Wędrownictwo

wędrownictwo

Skąd się wzięło wędrownictwo?

Początki wędrownictwa:

Początki wędrownictwa to początki skautingu i harcerstwa. Polska młodzież na początku XX wieku wstępowała do drużyn skautowych podejmując walkę o niepodległość kraju. Brała udział w walkach w czasie I wojny światowej, powstania wielkopolskiego, powstań śląskich oraz wojny polsko-bolszewickiej. Po zakończeniu działań wojennych, w latach 20-tych, nastąpił kryzys programowy i odpływ młodzieży starszej z organizacji. Poszukiwano nowych sposobów pracy z młodymi ludźmi, którzy szukali innych wyzwań niż te, które proponowało im harcerstwo dotychczas. Przykładów takiej działalności było utworzenie przez wileńską "Czarną Trzynastkę" w 1925r. Klubu Włóczęgów, gdzie zaproponowano nowe rozwiązania dla tej grupy wiekowej około 16-18 lat. Pierwsza połowa lat trzydziestych to czas prac nad nowym systemem pracy z młodzieżą. Okres ten zaowocował w drugiej połowie w Organizacji Harcerek, i w Organizacji Harcerzy, tzw. systemem "wędrowniczym". Utworzono nowy pion wiekowy - pod nazwą wędrowniczki i skauci (nazwę wędrownicy przyjęto w roku 1948).

Co to jest to wędrownictwo ?

• Wędrownicy – grupa metodyczna w organizacjach harcerskich, skupiająca młodzież ponadgimnazjalną i starszą. Symbolem wyróżniającym spośród innych grup jest naramiennik wędrowniczy.

wędrownictwo posiada swój kodeks wędrwoniczy jak i dewizę węrowniczą

• Kodeks wędrowniczy – obok przyrzeczenia i prawa harcerskiego podstawowe zasady etyczne, moralne i honorowe, którymi mają się kierować wędrownicy w Związku Harcerstwa Polskiego, czyli najstarsza grupa metodyczna w ZHP. Wędrownicy w ZHP to młodzież w wieku 16-21 lat
• Dewiza Wędrownicza brzmi: Wyjdź w Świat, zobacz, pomyśl, pomóż – czyli Działaj! Wędrowników obowiązuje Kodeks Wędrowniczy. Podstawową jednostką organizacyjną dla wędrowników jest drużyna wędrownicza. Członkowie tej grupy to wędrownicy i wędrowniczki.

Co to ten kodeks ?

