25 Escritor@s para o 25 N.

día internacional para a eliminación da violencia contra as mulleres 2023

Escolma textual de

25 escritor@s PARA O 25 N

Ilustración: Kathia Recio , “Violencias invisibles” (Ontoloxía Violeta)

escritor@s

L. ALCAYDE

Estevo CREUS

D. SALITAIRE

Xabier PAZ

I. REGA

Elba PEDROSA

M. ALEIXANDRE

M. R. REGUEIRA

C. SOLLA

Marta DACOSTA

Alex ALONSO

M. REIMÓNDEZ

Ll. PEROZO

R. VEGA

F. FDEZ. NAVAL

Marica CAMPO

E. RIBEIRO

A. PORTABALES

H. VILLAR

Nazaret LÓPEZ

M. X. QUEIZÁN

Ledicia COSTAS

M. RIVAS

A. YÁÑEZ

I. LÓPEZ SILVA

-Marcos, para. -Estela! -Non volvas meter a man alí! Dous pasos cruzados e a saia de seda esgazou o aire nun movemento de cadeiras. Uns aires volátiles, a ritmo exótico. -Ei! -Todo o mundo o fai, Estela! -Dígoche que non, non agora!... -Estela, non te entendo. Esquéceo, sóltate!... -Estela, non sexas tan monxa, faino todo o mundo! -Reláxate, muller, por Deus!... -Marcos, agora non! E Marcos, colléndoa pola cintura, mergullou o seu nariz e a súa fronte na curva dos ombreiros de Estela, un bico de xeo na clavícula, cravou un ollo nos seus peitos. Ela tremía...Vamos, muller, ti tamén queres... Comeza a respirar rápido. Estela tiña unha man no seu peito, empurrábao lentamente para afastalo... El non se quería afastar. Achégase. -Deixa as lerias, veña, sabes que ti tamén queres. Ela, a medida que os pasos del desfilaban entre as súas pernas, sentíase ir tamén polos efectos do cóctel, da risa, que tamén desconcentra, todo desconcentra, todo é tan rápido coma un lóstrego de cor negra. Foron a un aparte. -Loitas en balde, que non! -Ti déixame a min. Pasoulle unha man pola saia de seda. -Marcos! -Todo o mundo o fai, Estela. Estaban agora os dous sós, a luz do salón a facer equlibrios entre o fume da festa. Todo néboa. A néboa de Marcos tenta darlle un bico. -Saca! Empúrrao e tenta no tropezar con el... ALCAYDE DANS, Lois, Os jeans de María, Galaxia, Vigo, 2019, pp.:43-47

...negadaa marca na túa pel (bateu coa porta)o sangue na túa boca (foi unha espiña)a cicatriz no teu corpo (as arestas, as arestas dos mobles)atapulladas coa vergoñacomo puxou o turbio abalo da vergoñanegra maré de insidia subindo veas arriba (algo faría ela para que)mentres a voz escoa no devalo... ALEIXANDRE, Marilar, “O sangue en tinta” in Polifonías. Voces poéticas contra a violencia de xénero, Espiral Maior, A Coruña, 2006, pp. 14-15

- ANXO... Hai cada tía que...! De maior gustaríame ser actor porno. Xa o teño falado con Gabi e Gonza. De algún día coller unha tía do insti, agarrala entre os tres, nun descampado ou nalgunha obra en construción, e calzala a todo meter. Como fixeron os da Manada. Aínda que se resista. No fondo, gústalles. Non hai máis que ver nas pelis porno. Ao final, sempre acceden. ALONSO, Álex, Bullying, Xerais, Vigo, 2023, páx. 98XIANAKevin pegoume. Trátame coma se fose da súa propiedade. Sempre controlando o que fago, sempre vixiando o meu móbil, sempre querendo saber onde estou. Ten ata unha aplicación de xeolocalización... cando cheguei, Kevin estaba enfurecido. Preguntoume onde estivera toda a tarde, que me chamara unha chea de veces e que sempre lle daba apagado ou fóra de cobertura. Que non lle contestara ao was... Que necesitaba saber onde carallo estaba eu porque se estaba agoniando a mazo. Díxenlle que me atopaba en natación sincronizada, pero no me creu. Ensineille o móbil apagado, pere deulle igual. Tiña os ollos cheos de ira e unha expresión que me deu medo. Como atravesada. De tolo. A continuación, sen máis, pegoume tal hostia en toda a cara que me tirou á area. Toquei o labio e sangraba. Chamoume porca e perdida e díxome que agora mesmo ía subir unha foto miña espida ao Instagram...KEVINDeume unha arroutada. Pegueille, si. Xa a avisara unha chea de veces. Que tivese o móbil operativo. Que necesitaba saber onde hostia estaba en cada momento. Pois nada... Non me puiden aguantar. Que se foda! No Instagram xa todo cristo viu a Xiana en bólas! Que se foda por non me facer caso! Así aprende. Ibid., pp.: 99-101

