Droga Krzyżowa

Katecheza

Droga Krzyżowa

Hania i Kalina

I Jezus zostaje skazany na śmierć

II Pan Jezus bierze krzyż na swoje ramiona

Włożyli Mu na głowę wieniec spleciony w gałązek cierniowych jako koronę, a do ręki dali trzcinę - karykaturę berła. Zrobiwszy to, wyśmiewali Go i szydzili, klękając i śmiejąc się, że jest Królem Żydowskim. Opluwali Go, a następnie zdjęli z Niego płaszcz, po czym ubrali Go w Jego własne szaty i poprowadzili, by ukrzyżować. Następnie obarczyli Go krzyżem, na którym miał zostać uśmiercony.

III Pan Jezus po raz perwszy pod krzyżem upada

Jezus niosący na swych plecach krzyż, na którym niedługo dokona się Jego śmierć i zmartwychwstanie, upada, nie mogąc podołać trudowi swej wędrówki ku męce. Otaczali Go pilnujący żołnierze oraz tłum. Ciężar drewna ciągnął coraz bardziej ku ziemi. Ciało Jezusa zaczęło słabnąć.

I VJezus spotyka Matkę swoją

Maryja Matka, która przez całe życie towarzyszyła swemu Synowi i wspierała Go, była z Nim również w czasie tej ostatniej podróży. Szła przez cały czas w tłumie za Jezusem, a Jej serce musiało krwawić największym bólem - takim, jaki może czuć tylko matka patrząca na cierpienie swego dziecka i niemogąca go ukoić.

V Szymon z Cyreny pomaga dźwigać krzyż Jezusowi

Podczas drogi Jezus spotkał mężczyznę pochodzącego z Cyreny, któremu na imię było Szymon. Człowiek ten zupełnie przypadkowo znalazł się w miejscu, gdzie przechodził tłum z idącym na czele skazanym Jezusem. Żołnierze nakazali mu, aby wziął krzyż od Jezusa na własne barki i szedł dalej z orszakiem.

VI Weronika ociera twarz Jezusowi

Poza Matką Bożą w tłumie za Jezusem szły inne kobiety, również te, które Go dobrze znały. Wśród nich była Weronika. To właśnie ona uczyniła niezwykły, bardzo odważny czyn, który świadczył o jej wielkim oddaniu oraz dobrym sercu. Weronika nie patrząc na konsekwencje, które mógł pociągnąć za sobą jej miłosierny gest, utrudzonemu i nadludzko zmęczonemu Jezusowi otarła spoconą i zakrwawioną twarz chustą. To na tej chuście miała odbić się twarz Mesjasza.

VII Jezus po raz drugi upada pod krzyżem

Po raz kolejny krzyż okazał się zbyt wielkim ciężarem dla umęczonego ciała Jezusa. Drugi raz na oczach tłumu i żołnierzy Mesjasz przygnieciony zostaje morderczym drewnem. Plecy, ramiona, ręce i nogi są coraz, coraz słabsze. Ten upadek jeszcze bardziej rani i tak już pokaleczone członki Jezusa, powiększa liczbę krwawych bruzd.

VIII Jezus spotyka płaczące niewiasty

W tłumie za Jezusem szło wielu ludzi, w tym kobiety. Im bliżej było do Golgoty, tym większa ilość osób współczuła skazańcowi niosącemu krzyż.Były tam również dwie kobiety, których płacz nad Nim zwrócił uwagę Mesjasza. Obie pochodziły z Jerozolimy. Jezus powiedział im, by nie wylewały łez nad Nim, ale raczej nad sobą i swymi pociechami, ponieważ nadejdzie taka chwila, kiedy ludzie za szczęśliwe uważaćbędą te kobiety, które nie wydały na świat potomstwa.

IX Jezus upada po raz trzeci pod ciężarem krzyża

Ciało już po raz trzeci poddaje się pod ciężarem krzyża. Jezus jest wyczerpany zupełnie. Znów niesione drewno i ogrom grzechów powalają Boga w ludzkiej osobie i przyciągają Go ku ziemi. Ale Jezus raz jeszcze wykazuje się niezwykłym hartem ducha, ponieważ i z tego upadku zdołał się podnieść. Droga na Miejsce Czaszki niemal została pokonana. Ten upadek, spośród wszystkich trzech jest szczególny, dlatego że mimo niewyobrażalnego utrudzenia organizmu i psychiki, mimo dwóch poprzednich załamań, Jezus zdołał bez niczyjej pomocy podźwignąć się. Na tym etapie drogi, pod tak straszliwym obciążeniem wola powinna się poddać, a zmaltretowane ciało odmówić całkowicie posłuszeństwa.

