Pan Jezus niesłusznie oskarżony.

Pan Jezus niesłusznie oskarżony.

Kiedy mama wróciła z pracy, zastała w domu zapłakaną Zuzię. – Mamo, dobrze, że jesteś! – krzyknęła dziewczynka. – Julka już nie jest moją przyjaciółką! Oskarżyła mnie przed całą klasą, że zabrałam z jej piórnika długopis. A to nieprawda! Nic takiego nie zrobiłam. Wiem, że nie można grzebać w cudzych rzeczach. – Uspokój się, kochanie. Chodź, porozmawiamy. – Mama posadziła sobie Zuzię na kolanach. – Zuzka, nadal płaczesz? – Do pokoju zajrzał Franek. – Przecież tłumaczyłem ci, że Julka jest głupia i nie masz się czym przejmować! – Nie mów tak o niej! Ona nie jest głupia! – To co, jesteś na nią zła czy nie?! – Jestem, ale nie pozwolę, byś mówił, że jest głupia. Bo to nieprawda. – Franku, Zuzia ma rację – powiedziała mama. – Julka okazała się niesprawiedliwa, a nie głupia. Niesłusznie oskarżyła Zuzię. Nie miała dowodów. Wiesz, Zuziu, sądzę, że musisz z nią poważnie porozmawiać. W tym momencie zadzwonił dzwonek do drzwi. Na progu stała Julka ze swoja mamą. – Zuziu, moja córka chce ci coś powiedzieć – powiedziała mama Julki. – Zuziu, przepraszam cię. Znalazłam długopis w worku na kapcie. Włożyłam go tam, gdy wychodziłyśmy ze świetlicy. Zapomniałam o tym. Wybaczysz mi?-Zuzia spojrzała na swoją przyjaciółkę i się uśmiechnęła. – Ja też cię przepraszam, przed chwilą powiedziałam, że nie jesteś już moją przyjaciółką. A to nieprawda.

Sąd nad Jezusem

Czy to prawda, że...

Czas na zadania.