8.41 wyd. Jedność e

Obowiązki misyjne chrześcijanina.

Rozwój misji katolickich do początków XX wieku

01

Szukam tego, co ważne

Modlitwa

Przed nami kolejny dzień, w którym podejmujemy wiele zajęć. Podziękujmy Bogu za to, co już za nami, i spróbujmy w chwili ciszy odnaleźć w wydarzeniach dnia przynajmniej jedną rzecz, która przyniosła nam radość.

Ojcze nasz,któryś jest w niebie: święć się imię Twoje, przyjdź Królestwo Twoje, bądź wola Twoja jako w niebie, tak i na ziemi. Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj. I odpuść nam nasze winy, jako i my odpuszczamy naszym winowajcom. I nie wódź nas na pokuszenie, ale nas zbaw od złego. Amen.

Dlaczego warto wyjechać na misje

Rozpoczniemy katechezę od świadectwa s. Dolores ze Zgromadzenia Misyjnego Służebnic Ducha Świętego.

kliknij w książki, by wyświetlić tekst

02

ROZWAŻAMI ZDOBYWAM

Nakaz misyjny Jezusa

czytanie Pisma Świętego (Łk 10,1-5.8-11; Mk 16,15-18; Dz 1,8)

Posłuchajcie fragmentów Pisma Świętego.

kliknij w księgę, by wyświetlić tekst biblijny

Głoszenie Ewangelii

ćwiczenia, zad. 2. str. 84.

podpowiedź

Historia rozwoju misji katolickich

Kościół w swej istocie jest misyjny, gdyż zrodził się w oparciu o słowo głoszone przez Jezusa i jest powołany do przekazywania Ewangelii. Zobaczymy, jak ten proces przebiegał na przestrzeni dziejów.

przejdź do kolejnego slajdu

Historia rozwoju misji katolickich

Początek misjiZesłanie Ducha Świętego na apostołów umocniło ich do głoszenia Ewangelii. Święty Piotr po raz pierwszy z odwagą mówił o ukrzyżowanym i zmartwychwstałym Jezusie. Jego przemowy słuchali mieszkańcy Jerozolimy oraz ludzie z różnych krajów i narodów. Wielu z nich nawróciło się i przyjęło chrzest.

Historia rozwoju misji katolickich

Czasy apostolskie i podróże św. PawłaO misjach apostołów, poza Piotrem i Janem, mamy niewiele informacji. Dobrze udokumentowana natomiast jest działalność św. Pawła, który podczas trzech wypraw misyjnych (w latach 46–57) przyczynił się do rozprzestrzenienia chrześcijaństwa wśród pogan niemal w całym basenie Morza Śródziemnego.

Historia rozwoju misji katolickich

Era prześladowań – do 313 r.Misjami na Wschodzie i Zachodzie zajmują się Kościoły lokalne i poszczególni chrześcijanie. Nowych wyznawców przyciąga do Chrystusa heroiczna postawa męczenników. Chrześcijaństwo przenika do Egiptu, Afryki Północnej, Azji Mniejszej, Syrii, na Bałkany, do Armenii, Persji, Rzymu, Galii i Brytani.

Historia rozwoju misji katolickich

Wolność chrześcijaństwaW połowie V w. na terenie upadającego cesarstwa zachodniego poza chrześcijanami były grupy wyznawców dawnych wierzeń, środowiska żydowskie i część plemion germańskich (pogańskich lub ariańskich). Misyjną działalność podejmowały Kościoły lokalne kierowane przez biskupów. Chrystusa głosili również anonimowi wyznawcy różnych stanów i zawodów: kupcy, podróżni, urzędnicy, żołnierze i marynarze. Chrześcijaństwo dociera do Arabii i Gruzji (św. Nino – niewolnica, dzięki której przeniknęło tu chrześcijaństwo), a także na tereny plemion Gotów i Germanów.

Historia rozwoju misji katolickich

Chrystianizacja Franków i CeltówW V i VI w. działalność misyjna koncentruje się na zachodnim krańcu Europy. Kluczowym jej punktem jest nawrócenie ludów celtyckich. Irlandczycy chrystianizację zawdzięczają św. Patrykowi. Później działalność mnichów iroszkockich doprowadziła do przyjęcia Ewangelii w Szkocji.

Historia rozwoju misji katolickich

Św. Grzegorz I WielkiSzczególne zasługi w chrystianizacji Europy ma papież św. Grzegorz I Wielki (zm. 604 r.). Opracowane przez niego zasady działalności misyjnej wśród ludów pogańskich kształtowały dzieło ewangelizacji w średniowieczu, a wiele wskazówek jest aktualnych do dzisiaj.