... El: sempre te amarei, non teñas medo,ti es a miña estrela, a miña rosa,a raíña do mundo, a luz da casa...non me tires do xenio, haberá sangue!Maldita a túa estampa e o teu nome!Fuches ti quen buscou tan mala morte!... CAMPO, Marica, “Sextina das mulleres mortas” in Polifonías. Voces poéticas contra a violencia de xénero, Espiral Maior, A Coruña, 2006, páx. 17

En abril dese ano, o soldado con acento do norte que ameazara a Martha no día do súa chegada atopou a Anne fregando as manchas de sangue de súa propia menstruación... Anne estaba espida e de xeonllos, coas súas nádegas apuntando cara a un punto indefinido da parede. Metía un cepillo nun caldeiro de auga con xabón e fregaba con rabia para entrar en calor co esforzo, sen decatarse de que a besta de aceiro gris estaba detrás dela, observándoa con ollos famentos. Non a avisou. Baixou os pantalóns, agarrouna por detrás e violouna alí mesmo con toda a brutalidade coa que fora adestrado. A rapaza nin sequera tivo tempo de reaccionar. Cando quixo decatarse do que pasaba, xa tiña dentro unha estaca rompéndoa por dentro. Acababan de extirparlle a dignidade para cortarlla en rebandas. E alí estaba agora, cortada en tiras e exposta ao xuízo dos únicos que tiñan dereito a deseñar a historia do mundo. Aquela non foi a última vez que violaron a Anne. Houbo moitas outras. As violacións polos soldados das SS eran vistas con normalidade. COSTAS, Ledicia, Un animal chamado néboa, Xerais, Vigo, 2015, pp. 139-140

1 muller golpeadanon precisa de diagnósticos psiquiátricosnin de diagnósticos sociais ou familiaressobre o correcto de aguantara vida esta que é así.1 muller golpeada é un corpoque xa por ser corpoleva o big-bang entre as costelas para doerse sempre.Este é o único golpe inevitable que coñezoou o único diagnóstico posibledo precioso.O demáischámasepatadas. CREUS, Estevo in Polifonías II. Voces poéticas contra a violencia de xénero, Espiral Maior, A Coruña, 2007, páx. 29

... Non te quero máis branca, nin azul, nin silencio,non te quero aboiando nese río de sombra.Érguete Ofelia, esperta e renega do conto,non cegues os teus ollos, que o corpo che pentence,renega dese mito que mata as túas entrañas,renega do amor puro que te viste de morte.DACOSTA, Marta, “Non é amor” in Polifonías. Voces poéticas contra a violencia de xénero, Espiral Maior, A Coruña, 2006, pp. 26

Alfonsina e o mar, a canción composta por Mercedes Sosa a partir do último ou un dos últimos poemas de Alfonsina Storni: ...- Ah, un encargo: si él llama nuevamente por teléfono le dices que no insista, que he salido... Alfonsina Storni saira para entrar no mar camiñando polo seu pé. Pero Brenda insistía en que Anida non. -Violentouna alguén, non sei de que xeito, pero iso é o que lle pasou. Vinte e catro horas. De novo vinte e catro horas na vida dunha muller. Vinte e catro horas antes, ao se despediren, Anida pedíralle que andase con coidado. Alma lembrou outro poema de Alfonsina, un titulado “La Loba”, en que a poeta conta que está de pé, fronte ao inimigo, e pídelle ás outras mulleres que, se poden, a sigan e vaian canda ela. Algo a´si faría Lupa, algo así tiñan que facer cada mañá as mulleres do mundo. Brenda consideraba que debían poñerse no peor. Día tras día os xornais falaban de mulleres atacadas por descoñecidos. Un día era unha peregrina a Compostela; outro, unha moza regresando a casa unha noite de sábado; unha turista nunha praia solitaria; a vítima do ácido que desfigura o rostro, lanzado con odio na porta do fogar. Secuestradas, humilladas, violadas, asasinadas, esa era a secuencia, e logo estaba a longa relación de mulleres mortas a man de maridos e ex maridos, mozos e ex mozos, amantes e ex amantes, e pais, irmáns ou fillos, si, tamén fillos. -Unha dor que non ten cura -engadiu. FERNÁNDEZ NAVAL, Francisco X., Alma e o mar, Galaxia, Vigo, 2017, pp.: 280-281

