MMDCCLXXVI Ab urbe condita

MMDCCLXXVI Ab urbe condita

Fundación de Roma y Voz pasiva

Initium

Index

01. FORUM ROMANUM

2.3. pRAEP. + ACC.

06. Comparatio

02. pRAEPOSITIONES

03. Romulus et remus

07. via latina

2.1. eQUUS tROJANUS

04. Vox activa

08. pensa

2.2. Praep. + aBL.

05. Vox passiva

09. gratias

Posterior

PRAEPOSITIŌNĒS

Posterior

04 Praepositiōnēs

Preposiciones

Las preposiciones son palabras que en latín anteceden algunos elementos dentro de la oración y complementan su significado. Las palabras acompañadas por preposiciones están en caso ablativo o acusativo.

Exempla

Praepositiōnes cum abl.

Ab | ā: absolución, abducción, aberrante. Ex | ē: exponer, exprimir, extraer, excluir. Prō: proclamar, proveedor, propósito. Sine: sinsabor, sinsentido, sinrazón. Cum: conducir, comprimir, acompañar. Super: superponer, superficial, superíndice. In: in absentia, in vitro, enajenar, encarar. Dē: depender, deletrear, delimitar, demigar. Sub: subterráneo, subdirector, subdesarrollo

Praepositiōnes cum acc.

Ad: adjunto, adverbio, adscribirse, adsorber. Post: posponer, pospago, posconflicto. Prope: propincuo. Ante: sinsabor, sinsentido, sinrazón. Trāns: trasatlántico, traspasar, transexual. Inter: interestelar, intercambio, interactuar. Per: pernoctar, perseguir, pervivir, perjurar. Circum: circunscribir, circunstancia. Super: superponer, superficial, superíndice. In: in absentia, in vitro, enajenar, encarar. Sub: subterráneo, subdirector, subdesarrollo

Apud = cum

Exercitium

Hay 5 señores que entran a Roma, uno tras del otro, en orden. Cada señor viene de un pueblo distinto, va a un lugar distinto, viene con su esposa y adora a un dios específico. Con base en las siguientes afirmaciones responda la pregunta: Quis Bacchum laudat? 1. Cornelius ab oppido Tusculo venit. 2. Iulius Neptunum laudat. 3. Aemilius cum femina sua Aurora venit. 4. Qui ab oppido Brundisio venit ante virum qui ab oppido Ostia venit intrat. 5. Qui ab oppido Brundisio venit cum Delia venit. 6. Qui ad Amphitheatrum Flavium it deum Saturnum laudat. 7. Qui ad Basilicam Iuliam it ab oppido Capua venit. 8. Vir qui tertius intrat cum Dorippa venit. 9. Marcus primus intrat. 10. Qui ad Curiam it post virum qui ab oppido Capua venit. 11. Qui Vulcanum laudat intrat post virum qui ad Basilicam Iuliam it. 12. Qui ad Circum Maximum it cum Flavia venit. 13. Davus ad Arcum Titi it. 14. Marcus intrat ante virum qui ab oppido Genua venit. 15. Qui ad Curiam it intrat post virum qui cum Diana venit. 16. Qui ad Curiam it intrat post virum qui Minervam laudat.

Fabula

Romvli et remi

romvlvs et remvs

Tempore antīquō, in Italiā erat regnum nōminātum “Alba Longa”. Numitōr erat rex Albae Longae et vir iūstus et benignus. Sed frāter eius, Amūlius, īrātus erat quia regnum suum esse volebat.

Numitōr habet multos fīliōs et unam fīliam, nōminātam Rheam Silviam. Amūlius capit regnum sceptrumque regis. Necat fīliōs Numitōris, et iubet Silviam esse Vestālem virginem.

Quōdam diē, Mārs venit ad Silviam et cum eā dormit. Silvia ā Mārte habet duōs fīliōs, Rōmulum et Remum. Amūlius nōn amat līberōs Silviae quia iī possunt regnum habēre.

Amūlius iubet mīlitem necāre Rōmulum Remumque. Mīles ei nōn paret et līberōs ponit in fluvium Tiberīm. Tiberis, deus fluviī, Rōmulum et Remum ducit ad silvam.

In silvā, Luperca, quae lupa erat, eōs invenit et alit. Pāstor Faustulus invenit Rōmulum Remumque cum Lupercā quae eōs alēbat. Is puerōs ducit domum suam et eōs curat. Post multōs annōs, frātrēs redeunt ad oppidum Albam Longam.

In Albā Longā, Rōmulus et Remus necant Amūlium. Iam avus Numitōr rūrsus rex Albae Longae est. Rōmulus et Remus volebant condere oppidum ubi lupa Luperca habitabat.

Rōmulus volebat condere oppidum Rōmam in monte Palātīnō sed Remus volebat condere oppidum Remam in monte Aventīnō. Rōmulus condit mūrum et iubet nōn ambulāre trāns mūrum. Remus īrātus ambulat trāns mūrum Rōmulī.

