Japonia - Kraj Kwitnącej Wiśni
Sławni przedstawiciele kraju
Charakterystyka Japonii
Legendy związane z Japonią
Kuchnia
Zabytki
Muzyka i taniec
Ciekawostki
Ciekawe miejsca
Charakterystyka Japonii
Stolica, ludność, język i ustrój JaponiiJaponia – państwo wyspiarskie położone na wąskim łańcuchu wysp na zachodnim Pacyfiku, u wschodnich wybrzeży Azji, o długości 3,3 tys. Jest położona na styku płyt tektonicznych, w obrębie «ognistego pierścienia Pacyfiku». Stąd wynikają różnice danych podających liczbę wysp i odmienną wielkość powierzchni kraju. Stolicą Japoni jest Tokio.
Z liczbą ludności 126,5 mln osób Japonia zajmuje 10. miejesce na świecie. Japonia należy do grupy krajów wysoko rozwiniętych – jest ona jedną z czołowych potęg gospodarczych świata. Zgodnie z przyjętą w 1947r. demokratyczną konstytucją, Japonia jest monarchią parlamentarną z cesarzem jako symbolem jedności państwa i wybieranym w wyborach powszechnych dwuizbowym parlamentem. Język urzędowy, to język japoński. W poszczególnych regionach kraju, zaznaczają się różnice językowe.
Charakterystyka Japonii
Flaga Japonii przedstawia czerwony krąg na białym tle, co symbolizuje wschodzące słońce.
Słoneczna symbolika flagi wiąże się z jej nazwą ("hi-no maru"), popularnym określeniem Japonii jako Kraj Wschodzącego Słońca oraz Amaterasu Omikami - japońską boginią słońca.
Charakterystyka Japonii
Oryginalny herb to złocista chryzantema o podwójnym rzędzie szesnastu płatków, symbol długowieczności i szczęścia, i może być używany jedynie przez cesarza. Chryzantema, jako drugi po kwiecie wiśni symbol Japonii, jest obecna w wielu elementach kulturowych tego kraju. Będąc odwiecznym symbolem rodziny cesarskiej, zdobiła i zdobi liczne przedmioty oraz funkcjonuje jako godło narodowe. Znajduje się na współczesnych, japońskich paszportach. W okresie II wojny światowej zdobiła każdy japoński karabin, a do 1947 roku występowała na praktycznie wszystkich japońskich znaczkach pocztowych.
Charakterystyka Japonii
Kimi-ga-yo (jap. 君が代 pol. panowanie cesarza) – hymn państwowy Japonii. Słowa hymnu to nieznacznie zmodyfikowany wiersz waka (o 31 sylabach) anonimowego autora z okresu Heian (794–1185) lub wcześniejszego. Zostały one znalezione w dwóch antologiach japońskiej poezji, a mianowicie: w zbiorze poezji z X wieku Kokin wakashū (古今和歌集) i zbiorze z XI wieku Wakan rōeishū (和漢朗詠集). Od bardzo wczesnych lat wiersz ten był recytowany dla uczczenia pomyślności w czasie ważnych wydarzeń. Towarzyszyła mu często muzyka zaczerpnięta z teatru nō, popularnych piosenek z akompaniamentem shamisenu, czy biwa. Był wykorzystywany w bajkach, opowiadaniach, popularnych historiach z codziennego życia (ukiyo-zōshi, 'książki o ulotnym świecie' lub 'książki o przemijającym życiu'). W czerwcu 1999 roku rząd przedstawił swoją interpretację znaczenia hymnu Kimi-ga-yo podczas obrad Izby Reprezentantów parlamentu nad projektem ustawy o kodyfikacji flagi narodowej i hymnu. Premier Keizō Obuchi (1937–2000) wyjaśnił, że słowo kimi[1][a] w Kimi-ga-yo, zgodnie z obecną konstytucją Japonii, odnosi się do osoby cesarza, który jest symbolem państwa i jedności narodu: „Słowa hymnu należy interpretować jako modlitwę o trwały dobrobyt i pokój w naszym kraju”.
Kimi-ga-yo został oficjalnie uznany za hymn Japonii w 1999 roku na mocy „Ustawy dotyczącej flagi państwowej i hymnu państwowego” (jap. 国旗及び国歌に関する法律, Kokki oyobi kokka ni kansuru hōritsu; ang. Law Regarding the National Flag and National Anthem).
Charakterystyka Japonii
Kimono (jap. 着物 ki-mono; kimono, ubranie, japońskie ubranie) – tradycyjny ubiór japoński.Kimono jest jednym z najbardziej kultowych symboli Japonii, a jego kolory i wzory są przykładem japońskiej wrażliwości kulturowej i estetyki. Powstało w dalekiej przeszłości jako rodzaj bielizny o nazwie ko-sode (dosł. „krótki, mały rękaw”, „małe otwory w rękawie”). Ubraniem zewnętrznym, bogato barwionym i haftowanym, stało się w okresie Muromachi (1392–1573). Współcześnie nosi się je wyłącznie na specjalne okazje, takie jak: wesela, ceremonie parzenia herbaty, oficjalne tradycyjne imprezy i pogrzeby. Odpowiedni styl i kolor kimona zależy od okazji, wieku i stanu cywilnego noszącej je osoby.