Wielu młodych wędrowników oraz harcerzy starszych wchodzących w wiek wędrowniczy zastanawia się co tak naprawdę znaczy być Wędrownikiem? Czy to coś całkiem innego niż znane do tej pory harcerstwo, czy wręcz przeciwnie - nie będzie się ono różnić niczym oprócz nazwy grupy metodycznej. Z odpowiedzią na to pytanie przychodzi nam „Kodeks Wędrowniczy”. Jest to krótki tekst, swego rodzaju gawęda. W skrócie ale bardzo konkretnie i zrozumiale opisuje nam ideę wędrownictwa. Wskazuje nam, czego każdy wędrownik powinien poszukiwać w swoim życiu, czym się kierować aby wieść szczęśliwe życie ale przede wszystkich służyć. Właśnie ta służba jest źródłem największego szczęścia w życiu wędrownika. Uczucie bycia komuś potrzebnym. Kierując się ideą, że czynione dobro wraca do nas pomnożone, wędrownik poszukuje okazji do pomocy drugiej osobie. Dodatkowo w takich sytuacjach cieszy nas możliwość uszczęśliwienia kogoś, świadomość bycia potrzebnym światu oraz wdzięczność jaką obdaża nas ta druga osoba. Myślę, że to rekompensuje z nawiązką poświęcony czas i energię. Wędrownik każdego dnia stara się poznawać otaczający nas świat, wchłaniać go całym sobą, jednocześnie dbając o niego i szanując. Wędrownik kontempluje przyrodę, podziwia cuda przyrody i świata. Można powiedzieć, że wędrownik jest „wyższym poziomem” harcerza, jego ewolucją, więc jednocześnie więcej może ale i więcej jest od niego wymagane. „Wędrownikowi nie wystarcza znajomość miejsca zamieszkania, wędrownika ciekawi cały świat, wędrownik patrząc w swą przyszłość pragnie odnaleźć własną ścieżkę.” Wędrownik, mimo strachu przed nieznanym pokonuje swoje słabości i pełen pozytywnej energii poznaje cały świat. Podczas swej podróży nie przymyka oka na krzywdy bliźnich, wręcz przeciwnie, bacznie poszukuje miejsc, gdzie może się przydać, służyć ludziom i światu. Zawsze jest gotów nieść chętną pomoc. Wędrownika napędza chęć eksploracji, badania i poznawania świata, odkrywania nieodkrytego. Każdy z wędrowników jest Krzysztofem Kolumbem lub Henrykiem Żeglarzem, którzy zgłębiali i eksplorowali świat, wcześniej przez nikogo nie odkryty. Jest alpinistą, wspinającym się na wcześniej niezdobyty szczyt, jest jak Indiana Jones, poszukującym zaginionych skarbów, czy przemierzającym puszcze amazońskie. Każdego dnia wędrownik chce zdobywać nieznane lądy, nie jest on w stanie zatrzymać się na dłużej w wygodnym miejscu. Ciągła zmiana jest jego stałą. Wędrownik w każdym dniu jest w stanie odnaleźć choćby pierwiastek pozytywu. Tak więc, uważam, że wędrownictwo jest wymagającą ale zarazem bardzo ciekawą i przynoszącą wiele radości przygodą. Jest to nieodłączna część rozwoju i dorastania każdego harcerza.

A dewiza wędrownicza ?

Wyjdź w świat, zobacz

01

Pomyśl

02

Pomóż, czyli działaj

03

Wyjdź w świat, zobacz

jest zaproszeniem u progu już prawie dorosłego życia do wędrówki po otaczającym nas świecie. Jest to zachęta do określonej postawy, to namowa do stylu życia, to zapowiedź odkrywania i poznawania nieznanego. Wędrowanie jest czynnością towarzyszącą ludzkości od zawsze. Wraz z wiekiem wędrowanie nabiera sensu i głębi. Głód poznawania inspiruje do wędrowania poza kres horyzontu. Proces poznania opiera się na wrażeniach, spostrzeżeniach i wyobrażeniach. Poprzez obserwację uczymy się życia, zauważamy piękno świata, złożoność zjawisk społecznych i ekonomicznych, sięgamy wzrokiem aż po horyzont. Wyjdź więc w świat, by poznawać wielopłaszczyznowo jego problemy, sprawy Europy, kraju, regionu, wspólnoty lokalnej. Wychodź w świat z szeroko otwartymi oczami i uszami, by jak najwięcej zobaczyć, poznać, zrozumieć i doświadczyć. Któż z nas choć raz nie doznał uczucia ciekawości? Czy pamiętasz, jak pociągała cię tajemniczość nieznanych i nieodkrytych miejsc, tych za ścianą najbliższego lasu, niedalekiego czy też dalszego wzniesienia, za linią horyzontu? Wychodź w świat, by nauczyć się spostrzegać, by rozwijać swoją wrażliwość na niezwykłość przyrody, by móc pojąć prawidła rządzące otaczającą nas rzeczywistością. Nie poznasz i nie zrozumiesz świata, jeżeli go nie zobaczysz, jeżeli nie wyjdziesz, by odkrywać jego piękno i tajemnice, by napełniać nim siebie. Nie ma możliwości poznania bez doświadczenia. Chcemy odnajdywać sens i cel życia oraz przeżywać je godnie i odpowiedzialnie, z poczuciem dobrze spełnionego obowiązku. Aby odnaleźć sens życia – dobro, piękno i prawdę, aby je głosić, trzeba wyjść w świat – trzeba nieustannie wędrować. Wyjdź, by poznać ludzi przez bezpośredni z nimi kontakt. Ten bliższy i dalszy świat przez wędrownictwo staje się płaszczyzną łączącą ludzi, przełamuje stereotypy, obala mity, rozwija i buduje braterstwo, jednoczy wokół ponadczasowych wartości skautingu – harcerstwa. Wędrowanie pobudzi cię do refleksji nad życiem, pojawią się pytania, wątpliwości, na które zaczniesz szukać odpowiedzi, które zechcesz rozstrzygnąć. Często właśnie wędrówka ta dosłowna (fizyczna) wyzwala wędrówkę po problemach, zagadnieniach czy tematach (intelektualną). Takie budowanie własnego systemu wartości osadzonych na fundamencie Prawa i Przyrzeczenia Harcerskiego oraz Kodeksu Wędrowniczego traktować trzeba jako duży przywilej i zaszczyt, ale i obowiązek. Nie lękajcie się takiego wyzwania. Podkreślmy raz jeszcze: Nie ma harcerstwa bez mocnego osadzenia w otaczającej nas rzeczywistości społecznej. Nie ma wędrownictwa bez wychodzenia w świat – ten bliski oraz dalszy. Nasze życie jest nieustanną wielką wędrówką, w której uczestniczymy wraz z naszymi bliskimi, przyjaciółmi, koleżankami i kolegami oraz innymi spotkanymi ludźmi – bliźnimi. Spotykamy się na różnych ścieżkach, szlakach, drogach i bezdrożach rzeczywistości. W złych i dobrych chwilach. Wyjdź więc i ty w świat pracy nad sobą, szukania swojego miejsca w społeczeństwie oraz służby bliźnim.

