Organizacja NATO (Pakt północnoatlantycki)
Katia Marczak Maria Benetkiewicz klasa 2c
Pakt Północnoatlantycki to obecnie najpotężniejsza międzynarodowa organizacja polityczno‐militarna na świecie. Skupia 30 państw, których celem jest zapewnienie sobie bezpieczeństwa w obliczu różnych zagrożeń. Od momentu swojego powstania do czasów współczesnych NATO przeszło poważną ewolucję. Z organizacji, której celem była ochrona bezpieczeństwa państw członkowskich, Sojusz stał się areną współpracy między państwami w różnych dziedzinach – nauce i technologii, ekologii czy pomocy humanitarnej.
24 sierpnia 1949 r., na mocy podpisanego 4 kwietnia 1949 r. traktatu waszyngtońskiego powstała Organizacja Paktu Północnoatlantyckiego, której głównym celem była obrona przed zagrożeniem ze strony ZSRR.Jego sygnatariuszami było 12 państw zainteresowanych zachowaniem pokoju i obroną swej wolności, wyznających zasadę politycznej solidarności i w razie potrzeby gotowych odwołać się do czynnika wojskowego.
Zawarcie między Francją, Wielką Brytanią i krajami Beneluksu Traktatu Brukselskiego (marzec 1948 r.) o współpracy gospodarczej, społecznej i kulturowej oraz zbiorowej samoobronie oraz kryzys berliński w latach 1948-1949, który zmienił stosunki radziecko-amerykańskie sprawiły, że rozmowy w sprawie transatlantyckiego sojuszu weszły w decydującą fazę. 4 kwietnia 1949 roku 12 państw (Belgia, Dania, Francja, Holandia, Islandia, Kanada, Luksemburg, Norwegia, Portugalia, USA, Wielka Brytania i Włochy) podpisało Traktat Waszyngtoński, na mocy którego 24 sierpnia 1949 roku powstała Organizacja Paktu Północnoatlantyckiego.
Formalnie Traktat Północnoatlantycki określił zasady skutecznej wielopłaszczyznowej współpracy państw członkowskich w oparciu o wspólne dla Zachodu wartości tj. wolność od totalitaryzmu, społeczny ład, szacunek dla prawa i wolności każdego człowieka. Zgodnie z normami Karty Narodów Zjednoczonych zobowiązał do pokojowego rozwiązywania sporów i powstrzymania się od użycia siły. A centralnym punktem kolektywnej obrony stał się słynny artykuł 5, stanowiący, że każdy atak zbrojny z zewnątrz zwrócony przeciwko jednemu lub kilku państwom członkowskim traktowany będzie jako atak przeciwko całej organizacji
Przed 1989 r. fundamentem istnienia NATO był sojusz obronny wobec zagrożenia atakiem zbrojnym ze strony Związku Radzieckiego i jego ówczesnych sojuszników. Dziś, kiedy ZSRR uległ rozkładowi, a zimna wojna dobiegła końca, istotą Paktu Północnoatlantyckiego staje się regionalny system zbiorowego bezpieczeństwa. Jego kluczowym zadaniem jest próba rozwiązania problemów dotyczących polityki bezpieczeństwa.
flaga Nato
Państwa członkowskie NATO
- Łotwa (od 2004 r.)
- Słowacja (od 2004 r.)
- Słowacja (od 2004 r.)
- Rumunia (od 2004 r.)
- Albania (od 2009 r.)
- Chorwacja (od 2009 r.)
- Czarnogóra (od 2017 r.)
- Macedonia Północna (od 2020 r.)
- Turcja (od 1952 r.)
- Niemcy (od 1955 r.)
- Hiszpania (od 1982 r.)
- Czechy (od 1999 r.)
- Węgry (od 1999 r.)
- Polska (od 1999 r.)
- Bułgaria (od 2004 r.)
- Estonia (od 2004 r.)
- Belgia (od 1949 r.)
- Dania (od 1949 r.)
- Francja (od 1949 r.)
- Holandia (od 1949 r.)
- Islandia (od 1949 r.)
- Kanada (od 1949 r.)
- Luksemburg (od 1949 r.)
- Norwegia (od 1949 r.)
- Portugalia (od 1949 r.)
- Stany Zjednoczone (od 1949 r.)
- Wielka Brytania (od 1949 r.)
- Włochy (od 1949 r.)