Nazwy części kimona
Charakterystyka Japonii
Wyznania religijne w Japonii: W Japonii zamieszkują przede wszystkim wyznawcy Shintō (sintoizmu) i buddyzmu. Są też chrześcijanie, ale jest ich bardzo niewiele. Religia ta pojawiła się w Japonii w szesnastym stuleciu, dzięki misjonarzom przybyłym z Portugalii. Sintoizm,to religia narodowa, wywodząca się z dawnych mitów i legend japońskich. Buddyzm pojawił się w Japonii w szóstym stuleciu, dokąd przybył z Chin i Korei.
Modlitwa w chramie
Torii w chramie Itsukushima
Kapłan shintō w stroju kariginu, na głowie eboshi
Charakterystyka Japonii
Waluta: W Japonii płacimy jenami (w skrócie jpy). 1 dolar amerykański, to 100 jenów. W obiegu są monety o wartości 1, 5, 10, 50, 100 i 500 jenów oraz banknoty o następujących nominałach: 1000, 2000, 5000 i 10000 jenów.
Charakterystyka Japonii
Laleczki kokeshi: Japońska laleczka szczęścia
Klasyczną postać lalki Kokeshi tworzy prosty, cylindryczny tułów pozbawiony kończyn i głowa z delikatnymi, malowanymi linami podkreślającymi rysy twarzy laleczki. Obecnie tworzone Kokeshi mają pięknie malowane kimono i przykuwają uwagę każdego, kto ujrzy jej delikatne piękno. Kokeshi stanowią wyjątkowy pomysł na prezent i niezwykły przedmiot pożądania kolekcjonerów na całym świecie.
Kuchnia
Dla kuchni japońskiej charakterystyczne jest użycie ryb (jedzonych także na surowo), rozmaitych owoców morza, w tym wodorostów oraz warzyw. Popularne są zupy gotowane bezpośrednio na stole, w specjalnym garnku podgrzewanym dawniej węglem drzewnym, a obecnie gazem, a także jedzenie zanurzanych we wrzątku: mięsa, ryb i warzyw. Japończycy jedzą pałeczkami (hashi). Nakrywając do stołu, po lewej stronie stawiają miseczkę z ryżem, po prawej – z zupą. Pałeczki leżą równolegle przed nimi, oparte o hashioki. Zupę pije się z miseczki, do innych talerzy i naczyń sięga się pałeczkami.
Przed rozpoczęciem jedzenia, w momencie otrzymywania dań, wypowiada się formułę grzecznościową: Itadakimasu → „Pozwolę sobie przyjąć poczęstunek”. W ten sposób honoruje się wszystkich zaangażowanych w wytworzenie i przygotowanie posiłku: rolników, rybaków, rodzinę, a także wyraża podziękowanie zwierzętom i roślinom, które poświęciły się, aby stać się samym posiłkiem.
Po spożyciu posiłku należy powiedzieć: Go-chisō-sama deshita → „Dziękuję za poczęstunek”, mniej formalnie: Go-chisō-sama. Dosłownie: „Wymagało to dużo pracy (przygotowanie posiłku)”, co można zinterpretować: „Dziękuję za posiłek, to była uczta”. Podobnie jak Itadakimasu, dziękuje wszystkim związanym z posiłkiem, łącznie z samym jedzeniem. Pominięcie Go-chisō-sama jest nietaktem i niewdzięcznością.
Kuchnia
Do najpopularniejszych dań spożywanych w Japonii zalicza się między innymi sushi, onigiri, dango i daifuku.
Po kliknięciu w zdjęcie ukaża się dodatkowe informacje o potrawach
Kuchnia
Rāmen (jap. 拉麺 bądź ラーメン) – zupa z makaronem, japońskie danie składające się z bulionu, makaronu i innych składników.
Rāmen trafił do Japonii w XIX wieku z Chin. Po II wojnie światowej stał się jedną z najpopularniejszych, niedrogich i powszechnie dostępnych potraw. Restauracje z rāmenem (ramen-ya) są w całym kraju, serwując niezliczone regionalne odmiany.
Kuchnia
Omuraisu (jap. オムライス) japońskie danie składające się z omletu ze smażonym ryżem. Zazwyczaj w środku – oprócz ryżu – znajdują się również kawałki kurczaka oraz warzyw, a całość polewana jest ketchupem.
Nazwa potrawy jest wasei-eigo, składającym się z cząstek: omu (omlette) i raisu (rice). Mówi się, iż danie pochodzi z końca XX wieku, z restauracji zachodniego stylu zwanej Renga-tei znajdującej się w tokijskiej dzielnicy Ginza.
Zabytki
Subtitle
Ciekawe miejsca
1. Tokyo Metropolitan Government Building, (jap. Tōkyō-to Chōsha) w okręgu Shinjuku. Jest to wysoki budynek z dwiema wieżami, na górze których znajdują się darmowe punkty widokowe na 45 piętrze (ok 202 metry wysokości).
Ciekawe miejsca
2. Fushimi Inari Shrine – sanktuarium zbudowane dla bogów ryżu i sake. Bardziej znane ze ścieżki z czerwonymi bramami Torii. Miejsce to znajduje się niedaleko Kioto
Ciekawe miejsca
3. Fudżi – czynny stratowulkan i zarazem najwyższy szczyt Japonii. Leży na wyspie Honsiu, na południowy zachód od stolicy, Tokio. W 2013 roku góra Fudżi została wpisana na listę światowego dziedzictwa UNESCO jako obiekt dziedzictwa kulturowego – święte miejsce i źródło artystycznej inspiracji.
