świętość i beatyfikacja

NEWS PAPER

Sed Diam, 22

#0120

Lorem ipsum sit

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit.

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit.

Świętość

Kościół codziennie w liturgii wspomina świętych lub błogosławionych.

Wspominamy wówczas tych,których Kościół ogłosił świętymi lub błogosławionymi, oraz tych, którzy osiągnęli świętość, ale nie znamy ich imion, bo nigdy ofi cjalnie nie zostali wyniesieni do chwały ołtarzy.

Szczególnym dniem, kiedy oddaje się cześć świętym i błogosławionym, jest 1 listopada – uroczystość Wszystkich Świętych.

Lorem ipsum dolor sit

Lorem ipsum dolor sit amet consectetur

Ut wisi enim ad minim veniam, quis nostrud exerci tation ullamcorper suscipit lobortis nisl ut

Diam nonummy nibh euismod tincidunt ut laoreet dolore magna.

Beatyfikacja

Sługa Boży

(łac. beatifi care – wyróżniać)

Taki tytuł nosi osoba, którą Kościół chce wynieść na ołtarze. Jest to pierwszy krok przed beatyfikacją. Aby otworzyć proces beatyfikacyjny powinno minąć co najmniej 5 lat od śmierci kandydata/kandydatki. Za zgoda papieża można proces beatyfikacyjny otworzyć wcześniej.

To w Kościele katolickim uznanie osoby zmarłej za błogosławioną, zezwalające na publiczny kult o charakterze lokalnym (np. w diecezji czy w kraju, z którego pochodził błogosławiony). Akt taki wydaje się po pozytywnym rozpatrzeniu procesu beatyfikacyjnego. Celem procesu jest udowodnienie, że dana osoba w sposób ponadprzeciętny (heroiczny) praktykowała cnoty chrześcijańskie (wówczas mamy proces wyznawcy) lub zginęła za wiarę (wówczas mamy proces męczennika). Bożym potwierdzeniem prawdziwości dociekań trybunału jest cud wymodlony za wstawiennictwem osoby, której życie jest badane.

Kanonizacja

W prawie kanonicznym kanonizacja jest ostatecznym aktem papieskim, przez który osoba zaliczona uprzednio do błogosławionych, zostaje wpisana do katalogu świętych i której papież poleca oddawać kult publiczny kościelny należny osobom świętym.

Relikwie

(łac. reliquiae „pozostałości, resztki”)

Kościół podzielił relikwie, według ich znaczenia, na trzy kategorie Niegdyś, każda katedra musiała przechowywać choć cząstkę świętego krzyża

stopnie relikwii

Relikwie pierwszego stopnia — fragmenty ciała świętego i fragmenty Krzyża. To właśnie Krzyż — z oczywistych względów — ma najwyższą rangę w chrześcijaństwie. Relikwie drugiego stopnia — fragmenty ubiorów świętych czy przedmioty związane z kultem religijnym, np. różaniec używany przez świętego, również przedmioty należące do świętego, znalezione podczas jego ekshumacji. Przykładem najważniejszej relikwii drugiego stopnia jest Całun Turyński. Relikwie trzeciego stopnia — różne inne przedmioty należące do świętego, których używał za życia. Nie muszą to być przedmioty związane z kultem, ale istotne jest to, aby święty dotknął ich przynajmniej raz w życiu.