Rōmulus īrātus Remum necat. Rōmulus eum sepelit in monte Palātīnō. Postea Rōma ā Rōmulō aedificātur. Ita Rōmulus aedificat Rōmam. Nunc Rōma est urbs magna et prōspera, quae tunc erat caput Imperiī Rōmanī.

Finis

01 Vox ĀctĪva

Voz activa

Los verbos pueden tener dos perspectivas diferentes. Una de esas perspectivas es la voz activa. En la voz activa nuestra atención está en el sujeto de la oración. Veamos algunos ejemplos...

Exempla

VOX ĀCTĪVA

Iūlius videt Aemiliam

(Julio ve a Emilia)

• Quis videt? Iūlius videt.

• Quem Iūlius videt? Aemiliam videt Iūlius

• El verbo "videt" (ve) está en voz activa porque concuerda con el que hace la acción de "ver": Julio ve.

*Recordemos que el nominativo es el sujeto de la oración, mientras que el acusativo suele ser el complemento directo del verbo.

VOX ĀCTĪVA

Carolus legit librum

Puella portam pulsat

*Recordemos que en nominativo está el sujeto de la oración, mientras que en acusativo suele estar el complemento directo del verbo.

02 Vox Passīva

Voz pasiva

Cuando vemos un verbo en voz pasiva nuestra atención no está en quien hace la acción, sino en quien es afectado por la acción. No olvidemos ejemplos iniciales: Iūlius videt Aemiliam, Carolus legit librum, Puella portam pulsat...

Exempla

VOX PASSĪVA

Aemilia videtur a Iūliō

(Emilia es vista por Julio)

• Quis videt? Iūlius videt.

• Quem Iūlius videt? Aemiliam videt Iūlius

• Como vemos en las preguntas anteriores, Julio sigue siendo quien ve a Emilia, sin embargo, la atención está puesta no en Julio, sino en Emilia. El sujeto gramatical ya no es Julio, sino Emilia.

*Recordemos que el nominativo es el sujeto de la oración.

VOX PASSĪVA

Porta pulsatur ā puellā

Liber legitur ā Carolō

*Recordemos que el nominativo es el sujeto de la oración.

COMPARĀTIŌ

VIDĒRE (VER)

Vidētur (V. Pasiva)

Videt (V. Activa)

• A la raíz se le agrega una -t: vide-t.

• El sujeto de la oración es quien hace la acción: Iūlius videt Aemiliam.

• Los verbos transitivos e intransitivos tienen voz activa.

• En verbos transitivos, es necesario un complemento directo.

• A la raíz se le agrega -tur: vidē-tur.

• El sujeto de la oración es quien es afectado por la acción: Aemilia videtur (ā Iūliō).

• Los verbos transitivos son los únicos que tienen voz pasiva.

• Solo es imprescindible el sujeto y el verbo.

hans Ørberg

Lingva latina per se Illvstrata

Via Latīna

capitvlvm sextvm

Via Latīna

In Italiā multae et magnae viae sunt: via Appia, via Latīna, via Flāminia, via Aurēlia, via Aemilia. Via Appia est inter Rōmam et Capuam; via Flāminia inter Rōmam et Arīminum; via Aurēlia inter Rōmam et Genuam; via Aemilia inter Arīminum et Placentiam.

Brundisium, Capua, Arīminum, Genua, Placentia, Ōstia magna oppida sunt. Ubi est Ōstia? Ōstia est prope Rōmam. Tūsculum quoque prope Rōmam est. Brundisium nōn est prope Rōmam, sed procul ā Rōmā: via Appia longa est. Via Latīna nōn tam longa est quam via Appia. Quam longa est via Flāminia? Neque ea tam longa est quam via Appia. Tiberis fluvius nōn tam longus est quam fluvius Padus.

Circum oppida mūrī sunt. Circum Rōmam est mūrus antīquus. In mūrō Rōmānō duodecim portae sunt. Porta prīma Rōmāna est porta Capēna. Circum oppidum Tūsculum mūrus nōn tam longus est quam circum Rōmām.

Vīlla Iūliī est prope Tūsculum. Ab oppidō Tūsculō ad vīllam Iūliī nōn longa via est. Ecce Iūlius et quattuor servī in viā. Iūlius ab oppidō ad vīllam suam it. Dominus et servī ab oppidō ad vīllam eunt. Dominus in lectīcā est. Duo servī lectīcam cum dominō portant. Servī quī lectīcam portant sunt Ursus et Dāvus.

Lectica

Iūlius nōn in viā ambulat, servī eum portant. Syrus et Lēander ambulant. Syrus saccum portat et Lēander quoque saccum portat: Syrus et Lēander duōs saccōs in umerīs portant. Saccī quōs Syrus et Lēander portant magnī sunt, sed saccus quem Syrus portat nōn tam magnus est quam saccus Lēandrī. Quattuor servī dominum et duōs saccōs ab oppidō ad vīllam vehunt.