El comezou a distinguirse pola frecuencia das visitas á miña oficina e o progresivo achegamento, baixo calquera pretexto, á miña mesa... Non vou negar que deseguida notei que fitaba máis para as miñas pernas ca cara a pantalla, pero non dixen ren, nin entón nin cando comezou a buscarme na cafetaría da empresa... Un día esperoume á saída. “Seguro que non comiches”, dixo. Aínda non lle respondera e xa me estaba agarrando do brazo... comezou a tratarme dun xeito paternalista... Con pouca sutileza suxeriume que cambiase un pouco de estilo e sinalou descaradamnte os meus zapatos.. E cando montamos no coche para volver ao traballo tocoume as pernas. Tocoume as pernas e deume a entender, sen posibilidade de réplica, que sabía que eu era “da corda dos que marcharan” e que iso, unido a que ademais tiña certa fama de protestataria, podía prexudicarme nas aspiracións ás que o meu talento e a miña eficiencia deberían optar. “Convén que te xuntes con xente de fiar”, dixo, e tocoume as pernas. Non lle dixen ren. Vireime, abrín o portelo e saín a fume de carozo. Xurei que nunca máis volvería subir ao seu coche, que nunca máis volvería tocarme as pernas... Porén, el insistía. Coma se non fose evidente a miña postura, seguía teimando en citarme a deshora, chamándome fóra do horario laboral, invadindo a miña intimidade, madrugada si, madrugada tamén, con mensaxes que non viñan a conto... Eu tremelicaba cada vez que se acendía a pantalla do teléfono... Aquela noite soñei que me acurralaba no portal, que me tiraba nas escaeiras, que se botaba enriba de min, que me trababa as mans, que me baixaba as bragas, que me chamaba fríxida e que non deixaba de bourear o ben que me ía ir se me portaba ben. Espertei amedrentada... ... Cando entrou no baño das mulleres e pasou o fecho, eu pensaba en que tería que vender o meu polo azul. Cando comezou a tocarme os peitos pairaba na miña cabeza a sombra de deixar a cidade, a ameaza de ter que volver á casa dos meus pais. Cando me baixou as bragas estaba tan borracha que nin me resistín... LÓPEZ, Nazaret, Pecados venais, Xerais, Vigo, 2022, pp.: 38-44

A súa primeira experiencia foi un pouco porca, todo hai que dicilo, con todo o chan manchado de sangue e a tipa mexando por ela ao tempo que espernexaba. Só tiña vinte e cinco anos e aínda non se informara ben sobre a anatomía das esdrúxulas, pero podo que hoxe tamén a cousa se poña fea. O ictus fritiulle o cerebro, e é posíbel que o coitelo salte onde non debe. É moi molesto cando lle espertan en plena faena, porque, a verdade, se hai algo capaz de estresalo, iso son os berros desesperantes delas. Despois de soterralas, gustáballe tirarse á súa exmuller. Nunca lle foi infiel, iso si. Para o sexo, ela, sempre. Para o outro, as outras, coas súas bonitas e apetecíbeis rótulas. LÓPEZ SILVA, Inma, “Rótulas e clavículas” in VV. AA., Ti non sabes o que é ser escritora, Deputación de Pontevedra, Pontevedra, 2023, páx. 57

