Nurty w sztuce oświecenia.

Nurty w sztuce oświecenia

KLASYCYZM, SENTYMENTALIZM ORAZ ROKOKO

Nasza prezentacja zawiera:

1. Wprowadzenie

10. Czym charakteryzował się bohater sentymentalny?

2. Klasycyzm - definicja nurtu

3. Klasycyzm - cechy charakterystyczne

11. Sentymentalizm w Polsce.

4. Klasycyzm w Polsce

Spis treści

12. Prekursorzy sentymentalizmu.

5. Klasycyzm w Europie

6. Ośrodki klasycyzmu

12 Rokoko - deinicja nurtu13. Rokoko - geneza 14. Cechy artystyczne stylu rokoko 15. Cechy rokoko jako prąd literacki

7. Sentymentalizm - definicja.

8. Filozofia Jana Jakuba Rousseau.

9. Cechy charakterystyczne sentymentalizmu.

Spis treści

Klasycyzm

definicja

Kla­sy­cyzm jest to prąd li­te­rac­ki, któ­ry naj­sil­niej roz­wi­nął się w epo­ce Oświe­ce­nia. Choć jego źró­deł po­szu­ki­wać na­le­ży już w XVI-wiecz­nych Wło­szech, prąd ten po­ja­wiał się na prze­strze­ni kil­ku epok, a od­nie­sie­nia do nie­go od­na­leźć moż­na rów­nież w do­bie ro­man­ty­zmu. Kla­sy­cyzm w swo­ich za­ło­że­niach na­wią­zy­wał przede wszystkim do kul­tu­ry sta­ro­żyt­nej oraz do an­tycz­nych wzor­ców. Czer­piąc z idei po­wsta­łych na grun­cie an­ty­ku wy­zna­czał spe­cy­ficz­ne za­sa­dy ar­ty­stycz­ne, do któ­rych na­le­ża­ły przede wszyst­kim re­gu­ły zwią­za­ne z na­śla­do­wa­niem rze­czy­wi­sto­ści oraz niesamowita dba­łość o har­mo­nię. Więk­szość wzor­ców kla­sy­cyzm czer­pał z teo­rii miesz­czą­cych się w „Po­ety­ce” Arystotelesa.

Grandville, Konik polny i Mrówka, ilustracja do Bajek J. de La Fontaine’a fot. Archiwum Ilustracji WN PWN SA © Wydawnictwo Naukowe PWN

wprowadzenie.

• W utworach tego nurtu znajdziemy portret społeczeństwa, myśli o ojczyźnie, refleksję o człowieku.
• Czasem będą to tematy ukryte pod różnymi płaszczykami: pod pozorem śmiechu, w postaciach zwierząt, w wyimaginowanych krainach. Czasem nauka płynie wprost, swobodnym „tołkowaniem do głów”, jak w "Powrocie posła" – na czym zresztą traci dzieło.
• Mamy zatem do czynienia z literaturą prostą, użyteczną i dydaktyczną.
• Niesie również interesujący materiał filozoficzny i dużą dawkę humoru.

CECHY

W kla­sy­cy­zmie, jako prą­dzie li­te­rac­kim, wy­róż­nić na­le­ży kil­ka ka­te­go­rii, któ­re w zna­czą­cy spo­sób po­rząd­ko­wa­ły sys­tem my­śle­nia o sztu­ce. Przede wszyst­kim sta­wiał on na PROSTOTĘ FORMY – sta­no­wi­ło to odej­ście od wy­szu­ka­nych i prze­sa­dzo­nych roz­wią­zań epo­ki wcze­śniej­szej. Po­nad to li­te­ra­tu­ra kla­sy­cy­stycz­na mu­sia­ła cha­rak­te­ry­zo­wał się JASNOŚCIĄ JĘZYKA. Nie wy­klu­cza­ło to jed­nak cha­rak­te­ry­stycz­ne­go kunsz­tu, któ­rym po­wi­nien ce­cho­wać się utwór li­te­rac­ki. Bar­dzo dużą wagę przy­kła­da­li twór­cy kla­sy­cy­stycz­ni do JEDNORODNOŚCI W OBRĘBIE GATUNKU LITERACKIEGO oraz STYLU WYPOWIEDZI.