Pomyśl

myślenie to czynność poznawcza ogólnych i istotnych cech rzeczy i zjawisk oraz stosunków – zależności między różnymi elementami rzeczywistości. Każda napotkana przez nas nowa sytuacja najczęściej i najlepiej mobilizuje do rozwiązywania napotkanych problemów, czyli w istocie do myślenia. Myślenie jest również ważnym elementem naszej świadomości i tożsamości. Myślenie jest integralnie związane z całokształtem procesów psychicznych człowieka. Chyba nikt nie wyobraża sobie jakiegokolwiek postępu, rozwoju cywilizacji bez procesu myślenia. Bez tej umiejętności nie moglibyśmy poznawać i przekazywać zdobytej wiedzy i doświadczeń kolejnym pokoleniom. W wieku wędrowniczym uświadamiamy sobie, co to znaczy umieć myśleć i jaką rolę myślenie spełnia w życiu człowieka, rodziny, społeczeństwa, narodu i cywilizacji. Myślenie jest kluczem do zdobywania wiedzy, a wiedza to klucz do poznawania świata. Poprzez myślenie możemy zrozumieć istotę otaczającego nas świata i zjawisk w nim zachodzących. Dzięki procesom myślenia możemy kreować swoje postawy, wpływać na swoje zachowania, projektować i podejmować różne formy aktywności, zadania, a tym samym odczuwać radość, satysfakcję z rozwiązania kolejnego napotkanego problemu. Poprzez doskonalenie procesów myślenia rozwijamy także nasz intelekt, staramy się zrozumieć swoje i innych zachowania, postawy, akceptować odmienność i indywidualność. Jest jasne, że wędrownictwo jest wielką lekcją myślenia.