Ciekawe miejsca
4. Tokyo Skytree – wieża telewizyjna i widokowa w tokijskiej dzielnicy Sumida w Japonii. W 2010 roku została najwyższą budowlą w Tokio, a w marcu 2011 roku, po osiągnięciu swojej docelowej wysokości 634 metrów, stała się najwyższą wieżą na świecie, przewyższając Canton Tower oraz drugą najwyższą budowlą na świecie po Burdż Chalifa.
Ciekawe miejsca
5. Kenroku-en – jeden z najsłynniejszych krajobrazowych ogrodów japońskich, znajdujący się w mieście Kanazawa, w prefekturze Ishikawa. Ogród został założony przy zamku w Kanazawie w XVII w.
Sławni przedstawiciele kraju
Po kliknięciu w zdjęcia pokaża się informacje o przedstawicielach Japonii
Legendy związane z Japonią
Legenda Hanako-san
Po Japonii krązyla plotka o Hanako-san, która w języku ojczystym brzmiała: "七不思議の七番目 トイレの花子さん 旧校舎３階女子トイレの三番目 そこには花子さんが居て 呼び出した人の願いを叶えてくれる でも引き換えに何か大切なものを取られてしまうんだって 呼び出し方はノックを３回 それからー 「花子さん 花子さん」 「いらしゃいますか」"
W tłumaczeniu na język Polski:
Siódma Tajemnica Hanako-san. W siódmej toalecie na 3 piętrze budynku starej szkoły. Trzecia kabina w toalecie dla kobiet jest tam i spełnia życzenia osoby, która ją wywołała, ale w zamian za coś ważnego. Pukanie 3 razy, a potem- „Hanako-san, Hanako-san” „Chcesz przyjść?” Legenda o Hanako-san to Japońska legenda o duchu młodej dziewczyny która nawiedzała damska łazienkę. Plotka głosi że wywołanie jej imienia powoduje pojawienie się dziewczyny i wyświadczenie przez nią przysługi za odpowiednią cenę.
Legendy związane z Japonią
Legenda o Kuchinase-onna
Kuchisake-onna najczęściej jest duchem ofiary przemocy domowej okaleczonej przez męża. Panoszy się po ulicach, szukając zemsty na przypadkowych osobach. Uważa się, że wieczorami mogą ją znaleźć dzieci. Nosi maseczkę lekarką. Zaczepia ofiarę mówiąc „Czy jestem piękna?”. Jeżeli usłyszy odpowiedź negatywną zabija, a jeżeli pozytywną, ukazuje rozcięte usta i pyta: „A teraz?!” zabijając ją poprzez okaleczanie twarzy, tak by ofiara długo cierpiała. Aby przeżyć, ofiara musi dać neutralną odpowiedź typu normalnie lub przeciętnie. Zaraz po tym ofiara musi uciec, wykorzystując zamyślenie Kuchisake-onna.
Początkowo Kuchisake-onna zasłaniała twarz kimonem. Obecnie uwspółcześniono legendę, dodając maseczkę (popularną podczas sezonu grypy lub dużego smogu).
W 1979 roku w mediach pojawiła się informacja o kobiecie, która naśladowała Kuchisake-onna. Kilka lat wymagano, by odprowadzać dzieci ze szkoły do domów w zorganizowanych grupach z nauczycielami.
W nowszej wersji legendy Kuchisake-onna jest autostopowiczką. Zadaje pytanie kierowcy, siedząc na tylnym siedzeniu, przez co kierowca widzi jej twarz w lusterku, w tej wersji legendy ginie on także w wyniku obrażeń zadanych nożyczkami.
Legendy związane z Japonią
Legenda o zaginionej wiosce Nanaki
Początkiem XX w. w prefekturze Aomori miała istnieć zwyczajna miejscowość. Znajdowała się w górach daleko od szlaków komunikacyjnych. Żyli w niej ludzie odcięci od świata, a sama wioska otoczona była lasami. Pewnego dnia jeden z mieszkańców wpadł w szal i wymordował wszystkich mieszkańców, a na końcu popełnił samobójstwo. Całą sytuację zatuszowano, a wioska została usunięta z mapy. Historia rozprzestrzeniła się jako plotka. Mówią, że wioskę da się odnaleźć, a ten kto do niej trafi napotka zniszczone budynki i duchy mieszkańców.
Legendy związane z Japonią
Legenda o Teke teke Jeden z nielicznych mściwych demonów Onryō, które nie posiadają dolnej części ciała. Istota zawdzęcza swoją nazwę groteskowemu poruszaniu się, które wywołuje dźwięk podobny do teke teke. Jest to młoda kobieta, która została wepchnięta pod pędzące metro lub według innych podań sama wpadła pod tory. Pędzący pociąg przeciął ją na pół, co było początkiem poszukiwań jej zemsty. Kobieta zamiast umrzeć, przemieniła się we mściwego ducha. Niewinnych ludzi, którzy stają się jej ofiarami przecina na pół, do czego używa kosy lub piły. Pojawia się zazwyczaj w pobliżu stacji metra, zdarza się jednak, że nawiedza też łazienki. Wtedy pyta swe ofiary "Gdzie są moje nogi?". Należy odpowiedzieć szybko "Są na stacji metra Meishin". Następnie Teke-Teke zadaje następne pytanie: "Od kogo o tym wiesz?". Jedyną poprawną odpowiedzią jest: "Słyszałem o tym od Reiko Mashimy (imię Teke-Teke sprzed wypadku)".