RACJONALIZM

CHARAKTERYSTYKA

Jako prąd literacki

Kla­sy­cyzm w swo­jej for­mie na­wią­zy­wał przede wszyst­kim do RACJONALIZMU. Było to sta­no­wi­sko fi­lo­zo­ficz­ne, któ­re w wie­ku XVII i XVIII roz­wi­nę­ło się przede wszyst­kim we Fran­cji oraz Niem­czech. Ra­cjo­na­lizm za­kła­dał, że naj­bar­dziej war­to­ścio­we są praw­dy ja­sne i wy­raź­nie wy­ło­żo­ne. Tym sa­mym ra­cjo­na­lizm od­rzu­cał wie­dzę, któ­rą czer­pać moż­na zmy­sło­wo. Głów­nym przed­sta­wi­cie­lem ra­cjo­na­li­zmu był Kar­te­zjusz. Po­szu­ki­wał on pod­staw wie­dzy – po­słu­gi­wał się w tym celu szcze­gó­ło­wą kry­ty­ką róż­nych źró­deł po­zna­nia. Kar­te­zjusz jest au­to­rem słyn­nej fra­zy Co­gi­to ergo sum (a więc „my­ślę, więc je­stem”).

Gatunki literackie

Przej­rzy­stość for­my ga­tun­ko­wej i sty­li­stycz­nej, któ­rą po­stu­lo­wał kla­sy­cyzm, przy­czy­ni­ły się do roz­wo­ju nie­któ­rych ga­tun­ków li­te­rac­kich. W epo­ce Oświe­ce­nia cie­szy­ły się one bar­dzo dużą po­pu­lar­no­ścią. Wie­le z nich no­si­ło ce­chy li­te­ra­tu­ry dy­dak­tycz­no-mo­ra­li­za­tor­skiej. Wy­ni­ka­ło to z fak­tu, iż pod­miot li­rycz­ny w kla­sy­cy­zmie mu­siał po­sia­dać ta­kie ce­chy jak obiek­ty­wizm oraz umie­jęt­ność wni­kli­wej ob­ser­wa­cji. Pod­miot li­te­rac­ki w do­bie kla­sy­cy­zmu czę­sto był bez­oso­bo­wy. Wśród naj­po­pu­lar­niej­szych ga­tun­ków li­te­rac­kich kla­sy­cy­stycz­nych wy­róż­nić moż­na zde­cy­do­wa­nie: sa­ty­ry, po­ema­ty dy­dak­tycz­ne, ko­me­die (rów­nież ko­me­die po­li­tycz­ne), baj­ki oraz na­wią­zu­ją­ce do kul­tu­ry an­tycz­nej epo­sy, tra­ge­die i ody. Ogrom­ną po­pu­lar­no­ścią cie­szy­ły się rów­nież li­sty po­etyc­kie.

Julian Ursyn Niemcewicz, autor komedii "Powrót osła"

TEMATY KLASYCYZMU:

• problematyka moralna (etyczna),
• sprawy kraju (polityczna),
• obyczaje (portret społeczeństwa i człowieka).

klasycyzm w polsce

CECHY CHARAKTERYSTYCZNE ORAZ DZIEŁA LITERACKIE

Nawiązanie do

literatury dydaktycznej

W cza­sie pa­no­wa­nia Sta­ni­sła­wa Au­gu­sta Po­nia­tow­skie­go kla­sy­cyzm funk­cjo­no­wał jako ofi­cjal­ny pro­gram od­no­szą­cy się do po­dej­mo­wa­nych wów­czas w Pol­sce re­form. Pi­sarz kla­sy­cy­stycz­ny peł­nił za­tem bar­dzo waż­ną rolę – nie tyl­ko two­rzył, ale rów­nież na­uczał i od­no­sił się do pro­ble­mów bie­żą­cych – ta­kich jak sy­tu­acja po­li­tycz­na, spo­łecz­na i oby­cza­jo­wa. W pierw­szej fa­zie kla­sy­cy­zmu pol­skie­go – eta­pie sta­ni­sła­wow­skim – dużą rolę przy­kła­da­no do kry­ty­ki na­gan­nych za­cho­wań; w dru­gim na­to­miast – po­sta­ni­sła­wow­skim – na pierw­szym pla­nie twór­czo­ści zna­la­zły się spra­wy na­ro­do­we. Pi­sa­rze po­sta­ni­sła­wow­scy przede wszyst­kim wska­zy­wa­li na zna­cze­nie i wiel­kość tra­dy­cji. Było to zwią­za­ne z ów­cze­sną sy­tu­acją na­ro­du.