Pomóż, czyli działaj

któż z nas nie oczekiwał pomocy, któż z nas nie doświadczał pomocy? Przypomnij sobie, jakie to uczucie móc liczyć na czyjąś pomoc. Czy ty jesteś już gotów do niesienia pomocy każdemu, kto jej potrzebuje? Cecha gotowości niesienia bezinteresownej pomocy, czyli po prostu pełnienia harcerskiej służby, jest fundamentem metody wędrowniczej. Jest zaproszeniem do postawy otwartej głowy, serca i rąk wobec sygnałów, by podejmować służbę Bogu, Polsce i bliźnim, a tym samym zmieniać siebie i otaczającą rzeczywistość. By tak działać, powinniśmy znać: cel działania, realne warunki działania, środki stosowne do celu i warunków, w których przychodzi nam działać. Działanie zatem to zaplanowany układ czynności, tworzących pewną całość, nakierowanych na określony cel, wprowadzających pozytywne zmiany w naszym otoczeniu. Działanie to ważny element wędrowniczej filozofii budowania harcerstwa czynu i przez czyn. Wędrownictwo jest działaniem przez konkrety dla konkretów. Nasze działanie powinno być sumą potrzeb samych wędrowników, otaczającej rzeczywistości, środowiska działania, a w nim konkretnych ludzi. Musi wynikać ze zbudowanego przez samych wędrowników programu działania. Podejmowane przez wędrowniczki i wędrowników działanie w dalszej lub krótszej perspektywie musi prowadzić do wymiernego pozytywnego efektu w zakresie podejmowanych zadań. To probierz naszego rozwoju duchowego, społecznego, intelektualnego i fizycznego. Nasze wędrownicze działanie musi mieć konkretny cel, wymiar, sens i być w swej naturze dobre i użyteczne. Upowszechniać ideę, organizować wędrownictwo, budować dobro, zmieniać siebie i świat na lepszy, pracować nad sobą, szukać i odnaleźć swoje miejsce w społeczeństwie i pełnić służbę – oto nasza wędrownicza dewiza.

Próba wędrownicza

Przekraczając 16 lat, na Twojej harcerskiej drodze pojawiają się nowe, niesamowite wyzwania. To zdanie jest prawdziwe dla każdej grupy wiekowej, lecz jest szczególne dla tej jednej: Wędrowniczej. Jako szesnastoletni harcerz lub harcerka masz już prawdopodobnie wykształcone swoje poglądy i jesteś świadom tego co lubisz robić i czym się zajmować. Na pewno posiadasz swój system wartości który nieustannie kształtujesz i stosujesz w codziennym życiu. Powoli w Twojej głowie zaczynają pojawiać się pytania: Co chciałbym robić w życiu? Gdzie dalej pójść? Jak postrzegają mnie inni? Odpowiedzi na nie pomogą ci ułożyć sobie zarys dalszego życia, kształcenia, może pracy. Wszystkie te przemyślenia składają się na Twoją osobistą wędrówkę. A o takiej traktuje właśnie wędrownictwo. Wędrownicy to nie tylko jedna z grup wiekowych w Związku Harcerstwa Polskiego, to coś więcej. Będąc członkiem społeczności wędrowniczej dajesz innym do zrozumienia, że jesteś świadom tego co robisz i kim chcesz być. Ten etap rozwoju jest chyba jednym z najtrudniejszych do przejścia, dlatego łatwiej jest go pokonać mając za sobą kolegów lub osoby starsze od Ciebie, nieustannie wspierające Cię w trudnych chwilach.

1. Opiekun próby
2. Jak stworzyć próbę?
3. Zakończenie próby
4. Podsumowanie

opiekun próby

Gdy już uznasz, że jesteś gotowy by podjąć próbę wędrowniczą będziesz musiał postawić sobie pytanie odnośnie opiekuna próby. Tyle osób, ale kogo mam wybrać? Wybranie opiekuna mogłoby się wydawać proste i nieistotne, ale w rzeczywistości tak nie jest. Opiekun próby to osoba która będzie nadzorować przebieg twojej próby, a zarazem pomagać Ci w realizacji zadań. Oczywiście nie chodzi nam o kogoś, kto zrobi za Ciebie wszystko, ale o osobę która ci pomoże. Więc kogo wybrać? Najlepiej poszukać człowieka zaufanego, który dobrze Cię zna, a zarazem takiego, któremu możesz powierzyć swoje zmartwienia i trudy. Idealnie by było, gdyby był nim ktoś starszy od Ciebie, niekoniecznie wiekiem, ale doświadczeniem. Mając taką osobę u boku, będziesz pewien, że żaden trud harcerskiej próby nie będzie Ci straszny. Oczywiście przed podjęciem takiej decyzji powinno się porozmawiać z tą osobą czy czuje się ona na siłach by nam pomóc, czy będzie miała wystarczająco dużo czasu. Gdy już to uczynisz, to uwierz mi, połowa drogi za Tobą!