Muzyka i taniec
Muzyka japońska (nazwa często skracana do angielskiego zapisu J-music) – muzyka powstająca w Japonii.
Muzyka japońska obejmuje szeroki wachlarz stylów muzycznych, zarówno nowoczesnych, jak i tradycyjnych. Japonia jest drugim co do wielkości rynkiem muzycznym na świecie, którego całkowita wartość rynkowa w 2013 roku została wyceniona na ponad 3 miliardy dolarów. W 2014 roku wartość ta spadła do 2 miliardów 600 milionów dolarów, jednak nadal pozostała drugim liderem corocznego zestawienia danych dotyczącej ogólnej sprzedaży muzyki w poszczególnych krajach, tworzonego przez Międzynarodową Federację Przemysłu Fonograficznego. Tradycyjna muzyka japońska bardzo często pojawia się w różnych filmach z gatunku western, zaś lokalna w klubach karaoke, dzierżawionych przez wytwórnie muzyczne.
Na nagraniu przedstawiona jest tradycyjna muzyka japońsk zagrana na chińskim flecie bambuko
Muzyka i taniec
Japoński taniec tradycyjny opisuje szereg japońskich stylów tanecznych o długiej historii i określonych metodach wykonywania.
Muzyka i taniec
- Bon-odori (jap. 盆踊り) - rytualny taniec tańczony podczas japońskiego święta zmarłych O-Bon, które ma miejsce w połowie lipca lub sierpnia, w zależności od regionu Japonii. Bon-odori tłumaczony jest jako „taniec dla duchów zmarłych”. Kroki tańca bon-odori są różne dla poszczególnych rejonów kraju.
Muzyka i taniec
- Bugaku (jap. 舞楽) – japońskie tańce z towarzyszeniem muzyki dworskiej gagaku (dworska muzyka i taniec).
Muzyka i taniec
- Butō (jap. 暗黒舞踏 ankokubutō; dosł. taniec mroku) – zbiorcza nazwa określająca różne rodzaje aktywności i technik tańca, inspirowanych przez ruch Ankoku-Buyō.
Muzyka i taniec
- Chakkirako (jap. チャッキラコ) – taniec wykonywany w styczniu każdego roku
w Miura w Japonii. Ma zapewnić powodzenie w biznesie, dobre zbiory i połowyw Nowym Roku. W 1979 roku został uznany w Japonii za niematerialne dziedzictwo kulturalne. W 2009 roku został wpisany na Listę reprezentatywną niematerialnego dziedzictwa kulturowego ludzkości UNESCO.
Muzyka i taniec
- Kamogawa Odori (jap. 鴨川をどり) - jeden z festiwali tańca w Kioto, w Japonii, organizowany co roku na wiosnę od 1872.
Gejsze (zwane w Kioto geiko) oraz maiko (adeptki tego zawodu) ze społeczności Ponto-chō (jeden z pięciu dystryktów rozrywki) prezentują spektakle taneczne oparte na motywach historycznych lub literackich. Przedstawienia mają miejsce w teatrze Ponto-chō Kaburenjō, który na co dzień służy gejszom jako miejsce nauki i ćwiczeń.
Muzyka i taniec
- Para para (jap. パラパラ; również para-para lub parapara) – japoński styl solowego tańca klubowego, powstały około 1970, oparty na przewidzianych do konkretnych utworów konkretnych układach rytmiczno-ruchowych przypominających artystyczny taniec synchroniczny, wykonywany jednocześnie przez całą publiczność w salach klubowych.
Układy para para najczęściej przygotowywane są do szybkich i rytmicznych utworów stylu happy hardcore lub eurobeat, rzadziej trance.
Wśród stosowanych w układach zestawach ruchów dominują przede wszystkim ruchy rąk, głowy i górnych partii ciała; ruchy nóg zazwyczaj ograniczone są do rytmicznego przestępowania z nogi na nogę czy kołysania biodrami.
Ciekawostki
1.W japońskich automatach można kupić prawie wszystko. Są automaty z produktami spożywczymi, napojami, chemią, prezerwatywami, bielizną, gazetami itd. 2. Poziom przestępczości w Japonii należy do najniższych na świecie. 3.W Japonii funkcjonują specjalne kapsułowe hotele, które zamiast standardowych pokoi oferują osadzone w ścianach kapsuły z łóżkami. Zwykłe hotele oczywiście też działają. 4. Japończycy to kawoholicy. 85% kawy produkowanej na Jamajce, trafia na rynek japoński 5.Średnia długość życia wynosi 82 lata, a Japończycy żyją średnio o 4 lata dłużej niż Amerykanie. 6. Wchodząc do pomieszczenia, należy zdjąć buty lub ubrać kapcie. Podwyższenia podłogi są po to, by wiedzieć kiedy to zrobić. Podwyższenie 15 cm oznacza, że musisz zdjąć buty i nałożyć kapcie, podwyższenie 5 cm oznacza, że należy wejść do pomieszczenia bez kapci. 7. Ciekawostką i zwyczajem Japonii jest to, że siorbanie i chlipanie podczas jedzenia jest wyrazem szacunku do kucharza.
