Poezja Miłosza

Czesław

MiŁosz

Nobliści - 1980, 1996

Szymborska

Miłosz

Sztuka użytkowa

Czesław

Miłosz

Sztuka użytkowa (sztuka stosowana, sztuka zdobnicza) – zajmuje się wytwarzaniem przedmiotów codziennego użytku, wykonywanych w niewielkich partiach przez twórcę (artystę) lub zaprojektowanych przez niego i wykonywanych przemysłowo (na dużą skalę).Określenie to stosuje się czasem zamiennie z określeniem – rzemiosło artystyczne. Dotyczy głównie takich dziedzin jak: meblarstwo, złotnictwo, tkanina, ceramika, projektowanie przemysłowe, graficzne, zdobnictwo i moda. Wikipedia

Biegają

fot. Piotr Małecki

Zajmują się, tylko nie tym, co najważniejsze. Biegają, jakby wierzyli, że będą żyć wiecznie. I każde z nich dla siebie drogocenne. I każde uważa siebie za jedyne.

łopuch

Oset, pokrzywa

Oset

Oset, pokrzywa, łopuch, belladonna Mają przyszłość. Ich są pustkowia I zardzewiałe tory, niebo, cisza. Kim będę dla ludzi wiele pokoleń po mnie, Kiedy po zgiełku języków weźmie nagrodę cisza? Miał mnie okupić dar układania słów, Ale muszę być gotów na ziemię bez-gramatyczną. Z ostem, pokrzywą, łopuchem, belladonną, Nad którymi wietrzyk, senny obłok, cisza. Z tomu Dalsze okolice, 1991

Belladonna

metafory

Pokrzywa

"Kim będę dla ludzi wielepokoleń po mnie?"

A Ty?

Czesław Miłosz

''Muszę być gotów na ziemię bez-gramatyczną."

Spróbuj wyjaśnić tę metaforę

Piesek przydrożny

"Piesek przydrożny" jest niezwykłą lekturą. Wiodącym tematem tego zbioru króciutkich opowieści, rozważań, wierszy, aforyzmów, bardzo osobistych wyznań i bardzo ogólnych diagnoz są problemy wiary, niewiary, niedowiarstwa, religii. Miłosz mówi o współczesnej wyobraźni, usiłującej uchwycić coś z Tajemnicy, zbliżyć się do sacrum, językiem poezji wyrazić to, co teologia stara się nazywać językiem swojej "koronkowej wiedzy".

Helena Zaworska, "Metafizyka i czułość"

Ograniczenia

"Wiedza moja nieduża, rozum krótki. Starałem się jak mogłem, studiowałem, czytałem mnóstwo książek i nic. W moim domu książki wylały się z półek - leżą stosami na meblach, na podłodze, tamują przejście. Nie mogę ich oczywiście wszystkich przeczytać, a ciągle moje wilcze oczy pożądają nowych tytułów. (...) Powinienem wiedzieć wszystko, co dzieje się teraz, równocześnie, w każdym punkcie ziemi, powinienem móc wnikać w umysły moich współczesnych i ludzi o kilka pokoleń później, a także tych, którzy żyli dwa tysiące i osiem tysięcy lat temu. Powinienem, i co z tego".

Świadomość

Mądrość jest w książce Miłosza wartością ważniejszą niż zachłanna erudycyjnie naukowość. Wrażliwość uczuciowa więcej znaczy niż zrównoważona oschłość. Nawet tak niemodna dziś czułość nie wstydzi się ujawnić i obejmuje także cudownego "pieska przydrożnego", który swym szczekaniem i czujną miłością towarzyszy nam od wieków. A w poezji Czesława Miłosza istnieje od dawna, bliski i zarazem niepojęty.

Helena Zaworska, "Metafizyka i czułość"

Świadomość

Ciepło psów i esencja, niepoznana, psiości.A jednak czujemy ją. W wywieszeniu mokrego języka, W melancholijnym aksamicie oczu, W zapachu sierści, innym niż nasz, a pokrewnym. Człowieczość nasza wtedy wyraźnieje. Wspólna, pulsująca, liżąca i włochata Choć dla psów to my jesteśmy jak bogowie Znikający w kryształowych pałacach rozumu Niezrozumiałym działaniem zajęci. Chcę wierzyć, że siły, które są nad nami, Oddając się operacjom dla nas niedostępnym, Dotykają czasami naszych policzków i włosów I czują wtedy w sobie to biedne ciało i krew. Z tomiku "Nieobjęta ziemia" z 1984 r.