Concertouse a voda en mala hora e, ao pouco, comezaron os conflitos co aragonés. Foi un malfadado e breve matrimonio...... Tal é a forza do costume que me empurrou a asinar unhas capitulacións co aragonés tan desaforadas que condicionaban todo o acordado ao meu bo comportamento como esposa. Ao cabo, un señor: el, e un vasalo: eu. Un home é un home...... casei contra a miña vontade co encarnizado e brután tirano aragonés e uninme a el en nefando e execrábel matrimonio... Cantas deshonras e cantas dores, cantos padecementos mentres estiven con el!... O Batallador era un monstro de iracundia que nunca quixo trato con muller pois, como repetía a miúdo, “un verdadeiro soldado debe vivir entre homes, non con mulleres”. Iso era, un soldado brután, educado sen discreción, confiado en augurios e adiviños, temoroso do meigallo de corvos e grallas, un guerreiro supersticioso con aversión polas mulleres. Para unha esposa o amor podía ser algo tan extraordinario como o matrimonio podía ser o máis cruel dos cárceres, e a miña unión co aragonés foino, desde a primeira noite vivín un suplicio que non imaxinara. O coñecido trato ríspeto do Batallador, o seu violento carácter, tornábase bárbara rudeza no leito. Achegábase a min como quen afronta unha obriga penosa, desconfiado e incómodo para, medio vestido, desatar o seu anoxo en torpes empurróns sobre a miña contraída e desprenvida natura que remataba sempre magoada das violentas refregas. Sen maior miramento irrompía con torpes arremetidas, verdadeiro cabrón a trucar en min, como quen quere derrubar unhas defensas sen importarlle a violencia do ataque e notaba eu que, cando vía os meus acenos de dor, acendía o seu exceso. Axiña deprendín a simular indiferenza ante os seus brutos asaltos para evitar tan belicosa excitación. Cubríame con présa e, as máis das escasas veces sen éxito, esgotado el e eu esmagada, irritada pola frega brutal. A súa non consumación adoita anoxábao inda máis e mirábame con rancor, coma culpábel da súa inapetencia e crispada torpeza. Parecía enfastiar coa visión do meu corpo deitado. Medio cuberta coa camisa, cheguei a lle ofrecer as miñas costas, ao cabo unha visión menos feminina e, certamente, notei as acometidas menos violentas, non sei se pracenteiras para el. Os escasos encontros co Batallador foron outros tantos tormentos, agudas dores íntimas, esfoladuras que aturei como puiden. E cando me arrepuxen ás súas pretensións de potestade sobre min, chegoume a poñer a súa pesada man enriba e mesmo a prenderme... O entendemento co Batallador foi imposíbel, non atopaba concerto con el, nin como home nin como rei. Non puiden aturalo nin un ano. PAZ, Xabier, O libro e o tapiz, Xerais, Vigo, 2023, pp.: 158-160

Sentíame cansa, aborrecida, farta dos homes que tentaban a cada pouco facerme compañía sen permiso, mudar a miña vida ao seu xeito, sen reparar nos meus desexos. Hai homes que non se decatan de que as mulleres que eliximos estar sen parella non devecemos por cada tipo co que coincidimos na fileira do súper, na sala de espera do pediatra, no aeroporto. Porque o que padeceu Tare foi moi forte... Miguel empezou a acosala na emisora. Tare contárame que aproveitaba calquera momento a soas para tocala, bicala. Masturbouse diante dela na oficina e nin sequera precisaba dicirlle nada, estaba tan seguro do seu poder e de que ela necesitaba aquel traballo que tomaba todo como algo natural. Despois propúxolle que fosen amantes e ela tivo que aceptar. -Es un machista e nin sequera o sabes. Ás veces as persoas deformamos a realidade, erramos na percepción, e algúns homes pensades que as mulleres estamos no planeta para que a vosa vida sexa máis lixeira e non sentirdes tantas cargas, porque para iso estamos nosoutras, para levar ás costas moitas delas. Para o voso coidado, a vosa satisfacción absoluta PEDROSA, Elba, Agora que cala a noite, Aira Editorial, Allariz, 2022, pp.: 34-35, 58-59, 100

