Linux jako system sieciowy

wow

Linux jako system sieciowy

Hubert Trzpis

Go!

Linux jest systemem operacyjnym dla komputerów kompatybilnych z IBM PC, czyli wyposażonych w procesory 386, 486, Pentium i inne. Został stworzony w początku lat dziewięćdziesiątych przez Linusa Torvaldsa, a dalej rozwijany wraz z programistami z całego świata. Jako system operacyjny jest ceniony za siłę i elastyczność.

wow

Większość systemów operacyjnych dla PC, powstała z myślą o małych komputerach osobistych, które dopiero ostatnio stały się bardziej uniwersalnymi maszynami. Takie systemy operacyjne są wciąż uaktualniane, by sprostać zmieniającym się możliwościom sprzętu PC. Natomiast Linux został stworzony w zupełnie odmiennym kontekście. Jest on wersją systemu operacyjnego Unix, który był używany przez dziesiątki lat na dużych komputerach i minikomputerach i jest aktualnie systemem dla stacji roboczych. Linux daje komputerowi klasy PC szybkość, wydajność i elastyczność systemu Unix, wykorzystując wszelkie możliwości, jakie mogą dać komputery osobiste. Linux daje to wszystko za wspaniałą cenę - jest darmowy.

wow

W odróżnieniu od oficjalnego systemu operacyjnego Unix, Linux jest rozpowszechniany za darmo na zasadach licencji GNU, określonej przez Free Software Foundation. Licencja ma zapewnić, że Linux pozostanie darmowy i zarazem zestandaryzowany, dlatego istnieje tylko jeden oficjalny Linux. Fakt, że Linux jest darmowy, skłania czasem ludzi do mniemania, że jest to coś gorszego niż profesjonalny system operacyjny. Linux jest w istocie rzeczy wersją Unixa dla PC. Aby naprawdę docenić Linuxa, trzeba zrozumieć szczególny kontekst, w jakim rozwinął się system operacyjny Unix. Unix, w przeciwieństwie do większości pozostałych systemów operacyjnych, został rozwinięty w środowisku badawczym i akademickim - na uniwersytetach i w ośrodkach badawczych. Jego rozwój to część rewolucji komputerowej i telekomunikacyjnej w ostatnich kilku dziesięcioleciach. Profesjonaliści komputerowi często rozwijali nowe technologie komputerowe na bazie Unixa, tak było z tymi rozwiniętymi na potrzeby Internetu.

Mimo że jest to bardzo wymyślny system, został od początku stworzony tak, by być elastycznym. System Unix może być łatwo modyfikowany w celu stworzenia różnych wersji. Rzeczywiście, wielu różnych sprzedawców, jak IBM, Sun i Hawlett-Packard, oferuje różne oficjalne wersje Unixa. Ludzie wciągnięci w programy badawcze często tworzą własne wersje Unixa związane z ich szczególnymi wymaganiami. Ta wpisana w Unixa elastyczność w żaden sposób nie pomniejsza jego wartości. W istocie rzeczy świadczy to o odporności i pozwala na adaptowanie, w praktycznie dowolnym środowisku.

Linux, podobnie jak wszystkie wersje Unixa, ma dwie dodatkowe cechy. Jest systemem wielodostępnym i wielozadaniowym. Jako system wielozadaniowy, pozwala na wykonywanie kilku zadań w tym samym czasie - gdy jedno zadanie jest wykonywane, możliwa jest praca nad następnym. Jako system wielodostępny, pozwala na logowanie się do systemu kilku użytkowników w tym samym czasie, a każdy użytkownik współdziała z systemem poprzez swój własny terminal. Systemy operacyjne zostały pierwotnie zaprojektowane po to, by wykorzystać sprzęt w wydajny sposób.

Gdy pojawiły się pierwsze komputery, ich możliwości były ograniczone i system operacyjny musiał wykonywać za nie większość zadań. W związku z tym systemy operacyjne zostały pomyślane jako systemy do obsługi sprzętu, a nie użytkownika, zatem były i mało elastyczne, wymuszając na użytkowniku, by sprostał żądaniom wydajnego sprzętu. Natomiast Linux, jako jedna z wersji Unixa, został stworzony, by być elastycznym. Linux ma tę samą elastyczność, z jaką został zaprojektowany Unix, elastyczność pochodzącą od badawczych początków Unixa.