CECHY KLASYCYZMU

W Polsce

LITERATURA KLASYCYSTYCZNA

okres stanisławowski

Franciszek Zabłocki

Stanisław Trembecki

Ignacy Krasicki

Autor komedii „Fircyk w zalotach”, „Sarmatyzm” oraz wielu satyr, bajek i sielanek.

Autor znanego poematu „Sofiówka”. Do jego twórczości zalicza się również liczne listy poetyckie oraz ody.

Najpopularniejszy twórca epoki Oświecenia, autora powieści, poematów heroikomicznych, satyr oraz bajek. Do jego najbardziej znanych utworów należą „Monachomachia”, „Mikołaja Doświadczyńskiego przypadki”, satyry „Żona modna”, „Świat zepsuty” oraz „Do króla” i liczne bajki, wśród których wymienić można tytuły takie jak „Jagnie i wilcy” czy „Człowiek i zdrowie”.

LITERATURA KLASYCYSTYCZNA

okres postanisławowski

Kajetan Koźmian

Alojzy Feliński

twórca znanego hymnu patriotycznego i kościelnego „Boże, coś Polskę”. Feliński to również autor dramatów („Barbara Radziwiłłówna”) i twórca pracy poświęconej ortografii. Pisarz był również tłumaczem dzieł z języka francuskiego.

autor eposu „Stefan Czarniecki” oraz poematów opisowych, wierszy i bajek. Do bogatego zbioru twórczości Koźmiana zaliczyć można również prowadzony przez niego pamiętnik.

KLASYCYZM W EUROPIE

dzieła literackie

LITERATURA KLASYCYSTYCZNA

Molier

Pierre Corneille

(Jean Baptiste Poquelin)

Francuski komediopisarz, który był autorem wielu sztuk. Jego komedie charakteryzują się przede wszystkim ogromną różnorodnością – Molier podejmował szereg tematów, z których znaczna część dotyczyła kwestii obyczajowych. Szczególną uwagę poświęcał demaskowaniu przywar społeczeństwa francuskiego. Do jego najbardziej znanych utworów należą: „Świętoszek”, „Skąpiec”, „Mieszczanin szlachcicem” czy „Chory z urojenia”.

Francuski dramaturg, którego postacie bardzo często obdarzone były niezwykłymi talentami; tworzył bohaterów heroicznych i zdolnych do wielkich czynów. Choć czerpał z antycznych reguł dramatycznych, w swoich utworach wyeliminował czynnik „fatum” pozostawiając miejsce dla wolnej woli człowieka i jego świadomych decyzji. Najpopularniejszym utworem „Corneille’a” jest tragikomedia „Cyd”.

Wolter

Jean de La Fontaine

Voltaire, (Francois-Marie Arouet)

francuski autor, twórca bajek. W swojej twórczości inspirował się pismami starożytnymi. Jego „Bajki” odnosiły się do uniwersalnych, ponadczasowych zagadnień, które ukazywał w sposób prosty, naturalny i przykuwający uwagę czytelnika.

jeden z najbardziej znanych pisarzy francuskich epoki Oświecenia, autor wielu satyr, powieści, powiastek filozoficznych oraz dramatów. Wolter to postać wyjątkowo charakterystyczna, o specyficznych, niekiedy zmiennych w czasie, poglądach. Do jego dzieł należą m.in. „Traktat o tolerancji” i „Kandyd, czyli optymizm”

OŚRODKI KLASYCYZMU

W Pol­sce głów­ny­mi ośrod­ka­mi kla­sy­cy­zmu sta­ły się Pu­ła­wy i War­sza­wa. Kla­sy­cyzm eu­ro­pej­ski roz­wi­nął się przede wszyst­kim we Fran­cji. Czer­pał ze źró­deł an­tycz­nych, skąd za­po­ży­czył więk­szość za­sad do­ty­czą­cych twór­czo­ści. Na­le­ża­ły do nich nie tyl­ko umi­ło­wa­nie ja­sno­ści i pre­cy­zji prze­ka­zu, ale rów­nież chęć za­cho­wa­nia ładu, har­mo­nii i od­po­wied­nie­go sty­lu. W nur­cie kla­sy­cy­stycz­nym od­na­leźć moż­na wie­le ga­tun­ków li­te­rac­kich, z któ­rych chęt­nie ko­rzy­sta­li twór­cy od­no­szą­cy się do tego prą­du.