ご清聴ありがとうございました！クラス7B
Dziękujemy za uwagę! Klasa 7B
Japonia- kraj kwitnącej wiśni
edyta.ka185
Created on May 13, 2021
Start designing with a free template
Discover more than 1500 professional designs like these:
View
Modern Presentation
View
Terrazzo Presentation
View
Colorful Presentation
View
Modular Structure Presentation
View
Chromatic Presentation
View
City Presentation
View
News Presentation
Explore all templates
Transcript
Japonia - Kraj Kwitnącej Wiśni
Sławni przedstawiciele kraju
Charakterystyka Japonii
Legendy związane z Japonią
Kuchnia
Zabytki
Muzyka i taniec
Ciekawostki
Ciekawe miejsca
Charakterystyka Japonii
Stolica, ludność, język i ustrój JaponiiJaponia – państwo wyspiarskie położone na wąskim łańcuchu wysp na zachodnim Pacyfiku, u wschodnich wybrzeży Azji, o długości 3,3 tys. Jest położona na styku płyt tektonicznych, w obrębie «ognistego pierścienia Pacyfiku». Stąd wynikają różnice danych podających liczbę wysp i odmienną wielkość powierzchni kraju. Stolicą Japoni jest Tokio. Z liczbą ludności 126,5 mln osób Japonia zajmuje 10. miejesce na świecie. Japonia należy do grupy krajów wysoko rozwiniętych – jest ona jedną z czołowych potęg gospodarczych świata. Zgodnie z przyjętą w 1947r. demokratyczną konstytucją, Japonia jest monarchią parlamentarną z cesarzem jako symbolem jedności państwa i wybieranym w wyborach powszechnych dwuizbowym parlamentem. Język urzędowy, to język japoński. W poszczególnych regionach kraju, zaznaczają się różnice językowe.
Charakterystyka Japonii
Flaga Japonii przedstawia czerwony krąg na białym tle, co symbolizuje wschodzące słońce. Słoneczna symbolika flagi wiąże się z jej nazwą ("hi-no maru"), popularnym określeniem Japonii jako Kraj Wschodzącego Słońca oraz Amaterasu Omikami - japońską boginią słońca.
Charakterystyka Japonii
Oryginalny herb to złocista chryzantema o podwójnym rzędzie szesnastu płatków, symbol długowieczności i szczęścia, i może być używany jedynie przez cesarza. Chryzantema, jako drugi po kwiecie wiśni symbol Japonii, jest obecna w wielu elementach kulturowych tego kraju. Będąc odwiecznym symbolem rodziny cesarskiej, zdobiła i zdobi liczne przedmioty oraz funkcjonuje jako godło narodowe. Znajduje się na współczesnych, japońskich paszportach. W okresie II wojny światowej zdobiła każdy japoński karabin, a do 1947 roku występowała na praktycznie wszystkich japońskich znaczkach pocztowych.
Charakterystyka Japonii
Kimi-ga-yo (jap. 君が代 pol. panowanie cesarza) – hymn państwowy Japonii. Słowa hymnu to nieznacznie zmodyfikowany wiersz waka (o 31 sylabach) anonimowego autora z okresu Heian (794–1185) lub wcześniejszego. Zostały one znalezione w dwóch antologiach japońskiej poezji, a mianowicie: w zbiorze poezji z X wieku Kokin wakashū (古今和歌集) i zbiorze z XI wieku Wakan rōeishū (和漢朗詠集). Od bardzo wczesnych lat wiersz ten był recytowany dla uczczenia pomyślności w czasie ważnych wydarzeń. Towarzyszyła mu często muzyka zaczerpnięta z teatru nō, popularnych piosenek z akompaniamentem shamisenu, czy biwa. Był wykorzystywany w bajkach, opowiadaniach, popularnych historiach z codziennego życia (ukiyo-zōshi, 'książki o ulotnym świecie' lub 'książki o przemijającym życiu'). W czerwcu 1999 roku rząd przedstawił swoją interpretację znaczenia hymnu Kimi-ga-yo podczas obrad Izby Reprezentantów parlamentu nad projektem ustawy o kodyfikacji flagi narodowej i hymnu. Premier Keizō Obuchi (1937–2000) wyjaśnił, że słowo kimi[1][a] w Kimi-ga-yo, zgodnie z obecną konstytucją Japonii, odnosi się do osoby cesarza, który jest symbolem państwa i jedności narodu: „Słowa hymnu należy interpretować jako modlitwę o trwały dobrobyt i pokój w naszym kraju”. Kimi-ga-yo został oficjalnie uznany za hymn Japonii w 1999 roku na mocy „Ustawy dotyczącej flagi państwowej i hymnu państwowego” (jap. 国旗及び国歌に関する法律, Kokki oyobi kokka ni kansuru hōritsu; ang. Law Regarding the National Flag and National Anthem).
