Bolesław Prus (Aleksander Głowacki)
Aleksander Głowacki herbu Prus; ur. 20 sierpnia 1847 w Hrubieszowie, zm. 19 maja 1912 w Warszawie) – polski pisarz, prozaik, nowelista i publicysta okresu pozytywizmu, współtwórca polskiego realizmu, kronikarz Warszawy, myśliciel i popularyzator wiedzy, działacz społeczny, propagator turystyki pieszej i rowerowej.
Ojcem przyszłego pisarza był Antoni Głowacki herbu Prus, matką Apolonia z Trembińskich. Oboje rodzice wywodzili się ze szlachty, ale podupadłej i pozbawionej majątków. Ojciec Aleksandra posiadał kawałek ziemi w Maszowie na Wołyniu, ale nie gospodarzył tam, wynajmując się jako ekonom w majątkach w pobliżu Hrubieszowa. Rodzice wcześnie umarli, a chłopcem zajmowała się rada familijna. Szczególną opiekę sprawowała nad nim ciotka, Domicella z Trembińskich Olszewska, do której był szczerze przywiązany.O jego dzieciństwie niewiele wiadomo, choć opisy życia w wiejskich majątkach i postacie dzieci oficjalistów i ekonomów, występujące w nowelach i powieściach, można z dużym prawdopodobieństwem uznać za elementy autobiograficzne. Uczęszczał do szkoły realnej w Lublinie, kontynuował naukę w Siedlcach i Kielcach. Jako kilkunastolatek wziął udział w powstaniu styczniowym (1863), w którym doznał ciężkiej kontuzji głowy i nigdy już nie odzyskał pełni zdrowia. Kontuzja była zapewne przyczyną nękającego go przez resztę życia lęku przestrzeni. Po upadku powstania odbył karę więzienia w Lublinie. Po wyjściu ukończył liceum w Lublinie i rozpoczął studia w Szkole Głównej na wydziale matematyczno-fizycznym. W 1869 szkoła została zamknięta, a Głowacki nauki nie kontynuował. Być może dlatego, że Uniwersytet Warszawski z rosyjskim językiem wykładowym nie cieszył się szacunkiem wśród polskiej inteligencji, a może także - co można wyczytać z jego opisów studenckiego bytowania - z powodu braku pieniędzy. Szacunek dla wiedzy i zainteresowanie naukami ścisłymi wyniesione ze szkoły pozostały mu do końca życia, podobnie jak potrzeba samokształcenia.Zarabiał na życie jako guwerner w majątkach ziemskich, przez pewien czas pracował jako robotnik w fabryce Lilpopa w Warszawie. W1864 rozpoczął pracę publicystyczną, potem pisarską. Do końca życia mieszkał w Warszawie, gdzie w 1875 ożenił się z daleką krewną Oktawią Trembińską. Warszawę opuszczał rzadko: czasem wyjeżdżał na kurację do Nałęczowa, kilka razy do Krakowa i w Tatry. Mimo nękających go dolegliwości zmusił się do odbycia jednej podróży zagranicznej: odwiedził Niemcy, Francję i Szwajcarię, gdzie był gościem Stefana Żeromskiego.Bardzo intensywnej pracy dziennikarskiej i pisarskiej towarzyszyła działalność społeczna. Do dziś zdolne dzieci wiejskie otrzymują stypendia, które ufundował w testamencie. Inicjował i uczestniczył w wielu akcjach społecznych, m.in. w pracy Komitetu Obywatelskiego zdobywającego fundusze dla robotników pozbawionych pracy po strajkach 1905 lub Towarzystwa Higieny Praktycznej wykupującego tanie miejsca kąpielowe dla ubogiej młodzieży w Nałęczowie.
Twórczość
i.
(1885-1886),
Jego pierwszą dużą powieścią była Placówka następnie powieść Lalka (1887-1889). Autor powieści społeczno- - obyczajowej Emancypantki (1890-1893) i powieści historycznej Faraon (1895-1896). Bolesław Prus to jeden z najwybitniejszych i najważniejszych pisarzy w historii literatury polskiej.