Definicja nurtu

sentymentalizm

Sentymentalizm (z fr. „sentimentalisme” (uczuciowość) oraz ang. „sentimental” (wrażliwy)) to nurt literacki i umysłowy, który został ukształtowany w Europie w II poł XVIII w., w opozycji do klasycyzmu. Był okresem pomiędzy oświeceniem a romantyzmem, a nazwa pochodzi nurtu pochodzi od dzieła Laurence`a Sterne`a p.t.: “Podróż sentymentalna przez Francję i Włochy”. Sentymentalizm w literaturze, który polegał na zwróceniu się w kierunku uczuć, zapoczątkował proces przemian, zakończony nastaniem epoki romantyzmu. Dlatego też, z perspektywy czasu, niektórzy nazywają okres sentymentalizmu preromantyzmem. Korzeni myśli tego nurtu należy doszukiwać się w osiemnastowiecznej filozofii Jean Jacque'a Rousseau.

Filozofia

Jana Jakuba Rousseau,

czyli podstawa Sentymentalizmu.

Podstawą Sentymentalizmu była filozofia J.J Rousseau, który podkreślał rolę uczuć w procesie poznawania świata przez człowieka, jak i samego siebie. Za dobro uważał wszystko, co wywodzi się od natury pierwotnej, natomiast sądził że zło, rzeczy pochodzące od ludzkiej cywilizacji. Twierdził, że przyroda jest niezbędna do rozwoju wrażliwości. Ponadto Francuz dopatrywał się w niej wzorca relacji społecznych, które w najdoskonalszy sposób uwzględniają uczucia i emocje.

• wyższość uczuć nad rozumem :skupianie uwagi na życiu wewnętrznym człowieka, na jego emocjonalności, uczuciowości, a niejednokrotnie również intymności;
• powrót do operowania nastrojem, przeważnie refleksyjnym lub nawet nieco melancholijnym;
• sensualizm, który ukazywał świat jako rzeczywistość pełną sprzeczności i tajemnic;
• propagowanie kontaktu człowieka z naturą w opozycji do oświeceniowego uwielbienia dla życia miejskiego;
• podkreślanie indywidualizmu jednostki;
• podkreślanie umiłowania człowieka do ładu, harmonii i prostego, uczciwego życia;
• unikanie wyrażania gwałtownych czy bolesnych uczuć;
• poszerzenie tematyki literatury;
• zwracanie uwagi na problematykę społeczną;
• wprowadzenie folkloru;
• typowe gatunki literackie sentymentalizmu to powieść sentymentalna i sielanka;

Cechy sentymentalizmu

CZYM CHARAKTERYZOWAŁ SIĘ

Sentymentalizm

w Polsce?

Sentymentalizm w Polsce odrobinę wypierał nurt mu przeciwstawny, klasycyzm. Rozwijał się on nie tylko w utworach poetów, ale również na deskach teatrów, gdzie tematyka wystawianych sztuk stopniowo się zmieniała. Zmiany koncepcji literackich przypadły na lata 80 XVIII w., kiedy zaczęły pojawiać się rozprawy, których tematyka charakteryzowała powstający wtedy sentymentalizm. Można uznać, że były to pewnego rodzaju manifesty literackie, dotyczyły zmian za­cho­dzą­cych w po­ety­ce i głów­nych ob­sza­rach te­ma­tycz­nych li­te­ra­tu­ry. Oprócz powieści do łask wróciła drama mieszczańska, która była sztandarowym gatunkiem sentymentalizmu oraz sielanka.

LITERATURA SENTYMENTALIZMU

W POLSCE

Franciszek Karpiński

Franciszek Dionizy Kniaźnin

(1741-1825) był pamiętnikarzem, dramatopisarzem, tłumaczem, publicystą, moralistą, twórcą i głównym przedstawicielem nurtu sentymentalnego w polskiej liryce.

