8.30 wyd. Jedność e

Dorastać do życiowych zadań

01

Szukam tego, co ważne

Modlitwa

Pomyślcie o swoich rodzinach. Powtarzajcie w myślach słowa modlitwy o uzdrowienie relacji w waszych rodzinach.

„Duchu Święty, potrzebuję Twojej pomocy. Przyjdź do mnie i oświeć mnie. Proszę Cię o uzdrowienie naszego życia rodzinnego. Pomóż nam przebaczyć sobie wszystko, co nas zabolało. Zobacz nasze rany i ulecz je. Uwolnij nas od przykrych uczuć i niedobrych doświadczeń. Pomóż nam, Duchu Święty, otwierać się na siebie nawzajem. Naucz nas akceptować siebie takimi, jakimi jesteśmy. Przytul całą moją rodzinę do Bożego Serca. Przynieś nam wszystkim wewnętrzne ukojenie. Ogarnij nas swoją nieskończoną miłością. Prowadź nas drogą zgody, zrozumienia i przebaczenia. Amen”.

(Modlitwa o uzdrowienie relacji w rodzinie, biblijni.pl)

Dorośli i młodzi

Zarówno dzieci, jak i młodzi mają określone oczekiwania wobec innych. Jak jest w zetknięciu się z rzeczywistością? Przeczytacie, co o młodych mówią dorośli. Zastanówcie się, co jest prawdą, a co fałszem w ich opiniach. Oceńcie poszczególne wypowiedzi i uzasadnijcie swoje zdanie.

kliknij w tekst, by go powiększyć

Dorośli i młodzi

Budowanie właściwych relacji wymaga tworzenia mocnych więzi. Potrzeba czasu i cierpliwości, aby relacje z rodzicami, kolegami czy koleżankami były przyjacielskie. W życiu każdego człowieka przychodzi czas, kiedy chce być niezależny i sam decydować o sobie. To początek przechodzenia od czasu dzieciństwa do dorosłości, czas, kiedy zmienia się spojrzenie na siebie, drugiego człowieka i Boga.

02

ROZWAŻAMI ZDOBYWAM

Dorastać do życiowych zadań

czytanie Pisma Świętego (1 Kor 13,11)

Zmiany dokonujące się w spojrzeniu na własne życie, świat i innych ludzi to normalny etap w rozwoju człowieka. Nie są one przypisane tylko do okresu młodości, ale w tym czasie są największe. To okres przejścia od dzieciństwa do dorosłości. Nikt nie chciałby pozostać całe życie dzieckiem i rozumieć świata na poziomie dziecka. Święty Paweł w Liście do Koryntian pisze, że w życiu każdego człowieka powinna dokonać się zmiana. Posłuchajcie fragmentu Pisma Świętego.

kliknij w księgę, by wyświetlić tekst biblijny

Od dzieciństwa do młodości

– Jakie zachowania są przypisane do okresu młodości? – Jakie zmiany dokonują się w tym okresie? – Czym różni się spojrzenie na życie młodych i dorosłych?

Otwórzcie podręczniki na str. 106-107. Poproszę jedną osobę o przeczytanie zaznaczonego tekstu.

Od dzieciństwa do młodości

ćwiczenia, zad. 2. str. 62.

– Czego oczekuje dziecko od swoich rodziców? – Czego oczekuje dziecko od swoich rówieśników? – Czego oczekuje dziecko od Boga? – Czego młodzi oczekują od swoich rodziców (rówieśników, Boga)?

podpowiedź

03

Zostaję ubogacony i działam

Smak wiary

Dobry kucharz, by zrobić wspaniałą potrawę, potrzebuje przypraw. Są przyprawy, których używa się od wieków, ale na różne sposoby się je łączy. Dodaje się również nowe. – Jakich przypraw używa się w kuchni? – Jakie przyprawy można łączyć ze sobą?

Smak wiary

ćwiczenia, zad. 3. str. 62.

Również nasza wiara, nasza więź z Bogiem, aby miała wartość i smak, potrzebuje właściwych dodatków. Mogą to być znane składniki, lecz wykorzystane jak najbardziej nowocześnie. – Jakie znacie składniki kształtujące wiarę? – Co może nadać smak wierze uczniom ósmej klasy? – Co pomaga im pogłębiać więź z Bogiem?

podpowiedź

Oswoić to znaczy być odpowiedzialnym

Do przeczytania lub obejrzenia.

od 18:00 do 20:00

Moje relacje, czyli co mogę zmienić

To, czego uczymy się od naszych rodziców, co obserwujemy w życiu innych, sami możemy rozwijać w swoim życiu. Każdy ma swój czas i swoje możliwości. Relacje dotyczą całego człowieka, a zatem jego intelektu, uczuć, wiary, rozwoju fizycznego oraz sfery społecznej. Bez nich człowiek tkwiłby w samotności, bez szans na rozwój.

przejdź do kolejnego slajdu

Moje relacje, czyli co mogę zmienić

ćwiczenia, zad. 4. str. 63.

