árbores, as casas, a maioría feitas de madeira tamén a súa. Pinocho conseguira salvarse pero Gepetto non. O neno estaba tan triste… Que sería del sen seu pai? Co corazón roto, entre bágoas, acurrunchado entre os escombros e as cinzas da casa quedou durmido. Ao amencer, Pinocho abriu os ollos e descubriu que estaba encerrado nunha caixa. Non entendía nada! Fretou os ollos e observou o seu arredor, pronto se deu conta de que estaba na vitrina dun museo. Pinocho era un ser coñecido, famoso por ser un neno de madeira, alguén se querería aproveitar del… Non sería a primeira vez!
Pinocho e Brancaneves
La segunda prueba era cruzar un puente invisible. Tuvo que usar su capa para ver por dónde pisar. Esta prueba le resultó un poco más difícil. La tercera prueba era no tener miedo cuando apareciera el lobo. Siguió caminando… y el lobo apareció. Pero no era un lobo malo, estaba triste porque nadie quería ser su amigo. Caperucita le dio un pedazo de pastel y se hicieron amigos. Al final, el árbol dejó que Caperucita pasara. La niña invitó a su nuevo amigo a acompañarla. Juntos llegaron a la casa de su abuela. Cuando la abuelita abrió la puerta y vio a su nieta con el lobo… se asustó un montón! Pero Caperucita la tranquilizó, le dio el resto del pastel y le contó todo lo que había vivido antes de llegar a visitarla. Desde ese día, el bosque ya no le daba miedo, porque ahora tenía un nuevo amigo y muchas aventuras por vivir.
Caperucita Roja vivía cerca de un bosque muy grande. Un día, su mamá le dijo que fuera a llevarle un pastel a su abuela. La casa de su abuela estaba al otro lado del Río, en medio del bosque, aunque no muy lejos de allí. Siempre iba por el mismo sendero… Caperucita era muy curiosa, así que decidió que esta vez, no iría por el camino de siempre… Entró al bosque y vio árboles con hojas que cambiaban de color, mariposas que brillaban y hasta escuchó risas entre los arbustos. -Qué buena idea había tenido eligiendo otra ruta para llegar a casa de su abuela!- pensó. De repente, un árbol le habló. Le dijo que tenía que pasar tres pruebas si quería llegar a la casa de su abuela por ese camino. La primera prueba era encontrar una flor azul que cantaba. Caperucita la encontró junto al río.
Carapuchiña no no bosque
Fai moito tempo un libro caeu sobre unhas botas e cobrou vida.Desde entón loita contra os viláns da cidade ata que chegou o Gato con Botas, que era o seu máximo inimigo. Ambos retáronse: Quen perdera o duelo, deixaría de ser un superheroe e polo tanto, perdería os seus poderes. Despois dun duro combate, perdeu o gato con botas. A partir de entón, o libro con botas seguiu salvando a cidade cos seus superpoderes.
O libro con botas
Pola mañá, levantouse moi cedo e foi pasear polo parque que había cerca da súa casa… mentres paseaba, atopou una alfombra. Detívose un anaco, observándoa… decidiu achegarse e sentarse nela. Nese mesmo momento, a alfombra comenzou a voar. -É unha alfombra voadora! -berraba Alicia sorprendida mentras se elevaba sobrevolando o chan. Pouco a pouco, aprendeu a controlala ben e dende aquel momento todos os días se montaba un pouco nela.
Fai moito tempo había una nena chamada Alicia, que era moi atrevida e á que lle gustaba moito ver a televisión. Nunca se quería despegar dela! Un día, súa nai, que empezaba xa a estar preocupada, díxolle que non podía seguir vendo a televisión. Ao principio, Alicia enfadouse. -Non, mamá! Eu non poido vivir sen a tele! Que vou facer sen ela? Vou morrer do aburrimento!- protestaba sen parar. Como veu que dúa nai ia en serio, non lle quedou outra que acéptalo. Durante toda a noite estivo pensando a que dedicaría o seu tempo libre e a verdade é que se lle ocorreron moitas cousas boas: ir xogar fóra, descubrir misterios, pasear, ler, bailar, xogar a xogos de mesa…
Alicia e a alfombra voadora
A nena camiñou e camiñou, superando o seu medo, e para a súa sorpresa encontrou ao gato, que lonxe de estar en problemas, estaba buscando un tesouro. Días antes lera nun libro que en todos os bosques había tesouros agochados… e el, que nunca atopara ningún, tiña que conseguilo antes de que alguén se lle adiantase!Carapuchiña enfadouse con el, non podía desaparecer así de repente, era mellor que o buscasen xuntos, sería máis seguro e tamén máis divertido. O Gato pediulle perdón, sabía que tiña razón. Pronto volveron ser mellores amigos e durante días, Ian xuntos ao bosque en busca do tesouro e non tardaron moito en atopalo!
Carapuchiña Vermella era unha nena de 10 anos. O seu mellor amigo era Gato con Botas. Pasaban moito tempo xuntos aínda que sempre acababan discutiendo, porque o gato era moi avaricioso, queríao todo para el. Unha mañá, o Gato con Botas desapareceu. Carapuchiña Vermella buscouno por todos os lados pero non conseguiu encontralo. Comenzaba a estar preocupada. A ver se lle fora pasar algo e necesitaba da súa axuda… Talvez estivese no bosque… A Carapuchiña dáballe medo ir soa, pero decidiu ir. A Gato con botas gustáballe moito pasear entre as árbores.
Carapuchiña e o Gato
Cenicienta iba por el bosque y se tropezó con un osito. Al verla, el osito se asustó y se fue corriendo hacia donde estaban sus dos hermanos. Cenicienta lo siguió sin que se diera cuenta y encontró su casa. Allí, los dos ositos estaban tranquilamente leyendo, pero al oír a su hermano llegar gritando y pidiendo ayuda, salieron rápidamente. No entendían muy bien lo que el osito decía, ya que por aquel bosque no pasaba nadie, estaba cada día más deshabitado, les parecía imposible. Y aunque echaron un vistazo, no vieron nada. Al día siguiente, Cenicienta, que pasara la noche en el bosque, fue a la casa de los ositos y tocó a la puerta. Los ositos abrieron y al verla, sonriente, la invitaron a pasar. Pronto se hicieron grandes amigos.
Cenicienta y los tres osos
cuento
cuento
Título
cuento
cuento
Título