(1750-1805) był poetą, dramatopisarzem i tłumaczem polskiego oświecenia, który urodził się na Białorusi.

Jego dzieła głównie odnoszą się do ludowości i natury, zawierają w sobie większość cech sentymentalizmu : indywidualizm i wrażliwość podmiotu lirycznego, umiłowanie natury i opis emocji.

Pisał wiersze patriotyczne, religijne, ody, sielanki, erotyki, bajki i dramaty.

LITERATURA SENTYMENTALIZMU

W EUROPIE

Jean Jacques Rousseau

Laurence Sterne

(1713-1768) był anglikańskim duchownym, największym angielskim duchownym oraz twórcą prądu literackiego - sentymentalizmu.

W swoich utworach odrzucał postęp – uważał, że jedynie naturalne instynkty człowieka i jego funkcjonowanie zgodne z naturą jest w stanie wychować człowieka godnego.

• postać, która posiada bardzo rozbudowane życie wewnętrzne;
• ceni naturę;
• najwyższą wartością jest miłość;
• podąża za swoimi uczuciami, odkrywa je, jednocześnie poddając refleksji;
• czuły i wrażliwy (musiało być to podkreślone w utworze);
• jego zachowania są wywyższone wartościami, którymi kieruje się w życiu;
• “człowiek czuły” (nie może poradzić sobie z życiem w wielkim mieście, spokoju i radości szuka na wsi, w małych miasteczkach);

Jaki był bohater sentymentalny?

definicja nurtu

rokoko

Rokoko to prąd kulturowy przejawiający się we wszystkich dziedzinach sztuki oświecenia. Nazwa kierunku pochodzi od wyszukanego motywu zdobniczego w kształcie asymetrycznej muszli, zwanego rocaille. Termin „rokoko” trafił do literatury za pośrednictwem sztuki, gdzie cechował się lekkością, finezją oraz wyrafinowanym zdobnictwem. Styl ten zrodził się w opozycji do klasycyzmu i sentymentalizmu. Na gruncie literatury zasadnicza zmiana dotyczyła celu twórczości. Klasycystyczna formuła docere, delectare, permovere (nauczać, bawić, wzruszać) została ograniczona do delectare, czyli dawania przyjemności. Literatura została zwolniona z zadań uczenia oraz wychowywania odbiorców. Jak każda inna dziedzina sztuki, miała dawać przede wszystkim przyjemność estetyczną, pozbawiona dodatkowych znaczeń i funkcji. Założenie takie wynikało przede wszystkim z przekonania, że natura ludzka nie poddaje się łatwo zabiegom pedagogicznym i sama tylko lektura jej nie zmieni. Także sentymentalna koncepcja poety jako czułego kochanka, który swymi wyznaniami wzruszał odbiorcę, nie znalazła uznania w nurcie rokoka. Sentymentalna poezja była melancholijna, rokokowa zaś radosna, beztroska, przepojona zmysłowością i flirtem. Podobnie jak w innych dziedzinach sztuki, w literaturze tego okresu ceniono wdzięk, subtelność i delikatność.

Jean-Honoré Fragonard „Huśtawka”

Szczególną popularnością cieszyły się niewielkie i wytworne formy takie jak: sonet, anakreontyk, sielanka czy rondo. Natomiast w dramacie dominowały farsy, opery i wodewile. Twórcy rokokowi uznawali wyższość swobody poetyckiej nad klasycystycznym przestrzeganiem reguł poprawności. Ceniono dobry smak i naturalną prostotę. Najczęściej podejmowano w utworach tematykę miłosną, przedstawiając subtelny flirt i żartobliwą grę towarzyską. W Polsce datuje się rokoko na okres od lat 50. do 80. XVIII wieku. Pierwsze jego zapowiedzi – lekka tematyka, zmysłowość i rezygnacja z moralizatorstwa – pojawiają się już w twórczości Elżbiety Drużbackiej i Urszuli Radziwiłłowej.