A fin de semana fora un inferno. Case todos os meses, cara á metade do mes Pérez entraba nun estado de ánimo especialmente irascible e taciturno que non se asociaba a nada evidente e, por conseguinte, non había xeito de previr nin paliar. Estivera insoportable. Cando se lle cruzaban os cables adoitaba andar calado, agochado no despacho mergullado en libros médicos e, de súpeto, berraba reclamando atención inmediata. Sempre era para acusar a Manuela de algunha neglixencia, real ou inventada, que lle permitise desafogar o seu mal humor cunha boa rifa verbal que remataba en castigo físico e, a miúdo, sexual despois... Sempre era duro, mais a fin de semana que viña de pasar fora das peores. Manuela sentía que eses humores negros ían in crescendo a medida que o tempo avanzaba. Sobre todo no último ano e pico... -Fiona, estasme asustando. Que pasou? -Nada aínda. Pero pon a radio. Eu non quero que ti sexas a seguinte. Vale? -Fiona colgou sen dar máis explicacións. Era certo. En todas as radios falaban da tal Ana Orantes. Tratábase dunha muller que viña de ser asasinada polo exmarido... Conseguira divorciarse tras moitas décadas de violencia física e psicolóxica, mais a senteza obrigáraa a compartir a vivenda co seu maltratador, e ela non tiña medios para ir a outro sitio. Todo indicaba que este, de quen non se dicía o nome, non aturara a denuncia dela na tele e acabara por queimala viva. Manuela quedou fría. A súa cuñada tiña razón. Ela andara a pescudar, discretamente, xeitos de separarse de Pérez... Xa Pancha llo dixera tamén milleiros de veces: “Ese home é dos que te matan antes que deixar que escapes...” -Pensa o que estás a facer Manuela -o ton foi firme a ameazador-. Díxencho centos de veces. Se tentas deixarme, vas quedar sen nada. Porque sen min, ti non es nada. Un cero á esquerda. Unha nulidade que non sabe nin xuntar dúas letras. Unha loura parva... PEROZO PORTEIRO, Llerena, Pérez. Historia dun triunfo, Galaxia, Vigo, 2021, pp.: 115-118, 184

... O individuo, en idade adolescente, achégase á femia ibérica que fala coas súas amigas. O Machista Ibérico pide á femia que lle entregue o seu móbil. A femia, dubitativa, move a cabeza, nun tímido ademán de negación. O Machista Ibérico, enfurecid.o, agárraa con decisión da melena e farfalla: “Que mo deas, carallo, que son o teu mozo, e tapa ese escote que vas vestida coma unha fulana”. A femia, avergoñada, abre a súa mochila e entrega ao Machista Ibérico un móbil, ao tempo que abrocha o abrigo. En recompensa, a femia recibe un abrazo e un bico de doce segundos de duración que fai estremecer as compañeiras da camada da femia. Coma o bico da Bela Durminte, di unha delas. PORTABALES, Arantza, “Wild World Channel” in VV. AA., Ti non sabes o que é ser escritora, Deputación de Pontevedra, Pontevedra, 2023, pp.: 85-86

-Sabes por que estou aquí? -dixo dándolle voltas na boca ao puro que fumaba. -Non lle sei -dixen eu. -Por matar. Por matar putas -pronunciaba o pu coma se disparase-. De tanto andar de putas, comecei a odialas -dixo coma se me dixese que nacera na aldea. Soltou o fume polo nariz. -Como foi iso? -Moi fácil -contesta-. Son tan putas... Uagg... Non merecen vivir. Así que me puxen a matalas como quen esmaga unha mosca. -Hai que foderse! -Iso mesmo. Afoguei dúas fodendo. Na miña vida sentín tanto pracer. Mentres se movían ao intentar liberarse e logo convulsionaban ao morrer, eu gozaba como un daqueles romanos, sabes?, que metían a picha nun pavo antes de matalo, que digo!, moito máis, calquera o pode imaxinar, non é igual unha muller ca unha pava... Non me coñeces, Lilí. Son máis noxento, máis covarde. Abusador. “Voçé abusou, tirou partido de min, abusou.” Pois si, abusei de ti e de moitas, pero non é igual... Ti, parva do cu, trouxéchesme á casa a berberechiña, a Luz, a tentación, unha nena a punto de ser muller, metíchesma nos brazos, mireime nos seus ollos. Que ía pasar? O que pasou. Estaba escrito o que ía pasar, estaba na súa cabeza e na miña desde que se puxo ao cabaliño sobre min, sabe o que sentín e que devecía por volvelo sentir, que, hostiandiós, todas as nenas orientais só foron substitutas da miña filla. QUEIZÁN, María Xosé, Son noxento, Xerais, Vigo,, 2015, pp.: 33-34, 99