Historia rozwoju misji katolickich

Misja św. BonifacegoW VIII w. nowe tereny misyjne otwarły się na obszarze Fryzji, a zwłaszcza Niemiec, gdzie misję ewangelizacyjną podjął św. Bonifacy.

Historia rozwoju misji katolickich

Św. Cyryl i MetodyIX w. to okres działalności misyjnej wspieranej przez władców. Najważniejszym jej elementem w tym czasie okazała się posługa św. Cyryla i Metodego na Morawach, mająca prowadzić do nawrócenia Słowian.

Historia rozwoju misji katolickich

Chrześcijańska północW X w. za pośrednictwem misjonarzy niemieckich chrześcijaństwo przyjmuje Dania. Dzięki działalności duchownych angielskich przenika ono również na tereny Norwegii. Wiąże się to z panowaniem króla Olafa II uznanego za świętego. Z Norwegii wiara w Chrystusa przenika na tereny Islandii, a w XI w. umacnia się w Szwecji. W tym czasie krajami chrześcijańskimi stają się Polska, Węgry i Ruś.

Historia rozwoju misji katolickich

Misje zakonów żebraczychXIII i XIV w. to czas, gdy misje kontynuowane są przez zakony żebracze. Docierają one do Azji (chrześcijaństwo zostanie stamtąd wyparte po 1368 r., gdy do władzy dojdzie przeciwna chrześcijaństwu dynastia Ming). W Afryce franciszkanie rozwijają działalność na terenie Maroka.

Historia rozwoju misji katolickich

Działalność misyjna Kościoła polskiegoOd początku swego istnienia Kościół na ziemiach polskich starał się szerzyć Ewangelię wśród sąsiadujących od północy ludów bałtyckich. Dzięki polskim misjonarzom w 1387 r. rozpoczęła się chrystianizacja jednego z ostatnich narodów pogańskich w Europie – Litwinów. Szczególne zasługi w tym dziele położyli św. Jadwiga Królowa i Władysław Jagiełło.

Historia rozwoju misji katolickich

Odkrycia geografi czne i rozwój misjiW XV i XVI w. dokonano wielkich odkryć geografi cznych: Europejczycy dotarli do Ameryki i przetarli drogę morską wokół Afryki do Azji. Wówczas rozpoczęła się ekspansja misyjna Kościoła do Afryki, obu Ameryk, Chin, Indii i Japonii. Działalność misyjną zaczęły prowadzić zakony i zgromadzenia zakonne (franciszkanie, dominikanie, karmelici, jezuici). W końcu XV w. rozpoczęto chrystianizację Czarnej Afryki. Wyjątkową postacią tego czasu był św. Franciszek Ksawery, który na potrzeby misji w Japonii opracował katechizm w tym języku.

Historia rozwoju misji katolickich

Rozwój misji w XIX w.We Francji w XVIII w. powstaje Seminarium Misyjne oraz Dzieło Rozkrzewiania Wiary, które zapewnia pomoc modlitewną i materialną dla misji. Od połowy XIX w. misje obejmują wnętrze Afryki: Senegal, Angolę, Kongo, Gwineę i Mozambik. Na północy zaś Tunezję i Algier. Na Dalekim Wschodzie działalność misyjna rozwija się z różnym skutkiem: w Chinach, Japonii, Korei, Nepalu, Wietnamie, Kambodży, Tajlandii, Malezji oraz w Indonezji i na Filipinach.

Historia rozwoju misji katolickich

Sobór Watykański I a misjeRozwój dzieł misyjnych w Europie wspierał Sobór Watykański I. Dążono do tego, by zaangażować w misje duchowieństwo danego kraju. Prowadzenie misji stało się możliwe w Japonii, która została politycznie zmuszona do otwarcia granic dla Europejczyków. Podobnie działo się na terenie Chin, Wietnamu i Korei. W centrum zainteresowania misyjnego w XX w. znalazła się Afryka.

03

Zostaję ubogacony i działam

Obowiązki misyjne chrześcijanina

Działalność misyjna pełni bardzo istotną rolę w życiu Kościoła i musi być prowadzona przez osoby prawdziwie kochające Chrystusa. Misjonarzem mogą być kapłani, zakonnicy, siostry zakonne, a także osoby świeckie. W działalność misyjną włączają się również dzieci i młodzież. Na czym może ona polegać, przeczytamy w tekstach o patronach misji oraz homilii papieża Franciszka.

Będziecie pracować w grupach. Przeczytajcie tekst papieża Franciszka zamieszczony w podręczniku oraz tekst przypisany waszej grupie. Na ich podstawie wypiszcie obowiązki misyjne chrześcijanina.

podpowiedzi

Jesteśmy posłani

Wysłuchajcie nagrania.

