Frugalitas

l'accontentarsi

Frugalitas

Pavanello, Monti, Masetti

italiano

IL TOPO DI CAMPAGNA E IL TOPO DI CITTÀ

Olim mus rusticus in paupere suo cavo urbanum murem hospitio accepit et magna cum liberalitate omnia sua cibaria in mensa posuit. Sed alter, fastidiosus, quia adsuetus erat cenae exquisitae et sumptuosae, dente superbo male tangebat quod amicus apponebat. Tandem urbanus ad hunc: «Quomodo, amice, tam humilem vitam in hoc praerupto nemore agere potes? Cur hanc silvam urbi anteponis? Carpe viam et mecum veni! Terrestria vitam brevem vivunt, nec ullo modo mortem effugere possunt. Dum licet, vive beatus et memor brevitatis vitae in urbis commodis voluptatibusque!» Haec agrestem murem pepulerunt. Inde ambo iter incipiunt ut concubia nocte in locupletem urbis domum perveniant. Ibi vestes purpureae eburneos lectos tricliniares induebant, ibi cibi delicati de magna cena supererant. Rusticus in triclinio cubans, omnia libenter praelambit et hac nova sorte valde gaudet. Subito autem ingens valvarum stridor lectis mures excutit: canes feroces latrant et domus eorum clamoribus personat, dum bestiolae per totum conclave territae cursitant. Tum rusticus: «Haec vita minime mihi prodest. Vale! Cavum meum silvestre, pauper sed tutum ab omnibus insidiis, vitam meam securam placidamque faciet»

accepit

quia

posuit

adsuetus erat

tangebat

hunc:

apponebat

agere potes

hanc

Carpe

anteponis

veni

effugere possunt

vive

Haec

pepulerunt

incipiunt

perveniant

induebant

supererant

hac

cubans

gaudet

praelambit

excutit

latrant

personat

cursitant

Haec

prodest

faciet

da Orazio