Copia - PRIMAVERA LITERARIA 2023

RESULTADO PREMIOS PRIMAVERA LITERARIA 2024

GRAZAS POR PARTICIPAR!!

AGASALLOS PARA TOD@S OS PARTICIPANTES

Noraboa!

NARRATIVA 1º PREMIO A EGUA SALVAXE EVA 3º

FINALISTAS

MISIFÚ E VIÑÓ. VIOLETA 4º NUNHA PRAIA SEN NOME. LEO 5º

NORABOA!

POESÍA 1º PREMIO O MAIO ALEXIA 2º

FINALISTAS

LEDICIA. MIGUEL 6º O PEQUENO RAPOSO. XONXA 4º NAI. THIAGO 4º

NORABOA!

BANDA DESEÑADA 1º PREMIO MONSTRULÍN ESCAPÍN MATEO 1º

FINALISTAS

XEADO E POLO. MAURO 5º LENA E A FESTA DO SAMAÍN. LENA 5 ANOS

NORABOA!

CANCIÓN:A BRISA DO MAR SOFÍA, NUNO, EVA, AFRICA, DENÍS 3º 1º PREMIO

NORABOA!

TEATRO 1º PREMIO A PRAIA E A ÁRBORE CARMEN 5º

NORABOA!

TEXTO COLABORATIVO 1º PREMIO CLASE DE 5 ANOS LAURA E OS DRAGÓNS

FINALISTAS FOX WOMAN E OS LADRÓNS. PAULA E MARA 5º O CAMALEÓN QUE PERDEU O SEU NOME. SAÚL E XURXO 6º

NORABOA!

ADULTOS 1º PREMIO SOIDADE LARA LORENZO 2º ESO

NORABOA!

A EGUA SALVAXE (Eva 3º) Había unha vez unha nena chamada Jade, que lle encantaba pasear polo bosque. Un día paseando polo bosque escoitou un relincho que soaba tal que así ¡Iiiiii! Jade, morta de curiosidade, foi ver que era. Cando chegou viu que era un potro tordo que estaba atrapado no río. Jade non dubidou en axudalo. Despois de sacalo do río viu que era unha egüiña. jade levouna a súa casa e encariñouse tanto que se quedou con ela. pasaron os anos e un día foi ao establo a vela. Cando chegou non estaba. Jade buscou por todos lados pero non a atopou. Volvendo a casa mirou unha manada salvaxe e alí estaba a egüa, coa manada salvaxe. Jade alegrouse e dende aquel día a egua estaba onde quería e cando quería.

A PRAIA E A ÁRBORE (CARMEN 5º) 1ª ESCENA NARRADOR: Era un fin de semana de decembro. Sara e a súa irmán Siva, estaban xogando as sortes cunha moeda a ver quen ía a pasear a Rob, o cn da familia. SIRA: Xenial! , gua, ten coidado non collas un arrefriado (dixo Siba entre risas e gasgalladas) SARA: HA HA, que graciosa (suspira un pouco molesta, da media volta e vai buscar a correa) 2ª ESCENA NARRADOR: Sara mais Bob baixan a unha praia con moitas cunchas e árbores ao arredor. Sara empeza a preocuparse un pouquiño) SARA: Bob, Bob, Onde estás? (berra sara moi preocupada e asustada) SARA: Aquí estás ! (con alegría e con ansia) ROB: Huot! Huot! (di con moita enerxía) SARA: EH! Non te bañes na auga que fai moito frío e vas coller un arrefriado (dixo moi molesta) Dous minutos despois... NARRADOR: Sara notou a Rob con ganas de xogar. SARA: Queres xogar, non? pois vai pola praia. 10 minutos máis tarde... SARA: Rob, Rob, Roooooob! onde estás? ONDE ESTÁS? SARA: AAAH! Que dor! (dóelle moito o peito, intenta arrastrarse, xírase e ve unha rama de árbore negra) SARA: AXUUUDAAA! (baixa Sira) SIRA: Estás ben? Onde está Rob? (suben a casa) 3ª ESCENA (NA CASA) NARRADOR: Sara e a súa familia están sentados no sofá do salón. Sara non pode evitar sentirse culpable pola desaparición de Rob, o can. SARA: Papá, Sira. Síntoo moito , todo foi culpa miña. non puiden evitar que Rob fuxise. SIRA: Mentira, ti non fixeches nada e pra falar así mellor que non fales. FELICIANO (pai de Sara e Sira): Fillas miñas, non pelexedes e ide buscar a Rob. 4ª ESCENA Nove meses despois... SARA: Voume, volvo logo. (Na praia) NARRADOR: Cando Sara baixou viu algo do máis aterrador SARA: Que, que QUEEEE! (dio en voz alta e deu un paso atrás) NARRADOR: Había unha árbore negra, toda vella e moi fea, cunha boca xigante no medio. Atado á árbore estaba o cadáver de Rob e o seu pau. A árbore extendeu unha rama e arrastrou a Sara hacia a súa boca. 5ª ESCENA NARRADOR: Sara atopábase nun lugar extraño. Era moi negro, non se vía nada, excepto un foco que alumbraba a árbore e os seus seres queridos estaban detrás dela, calados. SARA: Axuda, axuda, axuda! Por favor!! (dixo desesperada. logo sentíu como se lle taparan a boca, non eera capaz de falar e algo lle suxeitaba a cabeza hacia a árbore) NARRADOR: Sara tivo que ver como a árbore se comía ao seu can e a moita xente máiscomo avoas, nenos e ata bebés. NON TEÑAS MEDO! (dixo unha voz descoñecida ao oído de Sara. Sara estaba horrorizada) SARA: Miña nai NARRADOR: Mentras tanto escoitábase aos seus seres queridos da súa dor e sufrimento. XA É O TEU TRUNO, AXIÑA (dixo esa voz non coñecida. A árbore volveu coller a Sara, cunha rama das súas, e a comeu. 6º ESCENA (Na casa. Unha 24 horas máis tarde) SIRA: Papá, Sara non está tardando moito?(está preocupada) FELICIANO: Aínda non volveu. Chama ao 112 filla. Axiña! 7ª ESCENA (Na comisaría. Uns 22 anos despois) POLICÍA: Sintoo pero o caso xa prescribiu. Non demos atopado nin unha soa pista da súa localización. Non podemos facer máis (dixo moi decepcionado) NARRADOR: Feliciano e Sira rompen a chorar e síntense fatal. FIN