Historia pióra wiecznego

Historia pióra wiecznego

U początków naszej cywilizacji ludzie pisali na różne sposoby. Jedni ryli lub odciskali znaki w odpowiednim podłożu (do dziś stosujemy tę metodę choćby przy ryciu liter na pomnikach i płytach nagrobnych). Inni używali narzędzi, które nanosiły na powierzchnię jakiś kolor. Taka jest kreda lub ołów, od którego pochodzi nazwa ołówek. Trzecia metoda opierała się na używaniu narzędzia, które posiada zbiornik z koloryzującym materiałem – najczęściej tuszem.

Gęsie pióro to obiegowe określenie używanych w przeszłości w charakterze przyrządów do pisania odpowiednio przyciętych piór ptasich. Do celu tego służyły lotki dużych ptaków. Pióra takie wykorzystywano do pisania atramentem przed wynalezieniem stalówki i wiecznego pióra.

Pióra ptasie szybko się tępiły i trzeba było często je ostrzyć. Ponadto zbiorniczek w trzonie pióra pozwalał na zebranie tylko niewielkiej ilości tuszu, co zmuszało do maczania go w kałamarzu co kilka chwil.

Metalową stalókę wynaleziono dopiero w XVIII wieku.

Przełomowym momentem okazało się odkrycie, że dopływ powietrza do zbiorniczka zapobiegał powstawaniu próżni. W latach 80-tych XIX wieku zastosowano to rozwiązanie w piórach po raz pierwszy.

Dzisiejsze pióra są pięknie zdobione i kolorowe.

Dziękuję za uwagę! Monika Michna