łącznie: 30 państw członkowskich
Państwa przystępujące do NATO robią to dobrowolnie, po przeprowadzeniu debaty publicznej i ratyfikowaniu procedury parlamentarnej. Przynależność do NATO gwarantuje wszystkim krajom członkowskim suwerenne prawa, ale jednocześnie nakłada na nie zobowiązania międzynarodowe, które muszą być bezwzględnie respektowane. Z NATO współpracować mogą tzw. państwa goszczące. Chodzi o kraje, które nie są członkami NATO, mimo to w razie potrzeby zobowiązały się do umożliwienia siłom NATO działania ze swojego terytorium. Państwem goszczącym NATO jest Szwecja.
Działania NATO
Celem NATO jest ochrona państw członkowskich za pomocą środków politycznych i wojskowych. Sojusz promuje również konsultacje i współpracę z państwami, które do niego nie należą, w różnorodnych obszarach związanych z bezpieczeństwem, takich jak reforma systemów obronnych i misje pokojowe.Dzięki debatom i różnym formom partnerstwa, NATO przyczynia się do zapobiegania konfliktom we własnym gronie oraz poza granicami swoich państw członkowskich. Sojusz promuje wartości związane z demokracją i zdecydowanie opowiada się za pokojowym rozwiązywaniem sporów. Jeżeli zawiodą wysiłki demokratyczne, NATO dysponuje potencjałem wojskowym niezbędnym do podejmowania działań w zakresie zarządzania kryzysowego oraz operacji pokojowych, samodzielnie lub we współpracy z innymi państwami i organizacjami międzynarodowymi. Istnieje również trzeci wymiar działań NATO, który obejmuje: planowanie na wypadek sytuacji specjalnych; udzielanie pomocy państwom członkowskim i partnerskim Sojuszu w zmaganiu się z katastrofami; a także promowanie współpracy w dziedzinie nauki i ochrony środowiska.
Organizacja NATO
Szczyt NATO – szczyt międzynarodowy, jedna z platform współpracy państw – członków Sojuszu Północnoatlantyckiego na szczeblu szefów państw i rządów, która stwarza możliwość do oceny i wyznaczenia strategicznych kierunków działalności paktu. Szczyty NATO nie są regularnymi spotkaniami, lecz stanowią ważne punkty w procesie decyzyjnym paktu. Ich zadaniem może być wprowadzenie nowej strategii i polityki paktu, zaproszenie do sojuszu nowych członków, zapoczątkowanie nowych inicjatyw oraz budowa partnerstwa z państwami spoza NATO. Funkcje operacyjne NATO:
- Rada Północnoatlantycka (NAC, czyli Rada Ministerialna) – jedyny organ traktatowy NATO
- Komitet Planowania Obronnego (DPC)
- Grupa Planowania Nuklearnego (NPG)
- Komitet Wojskowy NATO (MC)
- Wysoki Komitet Planowania Centralnego na Sytuacje Nadzwyczajnych Zagrożeń (SCEPC)
Kwatera głowna NATO znajduje się w Brukseli.
Sekretarz generalny NATO
Sekretarz generalny NATO – nominowany przez państwa członkowskie NATO przewodniczący Rady Północnoatlantyckiej , Rady planowania obronnego oraz Grupy Planowania Nuklearnego. Jest również tytularnym przewodniczącym wyższych komitetów NATO, Rady Partnerstwa Euroatlantyckiego oraz Grupy Współpracy Śródziemnomorskiej. Sekretarz generalny jest wybierany na 4-letnią kadencję i jest odpowiedzialny za kierowanie i wspieranie opartego na konsultacjach procesu decyzyjnego Sojuszu. Może poddawać nowe tematy do dyskusji, uczestniczy aktywnie w podejmowaniu decyzji oraz wspiera rozwiązywanie konfliktów między państwami członkowskimi. Jest również głównym rzecznikiem NATO. W razie niemożności wykonywania swoich obowiązków jest on zastępowany przez swojego przedstawiciela (Deputy Secretary General).
Obecnym sekretarzem generalnym NATO jest Jens Stoltenberg (Norwegia).
Polska w NATO
Wieloletnie starania dyplomatyczne oraz reformy przeprowadzone m.in. w sferze obronności zaowocowały 12 marca 1999 r. przyjęciem Polski do Sojuszu Północnoatlantyckiego. Przez ostatnie 21 lat pozycja Polski w NATO stale rosła. Jesteśmy solidnym sojusznikiem, aktywnie kształtującym dyskusje i decyzje w Kwaterze Głównej NATO w Brukseli. Polscy żołnierze aktywnie uczestniczą w misjach i operacjach wojskowych Sojuszu. Jesteśmy również obecni w strukturach tzw. wysuniętej obecności NATO na wschodniej flance, na Łotwie i w Rumunii. Na terytorium Polski znajdują się elementy infrastruktury wojskowej NATO, m.in. w Szczecinie, Elblągu, Bydgoszczy i Krakowie. Dzięki regularnym ćwiczeniom z sojuszniczymi państwami, Siły Zbrojne RP są w pełni interoperacyjne i spełniają standardy NATO. Polska jest również jednym z kilku państw Sojuszu, które wydają ponad 2% PKB na obronność.
