(kl.7, t.12) Abraham - ojciec wielu narodów i przyjaciel Boga

Abrahama - ojciec wielu narodów i przyjaciel Boga

Klasa 7, temat 12, wyd. Św. Wojciech

Bóg mówi do człowieka

Pośród wielu dźwięków świata zewnętrznego w głosie wewnętrznym ludzkich myśli i uczuć, poprzez osoby, znaki, wydarzenia Bóg mówi do człowieka. Z pewnością zależy mu na dialogu, skoro posiał w naszych sercach ziarna wiary. Jak to dobrze, że Abraham Go usłyszł. To oznacza, że my również możemy...

Ojciec wierzących w Boga

Abraham – pierwszy z wielkich patriarchów, ojciec narodu izraelskiego otwierający rodowód Jezusa [zob. Mt 1, 1-17]. Żył na przełomie XIX i XVIII wieku przed Chrystusem. Początkowo nosił imię Abram. Był mężem Sary i ojcem Izaaka, zamożnym człowiekiem, dbającym o dobre stosunki z ludźmi, choć nie wolnym od słabości i błędów. Biblijna opowieść o nim akcentuje jednak nade wszystko jego relację z Bogiem. W księgach Nowego Testamentu Abraham wielokrotnie stawiany jest za wzór posłuszeństwa Bogu wynikającego z głębokiej wiary. Nazywany jest ojcem wszystkich wierzących.

"W jaki sposób Bóg sie objawił"

Wędrówka z Ur do Kanaanu

Nomadowie ciągle zmieniali miejsce pobytu, np. w związku ze zmianami pogody lub w poszukiwaniu żywności, wody, opału albo pastwisk dla zwierząt hodowlanych. Wędrówki nomadów były długie i niebezpieczne. Wędrowcy mieli dużo bagaży, które pakowane były na zwierzęta. Zatem ludzie i zwierzęta potrzebowali siebie nawzajem. Podróżnicy zatrzymywali się w miejscach, gdzie znajdowali wodę, a ich mieszkaniem były namioty.

NOMADA

Nomada – słowo pochodzi z fr. nomade: „wędrujący w poszukiwaniu pastwisk”, koczownik, wędrowiec.

Rodzinną ziemią Abrahama było miasto Ur, leżące w Mezopotamii. Był to ważny ośrodek handlowy położony nad brzegiem rzeki Eufrat, którego mieszkańcy czcili boga Sina i boginię Ningal. Stamtąd rodzina Abrahama przeniosła się do Charanu. Tam Abraham został powołany przez Boga. Porzuciwszy wiarę swych przodków „wysłuchał wezwania Bożego, by wyruszyć do ziemi, którą miał objąć w posiadanie. Wyszedł, nie wiedząc, „gdzie idzie” [zob. Hbr 11, 8] – z ufnością kierował się głosem Najwyższego. Przez długi czas był wędrowcem, prowadził życie koczownicze w Kanaanie i Egipcie. W końcu ze swoją żoną Saraj osiadł w Mamre, w pobliżu Hebronu.

Powołanie Abrahama

Rdz 12,1-7

Bóg w gościnie u Abrahama

„Pan ukazał się Abrahamowi pod dębami Mamre, gdy ten siedział u wejścia do namiotu w najgorętszej porze dnia. Abraham spojrzawszy dostrzegł trzech ludzi naprzeciw siebie. Ujrzawszy ich podążył od wejścia do namiotu na ich spotkanie. A oddawszy im pokłon do ziemi, rzekł: O Panie, jeśli darzysz mnie życzliwością, racz nie omijać Twego sługi! Przyniosę trochę wody, wy zaś raczcie obmyć sobie nogi, a potem odpocznijcie pod drzewami. Ja zaś pójdę wziąć nieco chleba, abyście się pokrzepili, zanim pójdziecie dalej, skoro przechodzicie koło sługi waszego. A oni mu rzekli: Uczyń tak, jak powiedziałeś.

Abraham poszedł więc spiesznie do namiotu Sary i rzekł: Prędko zaczyń ciasto z trzech miar najczystszej mąki i zrób podpłomyki. Potem Abraham podążył do trzody i wybrawszy tłuste i piękne cielę, dał je słudze, aby ten szybko je przyrządził. Po czym, wziąwszy twaróg, mleko i przyrządzone cielę, postawił przed nimi, a gdy oni jedli, stał przed nimi pod drzewem. Zapytali go: Gdzie jest twoja żona, Sara? - Odpowiedział im: W tym oto namiocie. Rzekł mu [jeden z nich]: O tej porze za rok znów wrócę do ciebie, twoja zaś żona Sara będzie miała wtedy syna. Sara przysłuchiwała się u wejścia do namiotu, [które było tuż] za Abrahamem”. [Rdz 18, 1-10]

Boża obietnica

Zapowiedź narodzenia Izaaka (nazywanego „synem obietnicy”) wpleciona jest w barwną opowieść o spotkaniu patriarchy z Bogiem. Objawił się On Abrahamowi w towarzystwie aniołów pod postacią zwykłych ludzi, którzy podeszli do jego namiotu, a potem jedli i rozmawiali z gospodarzem. „Ta przedziwna gościnność pod dębami Mamre przygotowuje do zwiastowania prawdziwego Syna obietnicy”. [KKK 2571]

link do gry

Ofiarowanie Opowieść biblijna

Tak jak Abraham jesteśmy w drodze do ziemi obiecanej. Naszą ziemią obiecaną jest niebo. Nie znamy naszej drogi życia, ale zaufanie, wiara, modlitwa, lektura Pisma Świętego, uczestniczenie w niedzielnej Eucharystii dają nam pewność, że podczas naszego ziemskiego wędrowania jest z nami Bóg.

kliknij i czytaj

Wykonaj w zeszycie notatkę odpowiadając na pytania,

jak rozpoznać Boże wskazania:

1. Dokąd wędrujemy?

2. Co jest naszą ziemią obiecaną?

3. W jakim momencie życia rozpoczęliśmy naszą podróż do nieba?

4. Na czym polega nasze podobieństwo do Abrahama?

Dziekuję!