Powieści Faraon (wyd. książkowe 1897) Lalka (wyd. książkowe 1890) Anielka (jako Chybiona powieść w 1880; ostateczna wersja w 1885; zaliczana często do opowiadań) Dusze w niewoli (debiut powieściowy Prusa; wyd. książkowe 1877) Placówka (wyd. książkowe 1886) Emancypantki (wyd. książkowe 1894) Dzieci (wyd. książkowe 1909)
Nowele i opowiadania:
Z legend dawnego Egiptu (1888),
Żywy telegraf (1884) Omyłka (1884) Grzechy dzieciństwa (1883),
On (1882) Nawrócony (1881) Antek (1880),
Powracająca fala (1880; opowiadanie),
Pałac i rudera (1875; opowiadanie),
Przygoda Stasia (1879),
Michałko (1880),
Katarynka (1880),
Kamizelka (1882),
Milknące głosy (1883),
Na wakacjach (1884),
Pleśń świata (1884),
Cienie (1885),
Sen (1890)
Ciekawostka
Jego największym rywalem w świecie polskiej literatury epoki pozytywizmu był Henryk Sienkiewicz. Prus otwarcie go krytykował i uważał, że ma mniej talentu, ale w przebiegły sposób potrafi przypodobać się odbiorcom.
"Wybierz sobie jakiś cel, jakikolwiek i zacznij nowe życie. Człowiek miewa w życiu takie chwile, że lubi otaczać się przedmiotami, które przypominają smutek. Zgryzota jest jak skarb dany do przechowania. Póki strzeżemy jej sami, nawet sen ucieka od nas i dopiero wtedy robi się lżej, gdy znajdziemy drugiego stróża."
Aleksander Głowacki
Czas na film! Katarynka na YouTube
https://www.youtube.com/watch?v=jyJ2zrPoTC0
Dziwnie to zobrazowano...
Nie podobało mi się to ani troszeczkę.
Super! Tak to sobie wyobraziłem/am
Jak się czujesz po obejrzeniu filmu?
dziękuję!
Zuzanna Sarżyńska
Bolesław Prus {Aleksander Głowacki}
Zuzanna Sarżyńska
Created on December 18, 2022
Start designing with a free template
Discover more than 1500 professional designs like these:
View
Vaporwave presentation
View
Animated Sketch Presentation
View
Memories Presentation
View
Pechakucha Presentation
View
Decades Presentation
View
Color and Shapes Presentation
View
Historical Presentation
Explore all templates
Transcript
Bolesław Prus (Aleksander Głowacki)
Aleksander Głowacki herbu Prus; ur. 20 sierpnia 1847 w Hrubieszowie, zm. 19 maja 1912 w Warszawie) – polski pisarz, prozaik, nowelista i publicysta okresu pozytywizmu, współtwórca polskiego realizmu, kronikarz Warszawy, myśliciel i popularyzator wiedzy, działacz społeczny, propagator turystyki pieszej i rowerowej.
Ojcem przyszłego pisarza był Antoni Głowacki herbu Prus, matką Apolonia z Trembińskich. Oboje rodzice wywodzili się ze szlachty, ale podupadłej i pozbawionej majątków. Ojciec Aleksandra posiadał kawałek ziemi w Maszowie na Wołyniu, ale nie gospodarzył tam, wynajmując się jako ekonom w majątkach w pobliżu Hrubieszowa. Rodzice wcześnie umarli, a chłopcem zajmowała się rada familijna. Szczególną opiekę sprawowała nad nim ciotka, Domicella z Trembińskich Olszewska, do której był szczerze przywiązany.O jego dzieciństwie niewiele wiadomo, choć opisy życia w wiejskich majątkach i postacie dzieci oficjalistów i ekonomów, występujące w nowelach i powieściach, można z dużym prawdopodobieństwem uznać za elementy autobiograficzne. Uczęszczał do szkoły realnej w Lublinie, kontynuował naukę w Siedlcach i Kielcach. Jako kilkunastolatek wziął udział w powstaniu styczniowym (1863), w którym doznał ciężkiej kontuzji głowy i nigdy już nie odzyskał pełni zdrowia. Kontuzja była zapewne przyczyną nękającego go przez resztę życia lęku przestrzeni. Po upadku powstania odbył karę więzienia w