A CANTIGA DE ESCARNIO E MALDICIR

OS XÉNEROS MENORES

A CANTIGA DE ESCARNIO E MALDICIR

NOELIA PIÑEIRO MARTÍNEZ, MARÍA VILLAVERDE CASAL, PAULA REBOREDO BLANCO 1º Bacharelato B

ÍNDICE

DEFINICIÓN E SIGNIFICADO

XÉNEROS MENORES DE LÍRICA PROFANA

RECURSOS RETÓRICOS

CLASIFICACIÓN

ORIXES

ALGÚNS AUTORES

CARACTERÍSTICAS XERAIS

ANÁLISE DUNHA CANTIGA

DEFINICIÓN E SIGNIFICADO

• Cantigas de escarnio e maldicir conforman a meirande parte do cancioneiro satírico.
• Son importantes porque:

- Son como reportaxes, en clave burlesca, dos acontecementos da época. - Teñen valor sociolóxico porque serven para interpretar os hábitos da sociedade medieval. - Teñen valor lingüístico pola súa riqueza léxica e porque permiten ter un mellor coñecemento da nosa lingua medieval.

CANTIGAS DE ESCARNIO

CANTIGAS DE MALDICIR

ORIXES

Orixínanse da poesía autóctona de tradición oral relacionada co entroido. Posteriormente recibe a influencia do sirventés provenzal.

CLASIFICACIÓN

SÁTIRA POLÍTICA

SÁTIRA OBSCENA

SÁTIRA LITERARIA

SÁTIRA MORAL

SÁTIRA SOCIAL

CARACTERÍSTICAS XERAIS

FINALIDADE

TEMÁTICA

LINGUA E RECURSOS

FORMA

RECURSOS RETÓRCOS

O equívoco

A ironía

Empregado nas cantigas de escarnio. Consiste en xogar co dobre sentido das palabras.

Empregada nas cantigas de escarnio. Consiste en afirmar o contrario do que se pensa.

As metáforas e as metonimias

O símil

Comparación do obxecto de burla con elementos vistos como negativos.

Uso de termos da linguaxe común cun significado especial, xeralmente de carácter obsceno.

ALGÚNS AUTORES

Pero da Ponte

Estevan da Guarda

Afons'Eanes do Coton

Pero García d'Ambroa

XÉNEROS MENORES DA LÍRICA PROFANA

A pastorela

A tenzón

• Poema dialogado no que dous trovadores se satirizan reciprocamente ou sosteñen opinións opostas sobre un tema.
• As cobras adoitan ser dobras.
• Conservamos 30 tenzóns.

• Composición dialogada na que se desenvolve o encontro entre un cabaleiro-trobador e unha pastora.
• Dos 7 textos que conservamos, tan só un reune varias das características do xénero provenzal.

O pranto

• O trovador expresa a dor pola morte dunha persoa de clase social alta e eloxia as súas virtudes.
• Consérvanse 5 prantos.

O descordo

A cantiga de seguir

• Cantiga de orixe provenzal que presenta variacións en cada cobra.

• Composición que imita outro poema xa existente.
• Consérvanse 3 exemplos.

ANÁLISE DA CANTIGA

-Sátira literaria: escarnio que lle dirixe un trobador a un xograr . -Tema principal: pagamentos que recibían os xograres. -Cantiga de refrán porque hai dous versos que se repiten ao final de cada cobra . -Consta de dúas cobras de catro versos cada unha, máis dous versos que constitúen o refrán. -Rima consonante e femia porque rematan en sílaba grave. -Esquema métrico: 10a´ 10a´ 9a´ 9b´ 9B´ 9B´ / 9c´ 9c´ 9c´ 9b´ 9B´ 9B´ -Recursos: -IRONÍA: Querendo facer referencia, ironicamente, a que deixe de cantar. -SÍMIL: Fai referencia a que o xograr pensa que merece máis cartos ca un vasalo.

Don Martín Galo ést´acustumadode lhi daren algo todos de grado;e dizen que é ben empregado,sol que podessen acalantá-lo.Ben mereç´algo Don Martín Galo,quando quiser cantar, por leixá-lo... Ben entend´ele com´agravecee, por dar-lh´algo, non o gradece,ca ele ten que mai-lo merececa o mereç´a senhor vassalo.Ben mereç´algo Don Martín Galo,quando quiser cantar, por leixá-lo… Airas Pérez Vuitorón

MOITAS GRAZAS POLA VOSA ATENCIÓN

NOELIA PIÑEIRO MARTÍNEZ, MARÍA VILLAVERDE CASAL, PAULA REBOREDO BLANCO 1º bacharelato b