04

Ćwiczenia

ćwiczenia zad. 1. str. 84.

podpowiedź

ćwiczenia zad. 3. str. 84-85.

podpowiedź

Sprawdź swoją wiedzę!

05

zadanie modlitwa

Zadanie

1. Odszukaj stronę Papieskich Dzieł Misyjnych i opisz jedną z prezentowanych tam inicjatyw na rzecz misji. 2. Przygotuj gazetkę lub prezentację o tematyce misyjnej. 3. Wybierz jednego z patronów misji chrześcijańskich i napisz, dlaczego wybrano właśnie tę osobę.

Modlitwa końcowa

„Panie Jezu, który niegdyś wezwałeś pierwszych uczniów, aby stali się rybakami ludzi, niech także i dziś rozbrzmiewa Twoje łagodne wezwanie «Pójdź za Mną!». Udziel chłopcom i dziewczętom tej łaski, by radośnie odpowiedzieli na Twój głos! Wspieraj w apostolskim trudzie naszych biskupów, kapłanów i osoby konsekrowane. Obdarz wytrwałością seminarzystów i wszystkich tych, którzy realizują swój ideał życiowy w pełnym oddaniu się Twej służbie. Rozbudź w naszych wspólnotach zapał misyjny. Poślij, o Panie, robotników na swoje żniwo i nie pozwól, by brak pasterzy, misjonarzy i tych, którzy poświęcają życie sprawie Ewangelii, doprowadził ludzkość do zguby. Amen”.

(Modlitwa Jana Pawła II o ducha misyjnego, adgentes.misjonarze.pl)

Użyte grafiki zastrzeżone są prawem autorskim.Kopiowanie i rozpowszechnianie za zgodą autora lub właściciela .

przygotowanie prezentacji

ekatecheta.pl

2025

Źródło grafiki:

grafika wygenerowana przez AI

Canva

bank zdjęć własnych wydawnictwa

Kościół wierny poleceniu Jezusa głosi Ewangelię od początku jego istnienia aż po dzień dzisiejszy. Misjonarze, tak jak apostołowie, wytrwale głoszą Ewangelię na całym świecie. Mimo prześladowań i trudów przynoszą pokój, uzdrawiają chorych i udzielają chrztu. Również dzisiaj napotykają różnego rodzaju zagrożenia, włącznie z ryzykiem utraty życia. Na tę misję otrzymują od Jezusa potrzebną im pomoc.

Myślę, że moje życie to też ciągła walka o Boga, na różnych frontach życia, które oczyszczają moją wiarę, jaką jest Chrystus. (…) Życie wiarą to głoszenie JEZUSA niezależnie od tego, co się robi. (…) Jestem szczęśliwa jako misjonarka, żyjąc dla Boga i spotkanego człowieka, wierząc, że: «Warto… w nieznane nawet iść, gdy drogę mgła zasnuwa, idąc przez radość i przez krzyż, wiedząc, że Chrystus czuwa». Tak, ON zawsze czuwa…”.

(Świadectwo misji, siostrymisyjne.pl)

Liczba siedemdziesiąt dwa jest liczbą symboliczną i oznacza narody całej ziemi. Pochodzi z Księgi Rodzaju, gdzie wymienione jest właśnie tyle narodów. Głoszenie Ewangelii jest według Jezusa podobne do pracy żniwiarza na polu ludzkich serc. Owce oznaczają uczniów, a wilki niebezpieczeństwo, z którym się spotkają.

Wyznaczył Pan jeszcze innych siedemdziesięciu dwu i wysłał ich po dwóch przed sobą do każdego miasta i miejscowości, dokąd sam przyjść zamierzał. Powiedział też do nich: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście więc Pana żniwa, żeby wyprawił robotników na swoje żniwo. Idźcie! Oto posyłam was jak owce między wilki. Nie noście ze sobą trzosa ani torby, ani sandałów; i nikogo w drodze nie pozdrawiajcie. Gdy wejdziecie do jakiegoś domu, najpierw mówcie: Pokój temu domowi. (…) Jeśli do jakiego miasta wejdziecie i przyjmą was, jedzcie, co wam podadzą; uzdrawiajcie chorych, którzy tam są, i mówcie im: Przybliżyło się do was królestwo Boże. Lecz jeśli do jakiego miasta wejdziecie, a nie przyjmą was, wyjdźcie na jego ulice i powiedzcie: Nawet proch, który z waszego miasta przylgnął nam do nóg, strząsamy wam”. (Łk 10,1-5.8-11)