Charakterystyka Japonii
Kimono (jap. 着物 ki-mono; kimono, ubranie, japońskie ubranie) – tradycyjny ubiór japoński.Kimono jest jednym z najbardziej kultowych symboli Japonii, a jego kolory i wzory są przykładem japońskiej wrażliwości kulturowej i estetyki. Powstało w dalekiej przeszłości jako rodzaj bielizny o nazwie ko-sode (dosł. „krótki, mały rękaw”, „małe otwory w rękawie”). Ubraniem zewnętrznym, bogato barwionym i haftowanym, stało się w okresie Muromachi (1392–1573). Współcześnie nosi się je wyłącznie na specjalne okazje, takie jak: wesela, ceremonie parzenia herbaty, oficjalne tradycyjne imprezy i pogrzeby. Odpowiedni styl i kolor kimona zależy od okazji, wieku i stanu cywilnego noszącej je osoby.
Nazwy części kimona
Charakterystyka Japonii
Wyznania religijne w Japonii: W Japonii zamieszkują przede wszystkim wyznawcy Shintō (sintoizmu) i buddyzmu. Są też chrześcijanie, ale jest ich bardzo niewiele. Religia ta pojawiła się w Japonii w szesnastym stuleciu, dzięki misjonarzom przybyłym z Portugalii. Sintoizm,to religia narodowa, wywodząca się z dawnych mitów i legend japońskich. Buddyzm pojawił się w Japonii w szóstym stuleciu, dokąd przybył z Chin i Korei.
Modlitwa w chramie
Torii w chramie Itsukushima
Kapłan shintō w stroju kariginu, na głowie eboshi
Charakterystyka Japonii
Waluta: W Japonii płacimy jenami (w skrócie jpy). 1 dolar amerykański, to 100 jenów. W obiegu są monety o wartości 1, 5, 10, 50, 100 i 500 jenów oraz banknoty o następujących nominałach: 1000, 2000, 5000 i 10000 jenów.
Charakterystyka Japonii
Laleczki kokeshi: Japońska laleczka szczęścia Klasyczną postać lalki Kokeshi tworzy prosty, cylindryczny tułów pozbawiony kończyn i głowa z delikatnymi, malowanymi linami podkreślającymi rysy twarzy laleczki. Obecnie tworzone Kokeshi mają pięknie malowane kimono i przykuwają uwagę każdego, kto ujrzy jej delikatne piękno. Kokeshi stanowią wyjątkowy pomysł na prezent i niezwykły przedmiot pożądania kolekcjonerów na całym świecie.
Kuchnia
Dla kuchni japońskiej charakterystyczne jest użycie ryb (jedzonych także na surowo), rozmaitych owoców morza, w tym wodorostów oraz warzyw. Popularne są zupy gotowane bezpośrednio na stole, w specjalnym garnku podgrzewanym dawniej węglem drzewnym, a obecnie gazem, a także jedzenie zanurzanych we wrzątku: mięsa, ryb i warzyw. Japończycy jedzą pałeczkami (hashi). Nakrywając do stołu, po lewej stronie stawiają miseczkę z ryżem, po prawej – z zupą. Pałeczki leżą równolegle przed nimi, oparte o hashioki. Zupę pije się z miseczki, do innych talerzy i naczyń sięga się pałeczkami. Przed rozpoczęciem jedzenia, w momencie otrzymywania dań, wypowiada się formułę grzecznościową: Itadakimasu → „Pozwolę sobie przyjąć poczęstunek”. W ten sposób honoruje się wszystkich zaangażowanych w wytworzenie i przygotowanie posiłku: rolników, rybaków, rodzinę, a także wyraża podziękowanie zwierzętom i roślinom, które poświęciły się, aby stać się samym posiłkiem. Po spożyciu posiłku należy powiedzieć: Go-chisō-sama deshita → „Dziękuję za poczęstunek”, mniej formalnie: Go-chisō-sama. Dosłownie: „Wymagało to dużo pracy (przygotowanie posiłku)”, co można zinterpretować: „Dziękuję za posiłek, to była uczta”. Podobnie jak Itadakimasu, dziękuje wszystkim związanym z posiłkiem, łącznie z samym jedzeniem. Pominięcie Go-chisō-sama jest nietaktem i niewdzięcznością.
Kuchnia
Do najpopularniejszych dań spożywanych w Japonii zalicza się między innymi sushi, onigiri, dango i daifuku.
Po kliknięciu w zdjęcie ukaża się dodatkowe informacje o potrawach
Kuchnia
Rāmen (jap. 拉麺 bądź ラーメン) – zupa z makaronem, japońskie danie składające się z bulionu, makaronu i innych składników. Rāmen trafił do Japonii w XIX wieku z Chin. Po II wojnie światowej stał się jedną z najpopularniejszych, niedrogich i powszechnie dostępnych potraw. Restauracje z rāmenem (ramen-ya) są w całym kraju, serwując niezliczone regionalne odmiany.
Kuchnia
Omuraisu (jap. オムライス) japońskie danie składające się z omletu ze smażonym ryżem. Zazwyczaj w środku – oprócz ryżu – znajdują się również kawałki kurczaka oraz warzyw, a całość polewana jest ketchupem. Nazwa potrawy jest wasei-eigo, składającym się z cząstek: omu (omlette) i raisu (rice). Mówi się, iż danie pochodzi z końca XX wieku, z restauracji zachodniego stylu zwanej Renga-tei znajdującej się w tokijskiej dzielnicy Ginza.
Zabytki
Subtitle
Ciekawe miejsca
1. Tokyo Metropolitan Government Building, (jap. Tōkyō-to Chōsha) w okręgu Shinjuku. Jest to wysoki budynek z dwiema wieżami, na górze których znajdują się darmowe punkty widokowe na 45 piętrze (ok 202 metry wysokości).