Dziękujemy za uwagę!
BIBLIOGRAFIA
Organizacja NATO
marczak-katia
Created on June 19, 2021
Start designing with a free template
Discover more than 1500 professional designs like these:
View
Modern Presentation
View
Terrazzo Presentation
View
Colorful Presentation
View
Modular Structure Presentation
View
Chromatic Presentation
View
City Presentation
View
News Presentation
Explore all templates
Transcript
Organizacja NATO (Pakt północnoatlantycki)
Katia Marczak Maria Benetkiewicz klasa 2c
Pakt Północnoatlantycki to obecnie najpotężniejsza międzynarodowa organizacja polityczno‐militarna na świecie. Skupia 30 państw, których celem jest zapewnienie sobie bezpieczeństwa w obliczu różnych zagrożeń. Od momentu swojego powstania do czasów współczesnych NATO przeszło poważną ewolucję. Z organizacji, której celem była ochrona bezpieczeństwa państw członkowskich, Sojusz stał się areną współpracy między państwami w różnych dziedzinach – nauce i technologii, ekologii czy pomocy humanitarnej.
24 sierpnia 1949 r., na mocy podpisanego 4 kwietnia 1949 r. traktatu waszyngtońskiego powstała Organizacja Paktu Północnoatlantyckiego, której głównym celem była obrona przed zagrożeniem ze strony ZSRR.Jego sygnatariuszami było 12 państw zainteresowanych zachowaniem pokoju i obroną swej wolności, wyznających zasadę politycznej solidarności i w razie potrzeby gotowych odwołać się do czynnika wojskowego.
Zawarcie między Francją, Wielką Brytanią i krajami Beneluksu Traktatu Brukselskiego (marzec 1948 r.) o współpracy gospodarczej, społecznej i kulturowej oraz zbiorowej samoobronie oraz kryzys berliński w latach 1948-1949, który zmienił stosunki radziecko-amerykańskie sprawiły, że rozmowy w sprawie transatlantyckiego sojuszu weszły w decydującą fazę. 4 kwietnia 1949 roku 12 państw (Belgia, Dania, Francja, Holandia, Islandia, Kanada, Luksemburg, Norwegia, Portugalia, USA, Wielka Brytania i Włochy) podpisało Traktat Waszyngtoński, na mocy którego 24 sierpnia 1949 roku powstała Organizacja Paktu Północnoatlantyckiego.
Formalnie Traktat Północnoatlantycki określił zasady skutecznej wielopłaszczyznowej współpracy państw członkowskich w oparciu o wspólne dla Zachodu wartości tj. wolność od totalitaryzmu, społeczny ład, szacunek dla prawa i wolności każdego człowieka. Zgodnie z normami Karty Narodów Zjednoczonych zobowiązał do pokojowego rozwiązywania sporów i powstrzymania się od użycia siły. A centralnym punktem kolektywnej obrony stał się słynny artykuł 5, stanowiący, że każdy atak zbrojny z zewnątrz zwrócony przeciwko jednemu lub kilku państwom członkowskim traktowany będzie jako atak przeciwko całej organizacji
Przed 1989 r. fundamentem istnienia NATO był sojusz obronny wobec zagrożenia atakiem zbrojnym ze strony Związku Radzieckiego i jego ówczesnych sojuszników. Dziś, kiedy ZSRR uległ rozkładowi, a zimna wojna dobiegła końca, istotą Paktu Północnoatlantyckiego staje się regionalny system zbiorowego bezpieczeństwa. Jego kluczowym zadaniem jest próba rozwiązania problemów dotyczących polityki bezpieczeństwa.
flaga Nato
Państwa członkowskie NATO
łącznie: 30 państw członkowskich
Państwa przystępujące do NATO robią to dobrowolnie, po przeprowadzeniu debaty publicznej i ratyfikowaniu procedury parlamentarnej. Przynależność do NATO gwarantuje wszystkim krajom członkowskim suwerenne prawa, ale jednocześnie nakłada na nie zobowiązania międzynarodowe, które muszą być bezwzględnie respektowane. Z NATO współpracować mogą tzw. państwa goszczące. Chodzi o kraje, które nie są członkami NATO, mimo to w razie potrzeby zobowiązały się do umożliwienia siłom NATO działania ze swojego terytorium. Państwem goszczącym NATO jest Szwecja.
