Edykt mediolański

Pełnoprawni obywatele cesarstwa rzymskiego. "Edykt mediolański"

Edykt mediolański to Wspólny program polityki religijnej w cesarstwie wobec chrześcijan

01

Kres prześladowaniom miał położyć w kwietniu 311 r. wspólny dekret tolerancyjny cesarzy Galeriusza, Maksymina Dai, Licyniusza i Konstantyna.Sytuacja uległa jednak ostatecznej zmianie dopiero dzięki Konstantynowi, który wraz ze współcesarzem Licyniuszem przyjął w 313 r. jednolity program polityki religijnej w cesarstwie wobec chrześcijan, nazywany „edyktem mediolańskim”. Zrealizowała się w nim myśl chrześcijańskiego filozofa Laktancjusza: że przymus i prawdziwa wiara nie idą w parze, bo „Bóg chce być uwielbiony przez ludzi wolnych”.

01

Codziennością chrześcijan mieszkających na terenie imperium rzymskiego był brak swobody w wyznawaniu wiary w Jezusa Chrystusa. W takiej rzeczywistości żyli przez pierwsze trzy wieki, aż do nastania rządów cesarza Konstantyna I Wielkiego. Tzw. edykt mediolański to list cesarza Licyniusza, wydany w jego imieniu, oraz cesarza Konstantyna, skierowany do zarządców prowincji wschodniej części cesarstwa, w którym polecano rozwiązywać sprawy religijne w duchu tolerancji.

01

W 313 r. w Mediolanie doszło do spotkania dwóch cesarzy: Licyniusza, władcy wschodniej części cesarstwa, i Konstantyna, władcy części zachodniej. Obaj władcy doszli do porozumienia, że wszystkie religie w cesarstwie, także chrześcijanie, powinni cieszyć się wolnością sumienia i wolnością religijną. Chrześcijaństwo na skutek przyjętej polityki religijnej nie uzyskało pozycji uprzywilejowanej, lecz zostało zrównane w prawach z kultami pogańskimi, cieszącymi się dotychczas pełną swobodą. Zwrócono chrześcijanom skonfi skowaną uprzednio własność, pozwolono też na budowę kościołów, zapewniając, iż w przyszłości nie zostaną zburzone. To sprawiło, że na początku IV w. głoszenie Ewangelii przez Kościół otrzymało „zielone światło”. Na mocy umowy między cesarzami, nazywanej „edyktem mediolańskim” chrześcijanie stali się pełnoprawnymi obywatelami cesarstwa rzymskiego.

Konkordat między Watykanem a Rzeczpospolitą Polską 28 lipca 1993r.

Konkordat między Stolicą Apostolską i Rzecząpospolitą Polską 1993

01

1. Religia katolicka jako religia dominująca: Konkordat potwierdza, że religia katolicka jest religią dominującą w Polsce. Kościół katolicki ma prawo do swobodnego działania i organizacji. 2. Finansowanie Kościoła: Państwo zobowiązuje się do finansowania Kościoła katolickiego. W zamian Kościół zobowiązuje się do prowadzenia działalności dobroczynnej i edukacyjnej. 3. Wyznaczenie świąt kościelnych: Konkordat określa dni wolne od pracy związane z świętami katolickimi, takie jak Wielkanoc, Boże Narodzenie i Wszystkich Świętych. 4. Współpraca w dziedzinie edukacji: Konkordat reguluje współpracę między Kościołem a państwem w dziedzinie edukacji. Szkoły katolickie mają prawo do nauczania religii, a państwo wspiera je finansowo. 5. Kościół jako partner w kulturze i ochronie dziedzictwa: Konkordat uznaje rolę Kościoła w kulturze i ochronie dziedzictwa narodowego

DZIĘKUJĘ :)