Seis anos antes Mariña xa estaba cansa de todo: cansa de aguantar, cansa de recibir golpes no recreo, e de non poder contarllo a ninguén. Tiña oito anos e xa tiña comprobado que falar era sempre peor; estar calada axudáballe, polo menos, a que no fose todo a peor... Cada vez que falara, cada vez que contara o que lle estaba a pasar, os golpes volvíanse máis fortes, os insultos máis cruentos, o desprezo máis agudo... e todo máis insoportable. Aprendera a calar, porque tiña medo, pavor. REGA JUL, Irene, A malferida, Galaxia, Vigo, 2022, páx. 101

-Ai Elvira! E ti, cando casaches, non sabías cales ían ser as túas obrigas no matrimonio, muller? -As miñas obrigas...? Quéresme dicir que aguantar as marimbas, os desprezos, as ofensas e os abusos de Pedro é a miña obriga? -Non, non. Eu non che digo nada de aguantar as marimbas muller, non terxiverses as miñas palabras... A Santa Madre Igrexa, de man do apóstolo San Pablo... -Vállame Deus, Luís! O que teño que oír por boca de meu irmán! E se me mata? -Non ha de ser para tanto Elvira que ti, como case tódalas mulleres, tes unha manifesta tendencia a dramatizar e a esaxerar as cousas. Pedro é un home respectable e respectado no pobo, dunha familia de orden á que ninguén lle pon tacha. Ten paciencia; atende ás recomendacións de San Pedro.... A túa obriga é ser boa esposa, comprensiva e tolerante e, sendo así, ten por seguro que a túa paciencia, entrega e abnegación hase de ver recompensada por Noso Señor co reino dos ceos, muller. -Mira unha cousa que che vou preguntar Luís... Ti estasme tomando o pelo ou qué? Estouche dicindo que o meu home vaime matar dunha malleira, ademais de abusar de min acotío e ti vesme con babecadas de recompensas no reino dos ceos? Vaite a paseo Luís...! Ti e tódolos apóstolos que escribiron epístolas con necidades que non son do caso... Que saberán eles da vida que me dá o meu home?... Queres que che ensine os negróns que teño no peito? Ti viches algunha vez que noso pai lle dera couces e puñazos a nosa nai?...... túa curmá Pacita... Ela si que ten unha desgraza que o home deixouna tolleita dunha melleira que se non son os sogros que llo sacaron de enriba, morre alí mesmo e, con todo e iso, segue esparexendo o esterco e gadañando na herba e facendo tódolos peores traballos da labranza sen chistar... REGUEIRA CEREIJO, Mª Rosario, Compañeira, no serva, Toxosoutos, Noia, 2019, pp.: 12-15

Velázquez Moreno: GalattiManequinssen cabezae sen roupa.Como todos eses corposno telexornal Unha nova vítima da violencia doméstica aparece morta a puñaladasnas películasNesta nova produción o asasino en serie elixe a mulleres con cara de bonecano piso de enribaCala, puta! Desta vez vas aprender... na rúaEh, cu, pasa para aquí, o que necesitas é que te fodan ben.Corpos golpeados,corpos violados,corpos acosadoscorpos sen carae sen nome. Mais temos carae nomese latéxanoso corazón no peitoa cada unha de nós.Habédelo ver. REIMÓNDEZ, María, Moda galega, Positivas, Compostela, 2002

... Tras as primeiras prospeccións arqueolóxicas no predio que ocupa a Panificadora, descubriron un cadáver enterrado a pouca distancia da superficie. Din que pode datarse arredor do primeiro terzo do século pasado. Falan dos ósos dunha muller nova e avanzan que puido ser asasinada: sobre os restos, a suposta arma do crime... Alí, enferruxada. Comesta en parte polo tempo e os bechos. Deberías ver a imaxe, Thomas. Deberías vela. Especialmente porque agora teño a absoluta certeza de que o bisavó Otto desapareceu. Un bafo metálico e de pan balorecido no espello foi a súa despedida. A arma do crime, Thomas, incluso ti poderías recoñelea, ti que detestas todo o relativo á guerra e á milicia. Mesmo se pode identificar na imaxe. Unha vella carabina alemá. Esa esvelteza de espingarda antiga. Sistema de culata dunha réplica. Capacidade de cinco disparos. Seica a mellor carabina de ferrollo da histoira. Un vello fusil da Guerra do 14. Un Mauser 98. Un Mauser 98 coa súa baioneta. A baioneta... o sangue coagulado escorregando polo fío, que xa non está, como tampouco a carne que probou o gume cando refulxía e que antes vestiu aquel esqueleto. RIBEIRO TOBÍO, Elvira, “Mauser 98” in VV. AA., Ti non sabes o que é ser escritora, Deputación de Pontevedra, Pontevedra, 2023, pp.: 113-114