XJezus został obnażony z szat

Żołnierze pozbawili utrudzonego skazańca resztek godności zabierając mu szatę, w którą był ubrany. Rzucali nawet losy o to, do kogo będzie ona należała. W ten sposób odebrali mu resztki ludzkiej godności. W tym momencie Jezus - skazany, wyszydzany, opluty, zmaltretowany drogą pod krzyżem i pozbawiony szat - był niczym najmarniejsze stworzenie, upodlono Go tak bardzo, jak tylko było to możliwe.

XI Jezus zostaje przybity do krzyża

Konanie Chrystusa trwało trzy godziny. Do krzyża zostały przybite Jego dłonie oraz stopy. Tam, gdzie wbito gwoździe, powstały rany. Rany, które pojawiają się do dziś u ludzi wierzących pod postacią tzw. stygmatów. Na krzyżu umieszczono tabliczkę z napisami w trzech językach – hebrajskim, greckim i łacińskim - gdzie podano Jego winę jako skazańca: „To jest Jezus, Król Żydowski”. Dodatkowo męce Jezusa towarzyszyły kolejne wyszydzenia – ludzie wyśmiewali się, że podaje się za Syna Bożego, a nie potrafi sam siebie wybawić.

XII Jezus umiera na krzyżu

Między godziną dwunastą a piętnastą nastąpiło coś na kształt zaćmienia słońca – księżyc był wówczas w pełni. Około godziny piętnastej Jezus wyczerpany powolną męką zawołał w niebo: „Boże mój, Boże mój, czemuś Mnie opuścił?” (Mt i Mk) lub „Pragnę” (J) albo też „Ojcze, w Twoje ręce powierzam ducha mojego” (Łk). Ktoś z ludzi stojących nieopodal namoczył gąbkę octem i dał się napić Jezusowi, podając na trzcinie. Ale inni ludzie chcieli najpierw zobaczyć, czy przyjdzie Bóg i Mu pomoże. Wtedy Jezus ponownie zawołał w niebo i skonał. Święty Jan wspomina w swej Ewangelii o momencie przed śmiercią Chrystusa, gdy Jezus oddał mu swą umiłowaną Matkę w opiekę, Jan miał stać się dla Niej pocieszeniem po Jego zgonie, Ona natomiast miała traktować go jak syna. Przed odejściem Jezusa do Boga nastąpił widzialny znak na niebie, który zwiastował szczególne nadchodzące wydarzenia. Wśród tłumu, który obserwował mękę skazańców na krzyżach, znalazł się jeden sprawiedliwy, który litując się nad cierpieniem Jezusa, chciał je zmniejszyć, pojąc Go.

XIII Pan Jezus zdjęty z krzyża

Pan Jezus umarł, a Jego dusza została wyzwolona po wielkim cierpieniu ciała i odeszła do Ojca w niebie. Ponieważ był to dzień Przygotowań, czyli Paschy, a więc dzień uroczysty, Żydzi zwrócili się do namiestnika Piłata, aby skazańcom połamano golenie i aby ciała zostały zdjęte. Żołnierze wykonując rozkaz, połamali golenie wiszącym po obu stronach Jezusa łotrom. Ponieważ widzieli, że Mesjasz wyzionął już ducha, nie czynili podobnego zabiegu. Jeden z żołnierzy przebił zaś Jezusowi bok włócznią, a którego wypłynęła krew oraz woda. Takie świadectwo dał św. Jan Ewangelista, który widział całe zdarzenie. To, co się zdarzyło, było wypełnieniem Pisma Świętego.

XIV Jezus zostaje złożony do grobu

Św. Jan Ewangelista wspomina, że wraz z Józefem ciałem Jezusa zajął się Nikodem, który przyniósł wonności służące do namaszczenia przed zawinięciem w płótna ciała Jezusa zgodnie z pogrzebowym zwyczajem. Przed samym wejściem do grobu Józef zatoczył wielki kamień, który miał stać się zamknięciem do wrót pieczary, po czym odszedł. Maria, matka Józefa i Maria Magdalena nie odeszły stamtąd. Usiadły naprzeciwko grobu Jezusa w czuwaniu. Ostatnia stacja drogi krzyżowej jest zapowiedzią nadchodzących wielkich wydarzeń zmartwychwstania, które przez chrześcijan czczone są jako najważniejsze święto kalendarza liturgicznego, czyli Wielkanoc.