„Chrystusa chciałam głosić całemu światu… Po kursie językowym w Portugalii wyjechałam na pierwszą misję do Angoli. Była wojna, a co za tym idzie cierpienie, głód i choroby, więc ważne było okazywanie pomocy i serca. Codzienna modlitwa dawała siłę. Ratowanie ludzkiego życia było codziennością. Pomagaliśmy wszystkim, bez względu na religię czy na przynależność partyjną. Pamiętam, że nie było dnia, bym nie nosiła umierającego dziecka na swoich dłoniach. I zawsze ten sam krzyk ludzi towarzyszył temu wszystkiemu: «Siostro dlaczego…? Dlaczego moje dziecko?». Tak trudno było znaleźć jakąkolwiek odpowiedź. Widziałam młodych chłopców, którzy na swoich ramionach nosili broń, czasem większą od nich samych, spotykałam ludzi bez rąk i nóg, tylko twarz się trochę uśmiechała. Widziałam ludzi umierających na AIDS, leżących na podłodze szpitala, którymi się właściwie nikt nie zajmował, bo zapach był nie do zniesienia. I słyszałam krzyki modlitw do Boga o zmiłowanie. Moja wiara stała się wtedy bardziej milcząca, bo często nie znajdowałam odpowiedzi na pytania, które były krzykami bólu i łez. Wtedy nauczyłam się, że trzeba ufać, czasem bez zrozumienia, i wierzyć, że Bóg kocha nas mimo wszystko. Bóg jakby był jedyną nadzieją, tęsknotą, a niebo – przeznaczeniem, o które trzeba było walczyć, ufając JEMU ze wszystkich sił…

– Na czym polega praca s. Dolores jako misjonarki? – Z jakimi zagrożeniami spotkała się w Angoli? – Co jest nagrodą dla siostry za jej pracę?

Gdy Duch Święty zstąpi na was, otrzymacie Jego moc i będziecie moimi świadkami w Jeruzalem i w całej Judei, i w Samarii, i aż po krańce ziemi. (Dz 1,8)

– Ilu uczniów Jezus posłał do różnych miast i miejscowości? – Do czego porównał głoszenie Ewangelii? – Co mogą oznaczać owce i wilki, o których mówi Jezus? – Co mają głosić uczniowie?

Jezus rzekł do uczniów: „Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu! Kto uwierzy i przyjmie chrzest, będzie zbawiony; a kto nie uwierzy, będzie potępiony. Te zaś znaki towarzyszyć będą tym, którzy uwierzą: w imię moje złe duchy będą wyrzucać, nowymi językami mówić będą; węże brać będą do rąk, i jeśliby co zatrutego wypili, nie będzie im szkodzić. Na chorych ręce kłaść będą, a ci odzyskają zdrowie”. (Mk 16,15-18)

Praca misjonarza to trud podejmowany ze względu na Chrystusa. Kościół ze swej natury jest misyjny od początku swego istnienia. Głosi Ewangelię od dwóch tysięcy lat.

Święty Franciszek Ksawery (1506–1552) pochodził z Hiszpanii. Wstąpił do zakonu jezuitów. Był misjonarzem w Indiach i Japonii, dotarł do wyspy Shangchuan w pobliżu Chin (tam zmarł). Jedną z jego metod pracy była nauka prawd wiary przez śpiew. Nawiązywał wiele przyjaźni i pisał dużo listów o swojej pracy misyjnej. 14 grudnia 1927 r. został ogłoszony głównym patronem misji katolickich

Święta Teresa od Dzieciątka Jezus (1873–1897) urodziła się we Francji. Jako młoda dziewczyna wstąpiła do zakonu karmelitanek. Choć nigdy nie wyjechała na misje, poświęciła im swoje życie: modliła się za misjonarzy, ofiarowała za nich codzienne trudy, pisała do nich listy. 14 grudnia 1927 r. ogłoszono ją główną patronką misji katolickich.

Błogosławiona Maria Teresa Ledóchowska (1863–1922) pochodziła z Polski. Założyła Zgromadzenie Sióstr Misjonarek św. Piotra Klawera. Papież Paweł VI na prośbę biskupów polskich ogłosił ją patronką dzieła współpracy misyjnej w Polsce (1976). Organizowała pomoc dla misji, szczególnie dla Afryki. Nazywana „Matką Afryki”, chociaż Afryki nie odwiedziła.

Odpowiedzialność za głoszenie Ewangelii spoczywa na każdym chrześcijaninie. Nie jest możliwe, byśmy wszyscy wyjechali na misje, np. do krajów afrykańskich, ale każdy z nas może mieć w nich udział. Pierwszą i najważniejszą pomocą jest modlitwa, tak jak było w przypadku św. Teresy od Dzieciątka Jezus. Naszą nagrodą będzie to, że inni odnajdą Boga, że się nawrócą i przyjmą Chrystusa, że zyskają pokój w sercach, Boże przebaczenie, ukojenie cierpienia. Największa pochwała to współpracować z Chrystusem, czyli być pracownikiem dla królestwa Bożego.