Jak stwotrzyć próbę

By stworzyć próbę na upragniony Naramiennik Wędrowniczy powinieneś rozważyć symbolikę watry wędrowniczej. Jest to bardzo pomocne w układaniu sobie zadań. Służba – jest to gotowość harcerza do czynu. Każdy z nas powinien znaleźć sobie jakieś pole tej właśnie służby i w niej się realizować, oczywiście jak najlepiej. To właśnie przystosowanie do niesienia pomocy innym jest przecież podstawą dewizy wędrowniczej: Wyjdź w świat, zobacz, pomyśl – pomóż, czyli działaj. Praca nad sobą – to nieustanne dążenie do stawania się coraz lepszym. To wielkie pole do popisu nie tylko dla wędrowników, gdyż każdy jest niedoskonały i może coś w sobie zmienić, poprawić. Nie możesz jednak zapomnieć jednak o rozwijaniu tego w czym jesteś dobry, bo to również praca nad sobą.Siłę ciała – jest ona rozumiana nie tylko poprzez uprawianie sportów, czy ogólnie zdrowy tryb życia. Siła ciała powinna być demonstrowana również jako dbałość o nasze ciało, czyli nie zażywanie używek i codzienną higienę osobistą. Pamiętaj, że ciało masz tylko jedno, i szanuj je bo będziesz z nim aż do końca swego życia, więc głupio byłoby zniszczyć je na samym początku, prawda? Siłę ducha – czyli nasze cechy charakteru, to jak podejmujemy wyzwania i czy w ogóle je podejmujemy, poszukiwanie odpowiedzi na zadawane sobie pytania. To właśnie siła ducha. Siłę rozumu – jest to ogół działań wędrownika na rzecz poszerzania swojej wiedzy na temat życia, świata czy nawet samego harcerstwa. Szczególnie ważne jest tu szukanie u źródeł wiedzy a nie u kolegów czy w Internecie.Budowanie zadań żeby stworzyć próbę powinieneś robić jej w domu, na spokojnie, najlepiej ze swoim opiekunem. Aby mieć pewność, że twoje zadania będą dopuszczone powinieneś pamiętać o kilku zasadach tu panujących. Każde zadanie powinno mieć cel, by odpowiednia komisja wiedziała co będziesz robił by je zaliczyć. Powinno ono być również w pewien sposób wymierne, tzn. musisz sformułować je tak, by jasnym było czy zostało ono zakończone.

Info

Zakończenie próby

Zakończeniem próby wędrowniczej powinna być wędrówka. Należy jednak pamiętać, że nie chodzi tu o ilość kilometrów. Takie zadanie można podciągnąć pod wyczyn. W tym specyficznym zadaniu powinieneś się zastanowić nad tym kim jesteś, jak chcesz dalej żyć, oraz nad tym czy ta próba na naramiennik wędrowniczy coś ci dała. Najłatwiej jest to zrobić spisując sobie listę postępów jakie poczyniłeś dzięki próbie. Oczywiście jest to jeden z pomysłów na odbycie tej „wędrówki”. Pamiętam, jak drużynowy opowiadał mi o jednej z osób otwierających tą właśnie próbę, która miała ogromny problem z tym ostatnim zadaniem. W jej domu sytuacja z rodzicami była ciężka, więc pomyślała ona o tym, by odbyć swego rodzaju mentalną wędrówkę do umysłów rodziców, by spotkać się z nimi gdzieś w pół drogi i dojść do kompromisu.