Działania NATO
Celem NATO jest ochrona państw członkowskich za pomocą środków politycznych i wojskowych. Sojusz promuje również konsultacje i współpracę z państwami, które do niego nie należą, w różnorodnych obszarach związanych z bezpieczeństwem, takich jak reforma systemów obronnych i misje pokojowe.Dzięki debatom i różnym formom partnerstwa, NATO przyczynia się do zapobiegania konfliktom we własnym gronie oraz poza granicami swoich państw członkowskich. Sojusz promuje wartości związane z demokracją i zdecydowanie opowiada się za pokojowym rozwiązywaniem sporów. Jeżeli zawiodą wysiłki demokratyczne, NATO dysponuje potencjałem wojskowym niezbędnym do podejmowania działań w zakresie zarządzania kryzysowego oraz operacji pokojowych, samodzielnie lub we współpracy z innymi państwami i organizacjami międzynarodowymi. Istnieje również trzeci wymiar działań NATO, który obejmuje: planowanie na wypadek sytuacji specjalnych; udzielanie pomocy państwom członkowskim i partnerskim Sojuszu w zmaganiu się z katastrofami; a także promowanie współpracy w dziedzinie nauki i ochrony środowiska.
Organizacja NATO
Szczyt NATO – szczyt międzynarodowy, jedna z platform współpracy państw – członków Sojuszu Północnoatlantyckiego na szczeblu szefów państw i rządów, która stwarza możliwość do oceny i wyznaczenia strategicznych kierunków działalności paktu. Szczyty NATO nie są regularnymi spotkaniami, lecz stanowią ważne punkty w procesie decyzyjnym paktu. Ich zadaniem może być wprowadzenie nowej strategii i polityki paktu, zaproszenie do sojuszu nowych członków, zapoczątkowanie nowych inicjatyw oraz budowa partnerstwa z państwami spoza NATO. Funkcje operacyjne NATO:
Kwatera głowna NATO znajduje się w Brukseli.
Sekretarz generalny NATO
Sekretarz generalny NATO – nominowany przez państwa członkowskie NATO przewodniczący Rady Północnoatlantyckiej , Rady planowania obronnego oraz Grupy Planowania Nuklearnego. Jest również tytularnym przewodniczącym wyższych komitetów NATO, Rady Partnerstwa Euroatlantyckiego oraz Grupy Współpracy Śródziemnomorskiej. Sekretarz generalny jest wybierany na 4-letnią kadencję i jest odpowiedzialny za kierowanie i wspieranie opartego na konsultacjach procesu decyzyjnego Sojuszu. Może poddawać nowe tematy do dyskusji, uczestniczy aktywnie w podejmowaniu decyzji oraz wspiera rozwiązywanie konfliktów między państwami członkowskimi. Jest również głównym rzecznikiem NATO. W razie niemożności wykonywania swoich obowiązków jest on zastępowany przez swojego przedstawiciela (Deputy Secretary General).
Obecnym sekretarzem generalnym NATO jest Jens Stoltenberg (Norwegia).
Polska w NATO
Wieloletnie starania dyplomatyczne oraz reformy przeprowadzone m.in. w sferze obronności zaowocowały 12 marca 1999 r. przyjęciem Polski do Sojuszu Północnoatlantyckiego. Przez ostatnie 21 lat pozycja Polski w NATO stale rosła. Jesteśmy solidnym sojusznikiem, aktywnie kształtującym dyskusje i decyzje w Kwaterze Głównej NATO w Brukseli. Polscy żołnierze aktywnie uczestniczą w misjach i operacjach wojskowych Sojuszu. Jesteśmy również obecni w strukturach tzw. wysuniętej obecności NATO na wschodniej flance, na Łotwie i w Rumunii. Na terytorium Polski znajdują się elementy infrastruktury wojskowej NATO, m.in. w Szczecinie, Elblągu, Bydgoszczy i Krakowie. Dzięki regularnym ćwiczeniom z sojuszniczymi państwami, Siły Zbrojne RP są w pełni interoperacyjne i spełniają standardy NATO. Polska jest również jednym z kilku państw Sojuszu, które wydają ponad 2% PKB na obronność.
Dziękujemy za uwagę!
BIBLIOGRAFIA