A moza que aparecía na última foto que observou Nemo, Lara é o seu nome, filla de Ada, traballa na cinta clasificadora dunha conserveira. Velaí. O capataz achégaselle por detrás, na beira do roce físico, simula mirar como a muller fai o seu labor e apoia as mans nos ombros da traballadora. Lara vira de inmediato, o brazo coma unha aspa, e dille empuñando un coitelo de gume ben afiado: “As mans, nas pelotas!”. O resto das mulleres ri e o home afástase cunha mestura de ira e vergoña.RIVAS, Manuel, Vivir sen permiso e outras historias de Oeste, Xerais, Vigo, 2018, páx. 68

UN ATAQUEAchégome á esquinaUnha cuadrilla taménSúoMéxome Despois viñeron a risa e os insultosLogo o cemento manchado de sangueMentres os puños machucaban a miña pel espidaUnha choiva de golpes sen finAta deixarme sen sentidoTirada no chan sen defensasUn corpo inchadoUnha alma vencidaUn corazón sanguentoUn espírito esmagadoUn ataque á miña existenciaSALITAIRE MASEKO, Duduzile in Como el viento intocable. Una antología de poemas (recompilación de Makhosazana Xaba) Baphala Ediciones, 2017, 51 pp.

...Quedo, diante do teu sartego grelado,maxino que te derramaronpor ter nado femia:mercadoría, serva, posesión;por desoír, destemida, os voceirosde Deus superconcentrado,especuladores do statu quo;por espertar muller neste pesadelo de homes...SOLLA, Carlos in Polifonías II. Voces poéticas contra a violencia de xénero, Espiral Maior, A Coruña, 2007, páx. 23

Cando entrou na cova do rato, no tobo da serpe o depredador sorriu, volveuse amable, melifluo. El, por suposto, estaba alí para axudala. Pechou a porta e foi buscar o seu exame. “Sente, póñase cómoda”. Achegouse co papel emborranchado de trazos vermellos e comentarios ofensivos, pero desta vez o ton era outro, sinuoso e sibilino, achegouse para ensinarlle o correcto punto de articulación. Primeiro separar os labios, logo redondealos, a lingua cara atrás e logo cara adiante rozando os dentes, así, así. Primeiro notou os dedos del dentro da súa boca, coa outra man, o profesor lle desabotoaba a camisa e liberaba os seus peitos. Lembra querer gritar e estar muda, lembra verse desde lonxe de si mesma como se fose outra. O repulsivo profesor vendía así o seu aprobado. Abría a súa bragueta, baixaba as súas bragas. Cando todo acabou, ela buscou a protección das súas mans, ocultou o seu rostro tras delas, acomodou o seu vestido e marchou como unha estrela apagada polo corredor do departamento no que reinaba o histrión, o violador. O día en que obtivo a papeleta co aprobado en segunda convocatoria decidiuse a cursar unha denuncia ante as instancias da Universidade. Sabía que o seu caso era o de moitas... Pero as súas compañeiras... non estaban polo labor, non podían empoleirarse no alto do galiñeiro e cacarexar contra o galo encristado, o chulo, o matón. Tiñan medo e tiñan vergonza e tiñan culpa. Porque, quen as ía crer? Habendo como había nas súas clases mulleres de bandeira, poldras apetecibles, eran elas as que se queixaban do acoso do eminente sabio? Parecía un chiste, un mal chiste. E, aínda por riba, elas, que sabían ao que ían, que tiñan moi claro o que pasaba naquel despacho logo de pechar a porta e quedar a soas, entraron no seu tobo para pelexar o seu aprobado como mellor sabían, deixando que as masacrase, que as esnaquizase mentres os seus ollos se lles ían embazando de bágoas. VEGA, Rexina, “Nada de nada” in VV. AA., Ti non sabes o que é ser escritora, Deputación de Pontevedra, Pontevedra, 2023, pp. 124-125