Ciekawe miejsca
2. Fushimi Inari Shrine – sanktuarium zbudowane dla bogów ryżu i sake. Bardziej znane ze ścieżki z czerwonymi bramami Torii. Miejsce to znajduje się niedaleko Kioto
Ciekawe miejsca
3. Fudżi – czynny stratowulkan i zarazem najwyższy szczyt Japonii. Leży na wyspie Honsiu, na południowy zachód od stolicy, Tokio. W 2013 roku góra Fudżi została wpisana na listę światowego dziedzictwa UNESCO jako obiekt dziedzictwa kulturowego – święte miejsce i źródło artystycznej inspiracji.
Ciekawe miejsca
4. Tokyo Skytree – wieża telewizyjna i widokowa w tokijskiej dzielnicy Sumida w Japonii. W 2010 roku została najwyższą budowlą w Tokio, a w marcu 2011 roku, po osiągnięciu swojej docelowej wysokości 634 metrów, stała się najwyższą wieżą na świecie, przewyższając Canton Tower oraz drugą najwyższą budowlą na świecie po Burdż Chalifa.
Ciekawe miejsca
5. Kenroku-en – jeden z najsłynniejszych krajobrazowych ogrodów japońskich, znajdujący się w mieście Kanazawa, w prefekturze Ishikawa. Ogród został założony przy zamku w Kanazawie w XVII w.
Sławni przedstawiciele kraju
Po kliknięciu w zdjęcia pokaża się informacje o przedstawicielach Japonii
Legendy związane z Japonią
Legenda Hanako-san Po Japonii krązyla plotka o Hanako-san, która w języku ojczystym brzmiała: "七不思議の七番目 トイレの花子さん 旧校舎３階女子トイレの三番目 そこには花子さんが居て 呼び出した人の願いを叶えてくれる でも引き換えに何か大切なものを取られてしまうんだって 呼び出し方はノックを３回 それからー 「花子さん 花子さん」 「いらしゃいますか」" W tłumaczeniu na język Polski: Siódma Tajemnica Hanako-san. W siódmej toalecie na 3 piętrze budynku starej szkoły. Trzecia kabina w toalecie dla kobiet jest tam i spełnia życzenia osoby, która ją wywołała, ale w zamian za coś ważnego. Pukanie 3 razy, a potem- „Hanako-san, Hanako-san” „Chcesz przyjść?” Legenda o Hanako-san to Japońska legenda o duchu młodej dziewczyny która nawiedzała damska łazienkę. Plotka głosi że wywołanie jej imienia powoduje pojawienie się dziewczyny i wyświadczenie przez nią przysługi za odpowiednią cenę.
Legendy związane z Japonią
Legenda o Kuchinase-onna Kuchisake-onna najczęściej jest duchem ofiary przemocy domowej okaleczonej przez męża. Panoszy się po ulicach, szukając zemsty na przypadkowych osobach. Uważa się, że wieczorami mogą ją znaleźć dzieci. Nosi maseczkę lekarką. Zaczepia ofiarę mówiąc „Czy jestem piękna?”. Jeżeli usłyszy odpowiedź negatywną zabija, a jeżeli pozytywną, ukazuje rozcięte usta i pyta: „A teraz?!” zabijając ją poprzez okaleczanie twarzy, tak by ofiara długo cierpiała. Aby przeżyć, ofiara musi dać neutralną odpowiedź typu normalnie lub przeciętnie. Zaraz po tym ofiara musi uciec, wykorzystując zamyślenie Kuchisake-onna. Początkowo Kuchisake-onna zasłaniała twarz kimonem. Obecnie uwspółcześniono legendę, dodając maseczkę (popularną podczas sezonu grypy lub dużego smogu). W 1979 roku w mediach pojawiła się informacja o kobiecie, która naśladowała Kuchisake-onna. Kilka lat wymagano, by odprowadzać dzieci ze szkoły do domów w zorganizowanych grupach z nauczycielami. W nowszej wersji legendy Kuchisake-onna jest autostopowiczką. Zadaje pytanie kierowcy, siedząc na tylnym siedzeniu, przez co kierowca widzi jej twarz w lusterku, w tej wersji legendy ginie on także w wyniku obrażeń zadanych nożyczkami.
Legendy związane z Japonią
Legenda o zaginionej wiosce Nanaki Początkiem XX w. w prefekturze Aomori miała istnieć zwyczajna miejscowość. Znajdowała się w górach daleko od szlaków komunikacyjnych. Żyli w niej ludzie odcięci od świata, a sama wioska otoczona była lasami. Pewnego dnia jeden z mieszkańców wpadł w szal i wymordował wszystkich mieszkańców, a na końcu popełnił samobójstwo. Całą sytuację zatuszowano, a wioska została usunięta z mapy. Historia rozprzestrzeniła się jako plotka. Mówią, że wioskę da się odnaleźć, a ten kto do niej trafi napotka zniszczone budynki i duchy mieszkańców.