Lublinie. Po wyjściu ukończył liceum w Lublinie i rozpoczął studia w Szkole Głównej na wydziale matematyczno-fizycznym. W 1869 szkoła została zamknięta, a Głowacki nauki nie kontynuował. Być może dlatego, że Uniwersytet Warszawski z rosyjskim językiem wykładowym nie cieszył się szacunkiem wśród polskiej inteligencji, a może także - co można wyczytać z jego opisów studenckiego bytowania - z powodu braku pieniędzy. Szacunek dla wiedzy i zainteresowanie naukami ścisłymi wyniesione ze szkoły pozostały mu do końca życia, podobnie jak potrzeba samokształcenia.Zarabiał na życie jako guwerner w majątkach ziemskich, przez pewien czas pracował jako robotnik w fabryce Lilpopa w Warszawie. W1864 rozpoczął pracę publicystyczną, potem pisarską. Do końca życia mieszkał w Warszawie, gdzie w 1875 ożenił się z daleką krewną Oktawią Trembińską. Warszawę opuszczał rzadko: czasem wyjeżdżał na kurację do Nałęczowa, kilka razy do Krakowa i w Tatry. Mimo nękających go dolegliwości zmusił się do odbycia jednej podróży zagranicznej: odwiedził Niemcy, Francję i Szwajcarię, gdzie był gościem Stefana Żeromskiego.Bardzo intensywnej pracy dziennikarskiej i pisarskiej towarzyszyła działalność społeczna. Do dziś zdolne dzieci wiejskie otrzymują stypendia, które ufundował w testamencie. Inicjował i uczestniczył w wielu akcjach społecznych, m.in. w pracy Komitetu Obywatelskiego zdobywającego fundusze dla robotników pozbawionych pracy po strajkach 1905 lub Towarzystwa Higieny Praktycznej wykupującego tanie miejsca kąpielowe dla ubogiej młodzieży w Nałęczowie.
Twórczość
i.
(1885-1886),
Jego pierwszą dużą powieścią była Placówka następnie powieść Lalka (1887-1889). Autor powieści społeczno- - obyczajowej Emancypantki (1890-1893) i powieści historycznej Faraon (1895-1896). Bolesław Prus to jeden z najwybitniejszych i najważniejszych pisarzy w historii literatury polskiej.
Powieści Faraon (wyd. książkowe 1897) Lalka (wyd. książkowe 1890) Anielka (jako Chybiona powieść w 1880; ostateczna wersja w 1885; zaliczana często do opowiadań) Dusze w niewoli (debiut powieściowy Prusa; wyd. książkowe 1877) Placówka (wyd. książkowe 1886) Emancypantki (wyd. książkowe 1894) Dzieci (wyd. książkowe 1909)
Nowele i opowiadania: Z legend dawnego Egiptu (1888), Żywy telegraf (1884) Omyłka (1884) Grzechy dzieciństwa (1883), On (1882) Nawrócony (1881) Antek (1880), Powracająca fala (1880; opowiadanie), Pałac i rudera (1875; opowiadanie), Przygoda Stasia (1879), Michałko (1880), Katarynka (1880), Kamizelka (1882), Milknące głosy (1883), Na wakacjach (1884), Pleśń świata (1884), Cienie (1885), Sen (1890)
Ciekawostka
Jego największym rywalem w świecie polskiej literatury epoki pozytywizmu był Henryk Sienkiewicz. Prus otwarcie go krytykował i uważał, że ma mniej talentu, ale w przebiegły sposób potrafi przypodobać się odbiorcom.
"Wybierz sobie jakiś cel, jakikolwiek i zacznij nowe życie. Człowiek miewa w życiu takie chwile, że lubi otaczać się przedmiotami, które przypominają smutek. Zgryzota jest jak skarb dany do przechowania. Póki strzeżemy jej sami, nawet sen ucieka od nas i dopiero wtedy robi się lżej, gdy znajdziemy drugiego stróża."
Aleksander Głowacki
Czas na film! Katarynka na YouTube
https://www.youtube.com/watch?v=jyJ2zrPoTC0
Dziwnie to zobrazowano...
Nie podobało mi się to ani troszeczkę.
Super! Tak to sobie wyobraziłem/am
Jak się czujesz po obejrzeniu filmu?
dziękuję!
Zuzanna Sarżyńska