Podsumowanie

Gdy dotarłeś już tutaj, a twój wiek pozwala Ci na otwarcie próby, nie czekaj! Nie ma po co, warto zastanowić się nad swoją próbą przed otwarciem, ale gdy będziesz już pewien, zrób ten pierwszy krok. Warto przejść ten etap rozwoju, gdyż uważam iż jest on jednym z najbardziej kształcących. Pamiętaj, to tylko zadania, a przezwyciężenie swoich słabości nie powinno być aż tak trudne, prawda? I pomyśl o tej satysfakcji, gdy próba zostanie zamknięta i będziesz z upragnieniem wyczekiwać chwili nadania Ci naramiennika, by wreszcie zostać wcielonym do grupy jaką są wędrownicy. W tej chwili, jedyne co mogę powiedzieć to, do roboty!

znaki służb

Znaki służb przygotowują do świadomego podjęcia stałej służby i uczą pracy w zespole. Przez zdobywanie znaków służb wędrownik poznaje dziedziny, w których ma możliwość pełnić służbę na rzecz organizacji i społeczeństwa. Zdobywanie znaków służb ma być szkołą odpowiedzialności za siebie i zespół, pokazywać, jak indywidualny wysiłek składa się na efekty pracy zespołowej, ma wyzwalać aktywność społeczną młodych ludzi, budować postawy obywatelskie. Zdobywanie znaku jest podjęciem służby na rzecz innych, swojego otoczenia, wspólnoty lokalnej, regionu, kraju, społeczności międzynarodowej. Zadania podejmowane przy zdobywaniu znaków służb przez zespół wędrowniczy mają stworzyć pole do indywidualnego rozwoju każdego członka tego zespołu. Zadania, których podejmuje się wędrownik w zespole zdobywającym znak służby, powinny być zapisywane jako zadania w indywidualnych próbach na stopnie harcerskie.Wybrany znak służb mogą zdobywać wędrownicy w zespole istniejącym stale lub zorganizowanym specjalnie dla zdobywania znaku. Przystąpienie do próby zdobycia znaku jest dobrowolne. Zespół zamierzający zdobywać wybrany znak służby opracowuje wspólnie plan realizacji próby oparty na programie znaków służb. Opracowując plan realizacji próby, zespół kieruje się przede wszystkim potrzebami swojego własnego środowiska. Formułując zadania może korzystać z propozycji zawartych w programie wybranego znaku służby. Zadania należy formułować tak, aby polegały na podejmowaniu działań (pełnieniu służby) na rzecz innych i swojego otoczenia, np. społeczności lokalnej, regionalnej. Próba polega na wykonaniu zaplanowanych zadań w okresie nie dłuższym niż jeden rok. Zamiast zadań, które okażą się niemożliwe do realizacji, zespół może wykonać inne, zastępcze, o podobnym stopniu trudności. Realizacje zadań zespół odnotowuje w „Karcie próby znaku służby”. Karta powinna zawierać: nazwę zdobywanego znaku, imię, nazwisko kierującego zespołem,wykaz członków zespołu, program próby (z uwzględnieniem osób odpowiedzialnych za poszczególne zadania), czas trwania próby. Prawo do przeprowadzania prób na znaki służb mają rady: drużyny wędrowniczej, drużyny wielopoziomowej, szczepu, kręgu instruktorskiego lub akademickiego. Przeprowadzający próbę podejmuje decyzję o jej otwarciu po zaprezentowaniu przez zespół planu realizacji próby. Decyzja ta jest ogłaszana w rozkazie drużynowego, przewodniczącego kręgu lub komendanta szczepu. Przeprowadzający próbę mogą zaproponować zespołowi zmianę niektórych zadań lub uzupełnienie programu próby o inne ważne zadania. Zespół zdobywający znak służby w dowolnej formie dokumentuje przebieg próby. Po zrealizowaniu zadań lub po upływie czasu próby zespół podsumowuje swoją pracę, dokonuje samooceny i występuje do prowadzącego próbę z wnioskiem o przyznanie znaków służby. Zespół zdobywający znak przedstawia w tym celu dokumentację realizacji próby. Na podstawie przedłożonej dokumentacji i po zaprezentowaniu przez zespół przebiegu próby przeprowadzający próbę podejmuje decyzję o przyznaniu znaku. Decyzja o zamknięciu próby i przyznaniu znaku ogłaszana jest w rozkazie i wpisana do książeczki harcerskiej. Zespół może wnioskować o przyznanie znaków służb tylko niektórym członkom zespołu – jeżeli taki był wynik samooceny zespołu. Jeżeli zespół zdobywający znak nie wykonał zaplanowanych zadań lub zrezygnował ze zdobywania znaku, przeprowadzający próbę podejmuje decyzję o jej zamknięciu, nie przyznając znaku.