System operacyjny Unix został zaprojektowany przez Kena Thompsona w AT&T Bell Laboratories na przełomie lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych. Wprowadził wiele nowego w rozwój systemów operacyjnych. Pierwotnie Unix został stworzony jako system operacyjny dla badaczy. Jednym z głównych celów Thompsona było stworzenie systemu, który mógłby wspomóc badaczy w ich ciągle zmieniających się wymaganiach. Aby temu sprostać, Thompson zaprojektował system, który może działać z wieloma różnymi rodzajami zadań.

Elastyczność stała się ważniejsza niż wydajność sprzętowa. Podobnie jak Unix, także Linux umożliwia wykonywanie wielu różnorodnych zadań, jakie może przed nim postawić dowolny użytkownik. Użytkownik Linuxa nie jest ograniczony do sztywnej interakcji z systemem operacyjnym. W zamian system operacyjny jest pomyślany tak, by oferował zestaw wysokowydajnych narzędzi, z których użytkownik może zrobić użytek. Ta filozofia zorientowana na użytkownika oznacza, że można skonfigurować system tak, by zaspokoił specyficzne wymagania. Linux pozwala na to, by system operacyjny stał się środowiskiem operacyjnym.

Historia Linuxa (jeżeli potraktujemy Linuxa jako wersję Unixa), rozpoczyna się pod koniec lat sześćdziesiątych. W 1968 roku zespół badaczy z Generał Electric, AT&T Bell Laboratories i Massachusetts Institute of Technology wykonał specjalny projekt badawczy dotyczący systemu operacyjnego nazwanego Multics. W Multicsie urzeczywistniono wiele nowych pomysłów dotyczących wielozadaniowości, zarządzania plikami i współdziałania z użytkownikiem. W 1969 roku Ken Thompson z AT&T Bell Laboratories stworzył system operacyjny Unix, włączając do niego wiele cech projektu badawczego Multics. Powiązał on wymagania środowiska badawczego z możliwością uruchamiania systemu na minikomputerach. Od początku Unix był wydajnym, wielodostępnym i wielozadaniowym systemem operacyjnym. System Unix szybko stał się popularny w Bell Labs. W 1970 roku Dennis Ritchie i Ken Thompson przepisali kod źródłowy systemu Unix w języku programowania C. Dennis Ritchie, jeden z pracowników Bell Labs, stworzył język programowania C tak, by był elastycznym narzędziem dla rozwoju oprogramowania. Język programowania C pozwolił Dennisowi Ritchiemu i Kenowi Thompsonowi na napisanie tylko jednej wersji systemu operacyjnego, która może być następnie kompilowana przez kompilator C na różnych komputerach. W ten sposób system operacyjny Unix stał się przenośny - mógł być uruchamiany na różnych komputerach z bardzo małymi lub w ogóle bez poprawek.

Unix rozwijał się stopniowo - od pierwszej wersji stworzonej przez jednego człowieka, aż do standardowego oprogramowania rozpowszechnianego przez wielu różnych producentów, takich jak Novell czy IBM. Początkowo Unix był traktowany jako produkt dla celów badawczych. Pierwsza wersja Unixa została rozdana za darmo wydziałom informatyki wielu słynnych uniwersytetów. W 1972 roku Bell Labs rozpoczęły rozpowszechnianie oficjalnej wersji Unixa i udzielanie licencji na system różnym użytkownikom. Jednym z tych użytkowników był wydział informatyki Uniwersytetu Kalifornijskiego w Berkeley. W Berkeley dodano do systemu wiele nowych funkcji, które później stały się standardem. W 1975 roku w Berkeley wydano własną wersję Unixa, znaną pod nazwą Berkeley Software Distribution (BSD). Wersja BSD Unixa stała się głównym konkurentem wersji AT&T Bell Labs. Rozgałęziły się inne niezależnie wydane wersje Unixa. W 1980 roku firma Microsoft wydała wersję Unixa na PC i nazwała go Xenix, natomiast firma AT&T rozwinęła kilka badawczych wersji Unixa, a w 1982 roku wydała pierwszą wersję komercyjną, nazwaną System 3. Wersja ta została później zastąpiona przez System V, który stał się poważnym produktem komercyjnym mającym wsparcie techniczne. W tym samym czasie wersja BSD Unixa miała kilka wydań. Pod koniec lat siedemdziesiątych BSD Unix stał się przedmiotem projektu badawczego wykonywanego przez Department of Defense’s Advanced Research Project Agency (DARPA).

Koniec

Hubert Trzpis