związki chemiczne glinu

Związki chemiczne glinu

Al

Anna Ptaszek i Karolina Cynar 2gp

Najważniejsze informacje

Glin

Nazwy "glin" używa się w odniesieniu do pierwiastka chemicznego i jego związków, czyli aluminium. Jest to srebrzystobiały, kowalny i lekki pierwiastek. To dobry przewodnik ciepła i elektryczności. Powierzchnia glinu pokrywa się ochronną warstewką tlenku (pasywacja), co powoduje jego odporność na czynniki atmosferyczne i kwasy utleniające. Glin reaguje z niektórymi kwasami (tworzy sole glinowe) i mocnymi zasadami (tworzy hydroksygliniany). Glin przy większych stężeniach jest toksyczny. W skorupie ziemskiej pod względem ilościowym zajmuje 3. miejsce (po tlenie i krzemie). ​ ​

Występowanie glinu w przyrodzie

Glin jest najardziej rozpowszechnionym pierwiastkiem w skorupie ziemskiej. Występuje w postaci związków chemicznych tj:

• korund,
• boksyty,
• glinokrzemiany,
• kriolit.

Wpływ glinu na organizm człowieka

Glin nie jest on nam potrzebny do prawidłowego funkcjonowania i rozwoju. Wykazano, że aluminium może mieć bardzo duży wpływ na rozwój wielu chorób np. Alzheimera. Jednak przy zdrowiej diecie nadmiar glinu nie będzie miał dużego znaczenia. Człowiek codziennie wchłania średnio 45 mg glinu. Jest bardzo rozpowszechniony w żywności. Zawierają go rośliny, które wyrosły na zakwaszonych glebach (takie gleby występują w dużej ilości w Polsce), a poza tym produkty przetworzone, przyprawy i żywność (w tym napoje) przechowywane w aluminiowych puszkach czy kartonach oraz foli aluminiowej.

Tlenek glinu

Korund to tlenek glinu o bardzo dużej twardości, odporny chemicznie i nieulegający działaniu nawet stężonych kwasów nie utleniających czy stężonych zasad. Inna odmiana tlenku glinu powstaje podczas całkowitego odwodnienia boksytów. Tak otrzymany tlenek jest higroskopijny i reaktywny. Tlenek glinu może reagować z kwasami i zasadami, o czym świadczą przykładowe równiania:

• z kwasem solnym:

Al2O3 +6 HCl--> AlCl3 + 3 H2O

• z zasadą sodową:

Al2O3 +2 NaOH + 3 H2O --> 2 Na[Al(OH)4] Al2O3 +6 NaOH + 3 H2O --> 2 Na[Al(OH)6]

Zastosowanie tlenku glinu

konstrukcja laserów

produkcja materiałów ogniotrwałych i ściernych

osuszanie gazów i cieczy organicznych

środek odwadniający

Wodorotlenek glinu

Reakcje otrzymywania wodorotlenku glinu ukazuje równanie:Al2(SO4)3 + 6 NaOH --> 2 Al(OH)3 ⭣ + 3 Na2SO4 Reakcje wodorotlenku glinu z kwasem przedstawia równanie: 2 Al(OH)3 + 3 H2SO4 --> Al2(SO4)3 + 6H20 Z mocną zasadą mogą powstawać różne związki kompleksowe. Reakcje te można opisać równaniami: Al(OH)3 + NaOH --> Na[Al(OH)4] - tetrahydroksoglinian sodu Al(OH)3 + 3 NaOH --> Na3[Al(OH)6] -heksahydroksoglinian sodu Aby otrzymać osad wodorotlenku glinu, nierozpuszczalny w nadmiarze odczynnika strącającego, należy zastosować wodę amoniakalną, w której stężenie jonów OH jest bardzo małe. Powstaje wtedy osad, który nie rozpuszcza się w nadmiarze amoniaku: Al3+ + 3 NH3 + 3 H2O --> Al(OH)3 ⭣ + 3 NH4+ Zastosowanie:

Sole glinu

Beztlenowe sole glinu są w większości związkami o wiązaniach kowalencyjnych spolaryzowanych. Tylko we fluorku glinu występuje wiązanie jonowe. Oprócz tlenowych i beztlenowych soli prostych glin tworzy sole podwójne, w których występują dodatkowo kationy litowców, a anionami są jony SO2. Są to tzw. aluny. Najbardziej znanym przedstawicielem tej grupy jest alun glinowo-potasowy o wzorze:

• K2SO4
• Al2(SO4)3
• 24 H2O

Hydroliza soli glinu

Większość rozpuszczalnych w wodzie soli glinu to sole mocnych kwasów, np. siarczan(VI), azotan(V) lub chlorek. Obecny w tych roztworach kation Al3+ ma mały promień i duży ładunek, więc silnie oddziałuje z dipolami wody hydratacyjnej, co powoduje przemiany opisane uproszczonymi równaniami: Al3+ + H2O ⮂ Al(OH)2+ + H+ Al(OH)2+ + H2O ⮂ Al(OH)2+ + H+ Al(OH)2+ + H2O ⮂ Al(OH)3 + H+ Jest to hydroliza kationowa, w której wyniku odczyn roztworu jest kwasowy, bo wzrasta zastosowanie soli glinu. Impregnacja tkanin - polega na strąceniu wodorotlenku glinu w roztworze siarczanu (VI) glinu, którym nasączona jest tkanina. Po odwodnieniu we włóknach tkaniny pozostaje tlenek glinu, który uniemożliwia pochłanianie wilgoci. Jony glinu ze względu na dużą gęstość ładunku (mały promień i duży ładunek jonu) silnie oddziałują z cząsteczkami rozpuszczalnych białek i powodują ich koagulację.

Zastosowanie soli glinu

• uzdatnianie wody poprzez strącenie koloidalnych zanieczyszczeń,

• garbowanie skór,

• produkcja środkow przeciwpotnych.

Obserwacje i wnioski

Reakcja otrzymywania wodorotlenku glinu to: Al2(SO4)3 + 6NaOH --> 2Al(OH)3 ⭣ + 3Na2SO4

Przesuń zadania dotyczące glinu na odpowiednią stronę

jego liczba atomowa to 13

jest cieczą

należy do berylowców

glin w dużej ilości nie ma wpływu na organizm

ma stopień utlenienia równy I

sole glinu stosuje się do garbowania skór

jego masa atomowa to ok. 26,98

jest go w przyrodzie mało

PRAWDA

FAŁSZ

dziękujemy za uwagę!