Geneza

Styl ro­ko­ko zro­dził się w XVIII wie­ku we Fran­cji. Bar­dzo czę­sto pre­zen­to­wa­ny jest jako for­ma schył­ko­wa ba­ro­ku – ze wzglę­du na swo­je ce­chy ar­ty­stycz­ne. Za­nim ter­min ro­ko­ko za­czął przy­na­le­żeć do li­te­ra­tu­ry, był wią­za­ny przede wszyst­kim z ta­ki­mi dzie­dzi­na­mi sztu­ki jak ar­chi­tek­tu­ra, zdob­nic­two oraz sztu­ki pla­stycz­ne. W cza­sie stop­nio­we­go roz­wo­ju ro­ko­ko, po­wsta­wa­ły to­wa­rzy­skie miej­sca spo­tkań – sa­lo­ny, w któ­rych od­by­wa­ły się licz­ne dys­ku­sje do­ty­czą­ce te­ma­tów spo­łecz­nych i oby­cza­jo­wych. Ton owych spo­tkań utrzy­my­wa­ny był naj­czę­ściej w swo­bod­nej at­mos­fe­rze. W Pol­sce ro­ko­ko u swo­ich po­cząt­ków wią­za­ło się z dwo­ra­mi – Sa­skim i Sta­ni­sła­wa Lesz­czyń­skie­go. Stop­nio­we wy­ga­sa­nie ro­ko­ko wy­wo­ła­ne było przede wszyst­kim roz­wi­ja­niem się nur­tu, ja­kim był kla­sy­cyzm. Za umow­ną datę za­koń­cze­nia ro­ko­ko uzna­je się wy­buch Re­wo­lu­cji Fran­cu­skiej.

Antoine Watteau, Odjazd na Cyterę (1717)

Ro­ko­ko roz­wi­ja­ło się szcze­gól­nie w ob­sza­rze mu­zy­ki, ar­chi­tek­tu­ry i sztuk pla­stycz­nych. Wnę­trza w sty­lu ro­ko­ko cha­rak­te­ry­zo­wa­ły się po­miesz­cze­nia­mi ude­ko­ro­wa­ny­mi w taki spo­sób, by od­da­wa­ły one du­cha sub­tel­no­ści ipo­zo­sta­wa­ły ka­me­ral­ne. Bar­dzo po­pu­lar­ne były sztu­ka­te­rie oraz bo­aze­rie – chęt­nie wy­ko­rzy­sty­wa­no rów­nież mo­ty­wy ja­poń­skie i eg­zo­tycz­ne. W sty­lu ma­lar­skim za­uwa­żyć moż­na przede wszyst­kim odej­ście od ba­ro­ko­wych roz­wią­zań, co ob­ja­wia­ło się przede wszyst­kim o wie­le ja­śniej­szy­mi bar­wa­mi. W mu­zy­ce prze­ja­wy sty­lu ro­ko­ko dłu­go utoż­sa­mia­ne były nie z osob­nym nur­tem, a okre­sem przej­ścio­wym po­mię­dzy ba­ro­kiem a kla­sy­cy­zmem.

Podstawowe cechy

`Stylu artystycznego

Obec­ność ro­ko­ko w li­te­ra­tu­rze ob­ja­wia­ła się po­przez wpro­wa­dza­nie do niej ta­kich te­ma­tów jak ży­cie śro­do­wisk dwor­skich oraz prze­żyć oso­bi­stych. Ro­ko­ko w li­te­ra­tu­rze cha­rak­te­ry­zo­wa­ło się rów­nież od­nie­sie­nia­mi do mo­ty­wów ero­tycz­nych w ich lek­kiej i dys­kret­nej for­mie. Głów­ny­mi ce­cha­mi li­te­rac­kie­go ro­ko­ko mia­ły być wdzięk, de­li­kat­ność oraz traf­ność. Ten nurt li­te­rac­ki od­rzu­cał na­to­miast pa­tos, tony mo­ra­li­stycz­ne czy się­ga­nie po po­sta­cie he­ro­sów. Tym sa­mym li­te­ra­tu­ra prze­sta­ła peł­nić rolę na­uczy­cie­la, a sta­ła się spo­so­bem na ob­ra­zo­wa­nie ra­do­ści ży­cia i co­dzien­nych uciech.