Iūlius in lectīcā est inter Ursum et Dāvum. Ursus est ante Iūlium, Dāvus post eum est. Syrus et Lēander nōn ante lectīcam, sed post lectīcam ambulant. Venitne Iūlius ā vīllā? Nōn ā vīllā venit. Unde venit Iūlius? Ab oppidō venit. Quō it Iūlius? Ad vīllam it. Post eum Tūsculum est, ante eum est vīlla.

Iūlius sōlus nōn est, nam quattuor servī apud eum sunt. Mēdus nōn est apud dominum, nam is dominum īrātum timet. Mēdus est malus servus quī nummōs dominī in sacculō suō habet. Dominus servōs malōs baculō verberat; itaque servī malī dominum et baculum eius timent.

Dāvus autem bonus servus est, neque is Mēdum amat. Dāvus amīcus Mēdī nōn est, nam servus bonus et servus malus nōn amīcī, sed inimīcī sunt. Mēdus est inimīcus Dāvī. Ursus autem amīcus Dāvī est.

Mēdus abest ā dominō suō. Estne in oppidō Tūsculō? Mēdus Tūsculī nōn est; neque Rōmae est Mēdus, sed in viā Latīnā inter Rōmam et Tūsculum. Unde venit Mēdus?Tūsculō venit, neque is ad vīllam Iūliī it. Quō it Mēdus? Rōmam it. Tūsculum post eum est, ante eum est Rōma. Mēdus viā Latīnā Tūsculō Rōmam ambulat.

Etiam Cornēlius, amīcus Iūliī, in viā Latīnā est inter Rōmam et Tūsculum. Unde venit Cornēlius? Is nōn Tusculō, sed Rōmā venit. Quō it? Cornēlius nōn Rōmam, sed Tūsculum it. Rōma post eum, ante eum Tūsculum est. Cornēlius in equō est. Equus quī Cornēlium vehit pulcher est. Iūlius et Cornēlius ad vīllās suās eunt. Vīlla ubi Iūlius habitat prope Tūsculum est. Ubi habitat Cornēlius? Is Tusculī habitat.

Iam Iūlius prope vīllam suam est. Servī quī lectīcam portant fessī sunt. Dominus autem fessus nōn est, nam is nōn ambulat. Iūlius ab Ursō et Dāvō portātur, itaque is fessus nōn est. Fessī sunt Syrus et Lēander, nam iī duōs magnōs saccōs umerīs portant, neque vacuī sunt saccī! Saccī quī ā Syrō et Lēandrō portantur magnī sunt, sed saccus quem Syrus portat nōn tam magnus est quam saccus quī ā Lēandrō portātur. Itaque Syrus nōn tam fessus est quam Lēander. Cornēlius nōn est fessus, nam is equō vehitur. Iūlius lectīcā vehitur. Servī ambulant. Dominī vehuntur. Mēdus ambulat, nam is servus est neque equum habet.

Iūlius prope vīllam suam est. Mēdus autem, quī dominum īrātum timet, procul ā vīllā Iūliī abest. Dominus ā servō malō timētur. Mēdus prope Rōmam est; iam mūrī Rōmānī ab eō videntur et porta Capēna. (Is quī viā Latīnā venit per portam Capēnam Rōmam intrat.)

Cūr Rōmam it Mēdus? Rōmam it, quia Lydia Rōmae habitat, nam Lydia amīca eius est: Mēdus Lydiam amat et ab eā amātur. Mēdus Rōmam vocātur ab amīcā suā, quae fēmina est pulchra et proba. Itaque is fessus nōn est et laetus cantat:

Sed id quod Mēdus cantat ā Lydiā nōn audītur! Iam Iūlius in vīllā est et ab Aemiliā līberīsque laetīs salūtātur. Cornēlius Tūsculī est. Mēdus autem Rōmae est ante ōstium Lydiae. Mēdus ōstium pulsat.

Lydia imperat: "Intrā!" Mēdus per ōstium intrat et amīcam suam salūtat: "Salvē, mea Lydia! Ecce amīcus tuus quī sōlus Rōmam ad tē venit." Lydia verbīs Mēdī dēlectātur eumque salūtat: "Ō amīce, salvē! Ubi est dominus tuus?" Mēdus: "Iūlius in vīllā est apud servōs suōs - neque is iam meus dominus est!" Verba Mēdī ā Lydiā laetā audiuntur.

Pensa

• Ambulatne Iūlius?
• Quī Iūlium portant?
• Quid portant Syrus et Lēander?
• Unde venit Iūlius et quō it?
• Quō it Mēdus?
• Etiamne Cornēlius Tūsculō Rōmam it?

• Ubi habitat Cornēlius?
• Cūr Mēdus laetus est?
• Quae est Lydia?
• Quid habet Mēdus in sacculō suō?
• Suntne amīcī Iūlius et Mēdus?
• Num portat verbum passīvum est?

Gratiās!