Symbolem zdobycia znaku służby jest metalowa odznaka wykonana według wzorów zatwierdzonych przez Główną Kwaterę ZHP. Każdy znak ma odrębny symbol. Odznaki umieszcza się na mundurze zgodnie z obowiązującymi regulaminami. Szczegółowe programy znaków służb wynikają z aktualnych potrzeb programowych Związku Harcerstwa Polskiego. Programy znaków służb są zatwierdzone przez Główną Kwaterę ZHP i wprowadzone w życie rozkazem Naczelnika ZHP.

Stopnie wędrownicze

Stopnie wędrownicze stanowią nieodłączną część rozwoju każdego wędrownika dającą mu możliwość dalszej pracy nad sobą poprzez osiąganie idei wynikających z poszczególnych elementów watry wędrowniczej. Próby na stopnie wędrownicze różnią się od prób, z którymi spotykamy się w wieku harcerskim i starszoharcerskim. Jedną z większych różnic jest ścisła praca z opiekunem próby na stopień. System zdobywania stopni wędrowniczych zaczyna kłaść szczególną uwagę na wsparcie opiekunów w przygotowaniu, realizacji i podsumowaniu prób na stopnie. Mamy tutaj do czynienia z relacją mentorską, która ma pomóc zdobywającemu stopień w jak najlepszym zbliżeniu się do idei zdobywanego stopnia. Stopnie wędrownicze są również pierwszymi stopniami harcerskimi, które zdobywamy jedynie poprzez realizację zadań zawartych w karcie próby, którą rozpisujemy razem z opiekunem. Dlatego też należy poświęcić szczególną uwagę nad wyborem opiekuna swojej próby oraz wspólne jej przygotowanie.

Harcerka Orla / Harcerz Orli

W harcerskiej wędrówce przez życie odnajduje wzory do naśladowania. Kierując się Prawem Harcerskim buduję swój własny system wartości. Sama/m wyznaczam swoje cele. Wybieram swoją drogę życiową. Dążę do mistrzostwa w wybranych dziedzinach. Podejmuję wyzwania. Znajduję pole stałej służby. Do próby może przystąpić harcerka/harcerz, która/y:

• zdobyła/ył stopień samarytanki/ćwika. Jeśli nie posiada stopnia samarytanki/ćwika, realizuje próbę harcerki orlej/harcerza orlego poszerzoną o wiadomości i umiejętności zawarte w wymaganiach poprzednich stopni,
• aktywnie uczestniczy w życiu drużyny,
• zrealizowała/ał próbę wędrowniczą i otrzymała/ał naramiennik wędrowniczy,
• wspólnie z opiekunem przygotowała/ał indywidualny program próby.
• Zalecany czas trwania próby: 12–18 miesięcy

Wymagania na stopień wyznaczają płomienie wędrowniczej.

Harcerz Rzeczypospolitej / Harcerka Rzeczypospolitej

Mam własny system wartości wynikający z Prawa Harcerskiego. Kieruję się nim we wszystkich aspektach swojego życia. Potrafię godzić pełnione przeze mnie role, np. w rodzinie, w szkole, w pracy, w działalności społecznej. Osiągam mistrzostwo w wybranych dziedzinach aktywności. Jestem świadomą/ym obywatelką/em RP. Swoją postawą i postępowaniem prezentuję harcerski styl życia. Do próby może przystąpić harcerka/harcerz, która/y:

• zdobyła/ł stopień harcerki orlej/harcerza orlego,
• wspólnie z opiekunem przygotowała/ał indywidualny program próby.

Zalecany czas trwania próby: 12–24 miesięcy Wymagania na stopień wyznaczają polana wędrowniczej.

Dziekuję za uwagę

Dr. Sandra Hoft