Legendy związane z Japonią
Legenda o Teke teke Jeden z nielicznych mściwych demonów Onryō, które nie posiadają dolnej części ciała. Istota zawdzęcza swoją nazwę groteskowemu poruszaniu się, które wywołuje dźwięk podobny do teke teke. Jest to młoda kobieta, która została wepchnięta pod pędzące metro lub według innych podań sama wpadła pod tory. Pędzący pociąg przeciął ją na pół, co było początkiem poszukiwań jej zemsty. Kobieta zamiast umrzeć, przemieniła się we mściwego ducha. Niewinnych ludzi, którzy stają się jej ofiarami przecina na pół, do czego używa kosy lub piły. Pojawia się zazwyczaj w pobliżu stacji metra, zdarza się jednak, że nawiedza też łazienki. Wtedy pyta swe ofiary "Gdzie są moje nogi?". Należy odpowiedzieć szybko "Są na stacji metra Meishin". Następnie Teke-Teke zadaje następne pytanie: "Od kogo o tym wiesz?". Jedyną poprawną odpowiedzią jest: "Słyszałem o tym od Reiko Mashimy (imię Teke-Teke sprzed wypadku)".
Muzyka i taniec
Muzyka japońska (nazwa często skracana do angielskiego zapisu J-music) – muzyka powstająca w Japonii. Muzyka japońska obejmuje szeroki wachlarz stylów muzycznych, zarówno nowoczesnych, jak i tradycyjnych. Japonia jest drugim co do wielkości rynkiem muzycznym na świecie, którego całkowita wartość rynkowa w 2013 roku została wyceniona na ponad 3 miliardy dolarów. W 2014 roku wartość ta spadła do 2 miliardów 600 milionów dolarów, jednak nadal pozostała drugim liderem corocznego zestawienia danych dotyczącej ogólnej sprzedaży muzyki w poszczególnych krajach, tworzonego przez Międzynarodową Federację Przemysłu Fonograficznego. Tradycyjna muzyka japońska bardzo często pojawia się w różnych filmach z gatunku western, zaś lokalna w klubach karaoke, dzierżawionych przez wytwórnie muzyczne.
Na nagraniu przedstawiona jest tradycyjna muzyka japońsk zagrana na chińskim flecie bambuko
Muzyka i taniec
Japoński taniec tradycyjny opisuje szereg japońskich stylów tanecznych o długiej historii i określonych metodach wykonywania.
Muzyka i taniec
Muzyka i taniec
Muzyka i taniec
Muzyka i taniec
- Chakkirako (jap. チャッキラコ) – taniec wykonywany w styczniu każdego roku
w Miura w Japonii. Ma zapewnić powodzenie w biznesie, dobre zbiory i połowyw Nowym Roku. W 1979 roku został uznany w Japonii za niematerialne dziedzictwo kulturalne. W 2009 roku został wpisany na Listę reprezentatywną niematerialnego dziedzictwa kulturowego ludzkości UNESCO.Muzyka i taniec
- Kamogawa Odori (jap. 鴨川をどり) - jeden z festiwali tańca w Kioto, w Japonii, organizowany co roku na wiosnę od 1872.
Gejsze (zwane w Kioto geiko) oraz maiko (adeptki tego zawodu) ze społeczności Ponto-chō (jeden z pięciu dystryktów rozrywki) prezentują spektakle taneczne oparte na motywach historycznych lub literackich. Przedstawienia mają miejsce w teatrze Ponto-chō Kaburenjō, który na co dzień służy gejszom jako miejsce nauki i ćwiczeń.Muzyka i taniec
- Para para (jap. パラパラ; również para-para lub parapara) – japoński styl solowego tańca klubowego, powstały około 1970, oparty na przewidzianych do konkretnych utworów konkretnych układach rytmiczno-ruchowych przypominających artystyczny taniec synchroniczny, wykonywany jednocześnie przez całą publiczność w salach klubowych.
Układy para para najczęściej przygotowywane są do szybkich i rytmicznych utworów stylu happy hardcore lub eurobeat, rzadziej trance. Wśród stosowanych w układach zestawach ruchów dominują przede wszystkim ruchy rąk, głowy i górnych partii ciała; ruchy nóg zazwyczaj ograniczone są do rytmicznego przestępowania z nogi na nogę czy kołysania biodrami.Ciekawostki
1.W japońskich automatach można kupić prawie wszystko. Są automaty z produktami spożywczymi, napojami, chemią, prezerwatywami, bielizną, gazetami itd. 2. Poziom przestępczości w Japonii należy do najniższych na świecie. 3.W Japonii funkcjonują specjalne kapsułowe hotele, które zamiast standardowych pokoi oferują osadzone w ścianach kapsuły z łóżkami. Zwykłe hotele oczywiście też działają. 4. Japończycy to kawoholicy. 85% kawy produkowanej na Jamajce, trafia na rynek japoński 5.Średnia długość życia wynosi 82 lata, a Japończycy żyją średnio o 4 lata dłużej niż Amerykanie. 6. Wchodząc do pomieszczenia, należy zdjąć buty lub ubrać kapcie. Podwyższenia podłogi są po to, by wiedzieć kiedy to zrobić. Podwyższenie 15 cm oznacza, że musisz zdjąć buty i nałożyć kapcie, podwyższenie 5 cm oznacza, że należy wejść do pomieszczenia bez kapci. 7. Ciekawostką i zwyczajem Japonii jest to, że siorbanie i chlipanie podczas jedzenia jest wyrazem szacunku do kucharza.
ご清聴ありがとうございました！クラス7B
Dziękujemy za uwagę! Klasa 7B