cechy prądu literackiego

Waż­ny­mi dla ro­ko­ko li­te­rac­kie­go ka­te­go­ria­mi po­zo­sta­wa­ły rów­nież czu­łość oraz tkli­wość – przy­mio­ty od­no­szą­ce się bez­po­śred­nio do świa­ta emo­cji. Czu­łość ce­cho­wać mia­ła oso­by o roz­wi­nię­tej in­te­li­gen­cji – dzię­ki niej mie­li oni ra­dzić so­bie z na­pię­ty­mi sy­tu­acja­mi i ne­ga­tyw­ny­mi uczu­cia­mi. Au­to­rzy bar­dzo czę­sto na­wią­zy­wa­li do tematów erotycznych, two­rzy­li szcze­gó­ło­we opi­sy pięk­nie zdo­bio­nych przed­mio­tów (fi­li­ża­nek lub fi­gu­rek) oraz wy­ko­rzy­sty­wa­li mo­ty­wy przy­rod­ni­cze (bli­skie sie­lan­ce pej­za­że z po­la­na­mi, nie­wiel­ki­mi stwo­rze­nia­mi, ob­ło­ka­mi, stru­mie­nia­mi, etc.). Do sie­lan­ki ro­ko­ko upo­dab­nia­ło się rów­nież pod wzglę­dem do­bo­ru opi­sy­wa­nych scen – czę­sto pa­ster­skich, nie­co fan­ta­stycz­nych i zmy­sło­wych.

rokoko

NURTY STYLU

ROKOKO

STYL

STYL

STYL

Radykalny

Anakreontyczny

Arystokratyczny

Skupiony był na lekkiej, żartobliwej, erotycznej tematyce.

Nazwa stylu pochodzi od imienia greckiego poety - Anakreona, tematykajego utworów inspirowała tworzących w tym nurcie twórców. Problematyka utworów dotyczyła zabawy, uroków życia, ucztowania oraz piękna otaczającej ich rzeczywistości.

Prekursorzy tego stylu postulowali odrzucenie gry pozorów, zakłamania i niesprawiedliwości. Utwory cechowała zawarta w nich myśl poety ootaczającym go świecie.

GATUNKI POWIĄZANE

z prądem literackim

Aby podkreślić charakter stylu rokoko, poeci sięgali po rozmaite gatunki. Do ga­tun­ków tych na­le­ża­ły przede wszyst­kim: epi­gra­mat, esej, po­wiast­ka fi­lo­zo­ficz­na, sie­lan­ka, oko­licz­no­ścio­we wier­sze czy ana­kre­on­ty­ki, które cechowały się obojętnością.

+ INFO

LITERATURA ROKOKA

W Europie

Pierre de Marivaux

Alain-Rene Lesage

Aleksander Pope

(1688-1744) angielski poeta oświecenia.

(1688-1763) francuski poeta i dramaturg.

(1668-1747) francuski pisarzi dramaturg.

Zaczynał jako tłumacz sławnych dzieł hiszpańskich.

Był czołowym poetą angielskiego Oświecenia, zadeklarowanym katolikiem. Tworzył poematy, satyry oraz poematy filozoficzne i aforyzmy.

Zaraz po Moliere,jest uważany za najwybitniejszego francuskiego dramaturga. Długo poszukiwał swojego stylu, wiązało się to z wieloma niepowodzeniami artystycznymi.

LITERATURA ROKOKA

W POLSCE

Franciszek Dionizy Kniaźnin

Elżbieta Drużbacka

Stanisław Trembecki

(1750-1807) poeta, dramatopisarz i tłumacz polskiego oświecenia.

(1639-1812) autor erotyków, herbu Prus.

(1695-1765) poetka epoki późnego baroku

Jej utwory charakteryzwały się niezwykłą prostotą oraz naturalnością stylu. Elementy rokoko pojawiły się w jej twórczości ,zanim prąd w pełni się rozwinął

Erotyki jego autorstwa swoją śmiałością i lekkością, bardzo dobrze reprezentowały rokoko.

Pisał bajki, sielanki orazdramaty, lecz stylrokokowy był najbardziej widoczny w jego erotykach.

Dziękujemy za uwagę!

PREZENTACJĘ WYKONAŁY : MAJA ANDZEL I KAROLINA MARKIEWICZ Z KLASY II"B"

źródła:https://poezja.org/wz/a/Sentymentalizm/ https://poezja.org/wz/a/Rokoko/wikipediagoogle grafika