... Cando o deseñador pensou nas mansnon sabía da forza do dominionin dos raios da ira que mutan a igualdadenin da convocatoria irracional que chama mans de homepara lles amostrar traxectos novostan veloces e crueles como as armas.E o recordo das ás de bolboretas do prístino desexo daquel deseñadorviuse substituído para moitas mullerespor tépalos de sangueque abrollan nos seus corpos de cálices morados.VILLAR JANEIRO, Helena, “O deseño das mans” in Polifonías. Voces poéticas contra a violencia de xénero, Espiral Maior, A Coruña, 2006, pp. 48

Aceptaba que lle zoscara a ela, pero non ao meniño. Ao meniño non. O único bo que fixera nesta vida. A el nin tocalo. Cavilara moito, pensara moitas noites mentres tecía alí embaixo nunha solución, e ao final recorrera a unha desesperada. Se o Xosiño quedaba na aldea seu pai remataría por bater nel, dun xeito ou doutro, con excusa ou sen ela. Había moitos anos xa que cando mallaba nela non lle daba explicación; nin o intentaba. Antes si. Que se perdera os nervios co cansanzo dun longo día de traballo, aínda que ela estivese canda el facendo o mesmo cun bebé ás costas. Que se o viño da taberna o alterara un chisco e se lle fora a man. Que se era de temperamento forte e que xa o sabía cando casaran. Que se si, e que se por que non. Que o merecía, que tiña que aprender a facer as cousas ben. Torpe, inútil, parva, desagradecida. Rematara por crelo.... Estaba desesperada. Non tiña familia fóra da aldea, non coñecía a ninguén. Co paso dos anos o marido conseguira afastala de todos. Primeiro, por medo a que alguén a mirase de máis. Iso é que me quere, que non quere perderme, pensara, estúpida. Despois pola vergoña de que a visen coa pel a cores polos golpes. Vermellos os recentes, negros ao madurar, verdes coma a herba e amarelos coma o sol os menos. Ela tamén se agochara do mundo exterior, segura de que aquilo era cousa de tratar na casa e non de portas para fóra... Cando xa abría a porta da entrada, Bernabé entrou e mirouna. Ao ver a cara do seu marido, Alana lembrou o seu conto favorito, El encaje roto. Sen mediar palabra, Bernabé pegoulle unha labazada na cara que a tirou ao chan. -¡¿Qué es esto?! ¡¡¡Qué es esto!!! O home lanzoulle á cabez o que levaba nas mans... Non sabía por que llo escondera, pero fixérao desde o comezo. Quizais porque sabía, no fondo do seu ser, aínda que o negase ante si mesma, que se expoñía a unha reacción como esa. Nunca ata ese día Bernabé lle puxera unha man enriba, pero Alana comprendera neses dez meses de matrimonio que non facía falla pegar para deixar cicatrices. As palabra tiñan moita máis forza... Bernabé agachouse onda ela e a moza viuse reflectida naqueles ollos cheos de carraxe: -¿Y esto? Usou un ton pausado que a Alana lle puxo os pelos de punta, moito peor que os berros anteriores, e colocoulle o xornal aberto diante dos ollos... Alana abriu a boca, pero Bernabé non lle deixou responder. Pegoulle un sopapo nun lado da cara. -Eres... Deulle un puñazo na boca. -... una... Levantouse e cravoulle o pé con forza no estómago. -... maldita... Deulle unha patada non soubo xa nin en que parte do corpo. -... malnacida. Detívose e Alana só escoitou a súa respiración acelerada, a pesar de que tapara a cabeza cos brazos para protexerse. Oíu os seus pasos que se afastaban, por fin, pero antes de poder poñerse en pé a sogra apareceu pola porta que Bernabé deixara aberta: -Ven aquí, ven... Todavía eres joven para saber ciertas cosas; este es nuestro pequeño gran secreto, el de todas las mujeres que vivimos con hombres de carácter. Lo que tenemos que hacer es permanecer en nuestro papel e importunarles lo mínimo, así no se verán tentados de descargar su furia con nosotras. Ya aprenderás. YÁÑEZ, Antía, Senlleiras, Galaxia, Vigo, 2018, pp.: 112, 173-176

25 de novembro de 2023

Escolma textual de

25 escritor@s PARA O 25 N

Ilustración: Kathia Recio , “Hasta aquí” (Ontoloxía Violeta)