Piosenka o końcu świata

MiŁosz

Piosenka o końcu świata

Piosenka o końcu świata

W dzień końca świata Pszczoła krąży nad kwiatem nasturcji, Rybak naprawia błyszczącą sieć. Skaczą w morzu wesołe delfiny, Młode wróble czepiają się rynny I wąż ma złotą skórę, jak powinien mieć. W dzień końca świata Kobiety idą polem pod parasolkami, Pijak zasypia na brzegu trawnika, Nawołują na ulicy sprzedawcy warzywa I łódka z żółtym żaglem do wyspy podpływa, Dźwięk skrzypiec w powietrzu trwa I noc gwiaździstą odmyka. A którzy czekali błyskawic i gromów, Są zawiedzeni. A którzy czekali znaków i archanielskich trąb, Nie wierzą, że staje się już. Dopóki słońce i księżyc są w górze, Dopóki trzmiel nawiedza różę, Dopóki dzieci różowe się rodzą, Nikt nie wierzy, że staje się już. Tylko siwy staruszek, który byłby prorokiem, Ale nie jest prorokiem, bo ma inne zajęcie,Powiada przewiązując pomidory: Innego końca świata nie będzie, Innego końca świata nie będzie.

pixabay

Piosenka o końcu świata

Czytając japońskiego poetę Issa (1762-1826)

"Nigdy nie zapominaj: chodzimy nad piekłem, oglądając kwiaty". Wiedzieć i nie mówić: tak się zapomina. Co jest wymówione, wzmacnia się. Co nie jest wymówione, zmierza do nieistnienia. Język jest zaprzedany zmysłowi dotyku. Ciepłem i miękkością trwa nasz ludzki rodzaj: króliczek, niedźwiadek i kotek. z tomu "Hymn o perle", 1982

Dziękuję I.Ilasz

Środki poetyckie epitety (np. „błyszczącą sieć”, „wesołe delfiny”, „młode wróble”, „złotą skórę”, „noc gwiaździstą”) – stanowią główny sposób poety na osiągnięcie plastycznego opisu rzeczywistości przedstawionej w wierszu, budują atmosferę sielanki i spokoju – warto zwrócić uwagę na to, że w epitety w utworze w większości opisują naturę i przedmioty, a nie ludzi (za wyjątkiem „dzieci różowych” oraz „siwego staruszka”), co ma za zadanie zwrócić uwagę czytelnika na całość kreowanego przez poetę obrazu, a nie jedynie jego „wycinek” zawierający ludzi; metafora („Dźwięk skrzypiec w powietrzu trwa / I noc gwiaździstą odmyka.”) – wskazuje na harmonię świata przedstawionego w wierszu, oraz łączy ze sobą piękno tworzone przez człowieka z pięknem natury; anafory („Dopóki słońce i księżyc są w górze, / Dopóki trzmiel nawiedza różę, / Dopóki dzieci różowe się rodzą”, „A którzy czekali błyskawic i gromów, / Są zawiedzeni / A którzy czekali znaków i archanielskich trąb, / Nie wierzą, że staje się już.”) – wskazują na eschatologiczną tematykę utwory, uwypuklają kontrast pomiędzy ponurymi wizjami końca świata mającymi swój początek w Apokalipsie św. Jana (nawiązanie do znaków i trąb archanielskich) a sielankową atmosferą utworu; powtórzenie anaforyczne („Innego końca świata nie będzie, / Innego końca świata nie będzie.”) – puentuje utwór, wskazuje także na znaczenie postaci siwego starca w kontekście całości utworu.

Maps are a great ally, use them!

Interactive visual communication enhances communication outcomes on any subject and in any context. Before starting to create, it is useful to spend a few minutes thinking about what this map is telling you.

Koniec świata dzieje się tu i teraz – literackie nawiązania do Apokalipsy świętego Jana w wierszu Czesława Miłosza Piosenka o końcu świata

Budowa wiersza wiersz biały - utwór podzielony jest na cztery strofy o nieregularnej liczbie wersów; liczba sylab jest nieregularna, - występują rymy np. górze-róże, warzywa-podpływa

Haiku - japońska forma poetycka składa się z 17 sylab podzielonych na trzy części znaczeniowe.