Stepy akermańskie

Adam Mickiewicz "Stepy akermańskie"

Jednym z najstarszych i najpowszechniejszych motywów w literaturze i kulturze jest wędrówka. Już Biblia opowiadao pierwszych ludziach, Adamie i Ewie, którzy po wygnaniu z Raju musieli wyruszyć na poszukiwanie swojego miejsca na ziemi. Bycie w drodze wiąże się z poznawaniem przez człowieka otaczającej go rzeczywistości. Pokonywanie przestrzeni pozwala gromadzić doświadczenia, zmienia wewnętrznie, jest źródłem wielu doznań. Wędrówka jako motyw kulturowy ma także znaczenie symboliczne – obrazuje życie człowieka od narodzin do śmierci.Warto dążyć do tego, by swoją drogę przemierzać twórczo, mądrze, etycznie, bez wyrządzania krzywdy innymi z wiarą, że to życiowe wędrowanie ma głęboki sens.

"Stepy akermańskie"

Wpłynąłem na suchego przestwór oceanu,Wóz nurza się w zieloność i jak łódka brodzi,Śród fali łąk szumiących, śród kwiatów powodzi,Omijam koralowe ostrowy burzanu. Już mrok zapada, nigdzie drogi ni kurhanu;Patrzę w niebo, gwiazd szukam przewodniczek łodzi;Tam z dala błyszczy obłok? tam jutrzenka wschodzi?To błyszczy Dniestr, to weszła lampa Akermanu. Stójmy! — Jak cicho! — Słyszę ciągnące żurawie,Których by nie dościgły źrenice sokoła;Słyszę, kędy się motyl kołysa na trawie, Kędy wąż śliską piersią dotyka się zioła.W takiej ciszy — tak ucho natężam ciekawie,Że słyszałbym głos z Litwy. — Jedźmy, nikt nie woła!

Informacje o podmiocie lirycznym

Utwór "Stepy akermańskie" jest przykładem liryki bezpośredniej, w której podmiot liryczny wyraża swoje odczucia, marzenia, pragnienia, ale również tęsknoty.

Uczucia towarzyszące podmiotowi/bohaterowi lirycznemu

Jedźmy, nikt nie woła

Wpłynąłem

Stójmy!

rezygnacja gorycz poczucie pustki poczucie osamotnienia

podziw zachwyt zaciekawienie

napięcie oczekiwania nadzieja wiara

Bohater wiersza ma w sobie cechy zarówno wędrowca (odbywa ciekawą podróż w celu poznania nowych miejsc), tułacza (czuje się zagubiony, nie ma własnego miejsca, nawet w otoczeniu pięknej przyrody tęskni za ojczyzną), jaki pielgrzyma (miejsca, które odwiedza, mają niemal sakralny charakter, co znajduje odbicie w jego przeżyciach). Osobiste przeżycia są dla niego impulsem do snucia refleksji egzystencjalnych na temat człowieka i jego miejsca w świecie.Ma to związek z uczuciami Adama Mickiewicza zmuszonego do przebywania na emigracji, poza rodzinnymi stronami, tęskniącego do ojczyzny.

Środki poetyckie w utworze - przykłady

Wpłynąłem na suchego przestwór oceanu,Wóz nurza się w zieloność i jak łódka brodzi,Śród fali łąk szumiących, śród kwiatów powodzi,Omijam koralowe ostrowy burzanu. Już mrok zapada, nigdzie drogi ni kurhanu;Patrzę w niebo, gwiazd szukam przewodniczek łodzi;Tam z dala błyszczy obłok? tam jutrzenka wschodzi?To błyszczy Dniestr, to weszła lampa Akermanu. Stójmy! — Jak cicho! — Słyszę ciągnące żurawie,Których by nie dościgły źrenice sokoła;Słyszę, kędy się motyl kołysa na trawie, Kędy wąż śliską piersią dotyka się zioła.W takiej ciszy — tak ucho natężam ciekawie,Że słyszałbym głos z Litwy. — Jedźmy, nikt nie woła!

Budowa wiersza

Sonet – utwór czternastowersowy podzielony na cztery zwrotki. Dwie pierwsze (czterowersowe) mają charakter opisowo-narracyjny, dwie następne (trzywersowe) zawierają refleksje lub filozoficzne uogólnienia. Jego ojczyzną jest trzynastowieczna Italia.Wiersz Mickiewicza:— 4 zwrotki— układ wersów: 4 + 4 + 3+ +3— układ rymów: abba, abba, cdc, dcd— pierwsze 2 zwrotki dłuższe = opisowe, kolejne 2 zwrotki krótsze = refleksyjne

RODZAJ LITERACKI - LIRYKA; GATUNEK LIRYCZNY - SONET

Gracias ;)