04

Ćwiczenia

ćwiczenia zad. 1. str. 62.

podpowiedź

Sprawdź swoją wiedzę!

05

zadanie modlitwa

Zadanie

1. Opracuj własny katalog form spotykania się z Bogiem, dostosowanych do wieku i potrzeb młodego człowieka. 2. Napisz, które z twoich relacji z innymi osobami zmieniły się najbardziej od okresu dzieciństwa. 3. Ułóż modlitwę o dobre relacje z najbliższymi i módl się nią przez najbliższy tydzień.

Modlitwa końcowa

Pomódlmy się w ciszy o budowanie dobrych relacji z innymi.

Użyte grafiki zastrzeżone są prawem autorskim.Kopiowanie i rozpowszechnianie za zgodą autora lub właściciela .

przygotowanie prezentacji

ekatecheta.pl

2025

Źródło grafiki:

grafika wygenerowana przez AI

Canva

bank zdjęć własnych wydawnictwa

Gdy byłem dzieckiem, mówiłem jak dziecko, czułem jak dziecko, myślałem jak dziecko. Kiedy zaś stałem się mężem, wyzbyłem się tego, co dziecinne. (1 Kor 13,11)

Rzeczywistość, w której wzrastacie, zmienia się. Inaczej postrzegają was rodzice, inne wymagania stawia szkoła, jeszcze inne są relacje wśród rówieśników. Wszędzie dokonują się zmiany, łącznie z waszym umysłem, ciałem i uczuciami. Do was należy podjęcie trudu rozpoznawania, czy to, co proponują inni, jest właściwe i dobre, czy też prowadzi do zła. Święty Jan Paweł II podczas spotkania z młodzieżą na Westerplatte powiedział ważne słowa: „Musicie od siebie wymagać, choćby inni od was nie wymagali”. Nasze relacje z innymi ludźmi będą dojrzałe, gdy nauczymy się odpowiedzialności za własne postępowanie. Warto wiedzieć, że istnieją następstwa, skutki, konsekwencje naszych wyborów i naszych działań. Po co? By nie mieć kiedyś pretensji do Pana Boga, do rodziców, do innych, że nikt nam nie powiedział, że nie wiedzieliśmy.

– Co to znaczy „oswoić”? – W jaki sposób Mały Książę oswajał lisa? – Co to znaczy być odpowiedzialnym? – Za kogo jest się odpowiedzialnym? – Co wyróżniało różę Małego Księcia spośród innych róż? – Dlaczego nie da się kupić przyjaciół? – Jak można stworzyć więzy (relacje) między ludźmi?

W myśleniu Małego Księcia dokonała się przemiana. Nie tylko dowiedział się, ale też zrozumiał, że oswoić kogoś, to zbudować głęboką relację, a nie tylko powierzchowną znajomość. Na to potrzeba czasu i cierpliwości. Wchodząc w relacje przyjaźni, stajemy się za siebie nawzajem odpowiedzialni. Odpowiedzialność jest miarą dojrzałości człowieka.

– Jak według was powinniście być postrzegani przez dorosłych? – Co możecie zrobić, by dorośli dostrzegli w was wartościowych ludzi?

Dopiszcie do każdej z wypowiedzi, jak chcielibyście być postrzegani przez dorosłych i dlaczego na to zasługujecie, np. ad. 1.: Wiem, że mówienie prawdy jest ważne. Mogę zadeklarować, że nie będę kłamał. Tak samo oczekuję od rodziców, by mówili mi prawdę…

– Jakie uczucia są typowo dziecięce? – Kiedy należy odejść od dziecięcego sposobu życia? – Dlaczego nie warto pozostawać na etapie dziecka, lecz trzeba rozwijać się dalej?

Pan Bóg tak zaplanował człowieka, że dokonuje się w nim nieustanna przemiana. Z procesem tym wiąże się również wyznaczanie sobie kolejnych celów. Jako dziewczyny lub chłopcy jesteście na drodze stawania się kobietami i mężczyznami. Późniejszym celem wielu z was będzie założenie rodziny. Jako chrześcijanie wszyscy mamy spełniać zadania wyznaczone nam przez Boga. Przygotowanie do nich zaczyna się w domu rodzinnym. Więzi, które tam powstają i których tam się uczymy, są podstawą naszych relacji z innymi ludźmi. Jednak najważniejszą z wszystkich relacji jest ta, którą mamy z Bogiem, ponieważ ma wpływ na kształtowanie naszych więzi z każdą spotkaną osobą.

