2, dor, de maio.

2, dor, de maio. Por que o cuspe se torna tan denso, tan duro e áspero que non escorre gorxa abaixo. Por que as mans apértanse automaticamente espremendo suor acre nas palmas que non se permiten acariñar xamais. Por que estas duras e fortes pernas deixan vencerse por miradas frías que acoitelan. Por que o ventre mol e brando, suave, retórcese en mil espirais infinitas que aforcan. Por que esta pel que ama e precisa da cálida brisa so consegue tremelicar, morta de frío, cada día ao erguerse. Permanente, eterno, interminable suceder de días sen sosego. Incerto, terrible, inseguro. Inmutable camiñar sen chan nin sendeiros, arrastrando os ollos, cegos, oculto ás vosas miradas. Invariable biografía feita de eternos covardes silencios calados, de mudas bocas e risas cómplices. Inhumanas, crueis, duras e desapiadadas almas que agochan os coitelos cos que asasinan... armas que crean mortos en vida. Fernando Pintos. 2 de maio de 2024.