Podstawowe składniki budujące więź z Bogiem pozostają te same: modlitwa, Pismo Święte, sakramenty, rekolekcje, nabożeństwa, cisza. One są wszystkie w zasięgu ręki. Możemy z nimi połączyć szczyptę nowego smaku, by ożywić nasze relacje z Bogiem. Jeśli znudziła się wam „stara kuchnia wiary”, dodajcie do niej czegoś nowego, by na tym budować nowy smak wiary. Wiary trzeba się uczyć, biorąc przykład od ludzi dojrzałych, ale trzeba także „wyrastać” z tego, co naiwne, co dziecięce, aby osiągać to, co dojrzałe. Święty Paweł przestrzega: „Bracia, nie bądźcie dziećmi w sposobie waszego myślenia, lecz bądźcie jak niemowlęta, gdy chodzi o rzeczy złe; w myśleniu zaś waszym bądźcie dojrzali!” (1 Kor 14,20).

„Lis zamilkł i długo przypatrywał się Małemu Księciu. – Proszę cię… oswój mnie – powiedział. – Bardzo chętnie – odpowiedział Mały Książę – lecz nie mam dużo czasu. Muszę znaleźć przyjaciół i nauczyć się wielu rzeczy. – Poznaje się tylko to, co się oswoi – powiedział lis. – Ludzie mają zbyt mało czasu, aby cokolwiek poznać. Kupują w sklepach rzeczy gotowe. A ponieważ nie ma magazynów z przyjaciółmi, więc ludzie nie mają przyjaciół. Jeśli chcesz mieć przyjaciela, oswój mnie! – A jak się to robi? – spytał Mały Książę. – Trzeba być bardzo cierpliwym. Na początku siądziesz w pewnej odległości ode mnie, ot tak, na trawie. Będę spoglądać na ciebie kątem oka, a ty nic nie powiesz. Mowa jest źródłem nieporozumień. Lecz każdego dnia będziesz mógł siadać trochę bliżej… (…)

W ten sposób Mały Książę oswoił lisa. A gdy godzina rozstania była bliska, lis powiedział:– Ach, będę płakać! – To twoja wina – odpowiedział Mały Książę – nie życzyłem ci nic złego. Sam chciałeś, abym cię oswoił… – Oczywiście – odparł lis. – Ale będziesz płakać? – Oczywiście. – A więc nic nie zyskałeś na oswojeniu? – Zyskałem coś ze względu na kolor zboża – powiedział lis, a później dorzucił: – Idź jeszcze raz zobaczyć róże. Zrozumiesz wtedy, że twoja róża jest jedyna na świecie. Gdy przyjdziesz pożegnać się ze mną, zrobię ci prezent z pewnej tajemnicy.

Mały Książę poszedł zobaczyć się z różami.– Nie jesteście podobne do mojej róży, nie macie jeszcze żadnej wartości – powiedział różom. Nikt was nie oswoił i wy nie oswoiłyście nikogo. Jesteście takie, jakim był dawniej lis. Był zwykłym lisem, podobnym do stu tysięcy innych lisów. Lecz zrobiłem go swoim przyjacielem i teraz jest dla mnie jedyny na świecie. (…) Powrócił do lisa. – Żegnaj – powiedział. – Żegnaj – odpowiedział lis. – A oto mój sekret. Jest bardzo prosty: dobrze widzi się tylko sercem. Najważniejsze jest niewidoczne dla oczu. – Najważniejsze jest niewidoczne dla oczu – powtórzył Mały Książę, aby zapamiętać. – Twoja róża ma dla ciebie tak wielkie znaczenie, ponieważ poświęciłeś jej wiele czasu. – Ponieważ poświęciłem jej wiele czasu… – powtórzył Mały Książę, aby zapamiętać. – Ludzie zapomnieli o tej prawdzie – rzekł lis. – Lecz tobie nie wolno zapomnieć. Stajesz się odpowiedzialny na zawsze za to, co oswoiłeś. Jesteś odpowiedzialny za twoją różę. – Jestem odpowiedzialny za moją różę… – powtórzył Mały Książę, aby zapamiętać”.

(A. de Saint-Exupéry, Mały Książę)