Stowarzyszenie

Nancy H. Kleinbaum Stowarzyszenie Umarłych Poetów

Zofia Niedziałkowskaklasa VIIb

Książka „Stowarzyszenie Umarłych Poetów" Nancy Kleinbaum powstała na podstawie scenariusza znakomitego amerykańskiego filmu w reżyserii Petera Weira pod tym samym tytułem. Obraz, który ukazał się na ekranach w 1989 roku, był wielokrotnie nagradzany na licznych festiwalach. Otrzymał cztery nominacje do Oskara, którego ostatecznie zdobył w kategorii „Najlepszy scenariusz”. To właśnie na jego podstawie została napisana książkowa adaptacja historii. Powieść jest więc ciekawym przykładem przetworzenia dzieła sztuki filmowej na język literatury.

Nancy Horowitz Kleinbaum (ur. 30 sierpnia 1948) – amerykańska pisarka i dziennikarka. Studiowała na Northwestern University (Uniwersytet Północnozachodni) w Evanston (Illinois) w Stanach Zjednoczonych od 1966 do 1970 roku. Aktualnie mieszka w Mt. Kisco w stanie Nowy Jork i pracuje dla magazynu Lifestyles. Jest mężatką i ma troje dzieci.

Fabuła powieści: Rozpoczyna się rok szkolny w Akademii Weltona, elitarnej szkole średniej o wielkich osiągnięciach i... nader surowej dyscyplinie. W miejsce odchodzącego na emeryturę nauczyciela języka angielskiego, przychodzi nowy, John Keating. Czterem zasadom Akademii, którymi są: Tradycja, Honor, Dyscyplina i Doskonałość przeciwstawia inny sposób kształcenia i wychowania młodych ludzi. Obrona własnej indywidualności, wrażliwość na poezję i umiejętność dostrzegania jej wokół siebie, radość życia i korzystanie z tego, co przynosi każdy dzień – to wartości, które próbują realizować jego uczniowie w tajnym klubie, „Stowarzyszeniu umarłych poetów”. Co zwycięży: rygorystycznie przestrzegana tradycja czy prawo do marzeń, wolności i młodzieńczego buntu?

Rodzaj : epika Gatunek : powieść psychologiczna Narracja: w utworze mamy do czynienia z narracją trzecioosobową (autorską). Narrator jest wszechwiedzący, ukryty za światem przedstawionym. Dysponuje wiedzą na temat myśli i uczuć bohaterów i może je oceniać.

Wątki w powieści: - wątek Keatinga i jego metod nauczania - działania niekonwencjonalnego nauczyciela; - wątek Knoxa Overstreeta i jego miłości do Chris Noel - próby zdobycia ukochanej dziewczyny pomimo przeciwności losu; - wątek Neila Perry'ego i jego ojca - bunt wobec despotycznego rodzica; - wątek Todda Andersona - pokonywanie własnych lęków; - wątek Charliego Daltona - poszukiwanie własnej drogi przez zbuntowanego nastolatka.

Czas i miejsce ukazanych wydarzeń: rok 1959, Akademia Weltona – prywatna szkoła z internatem, znajdująca się w amerykańskim stanie Vermont. Akademia Weltona – założona w roku 1859 i licząca sobie 100 lat, położona wśród wzgórz Vermontu, szkoła z internatem dla chłopców. Obowiązują tu surowe zasady wychowania podporządkowane Czterem Zasadom: Tradycji, Honorowi, Dyscyplinie, Doskonałości.

Bohaterowie: -Profesor Keating -Neil Perry -Todd Anderson -Knox Overstreet -Charlie Delton -Dyrektor Nolan -Richard Cameron

Problematyka: „Stowarzyszenie umarłych poetów” to przede wszystkim książka poświęcona młodości i dorastaniu. Jej bohaterowie to uczniowie Akademii Weltona, których połączyła największa pasja i miłość ich życia, czyli poezja. Wspólne spotkania poświęcone odczytywaniu wierszy i zagłębianiu się w siebie są też okazją do odkrycia własnej tożsamości. Powieść porusza wiele ponadczasowych problemów. Ważnym motywem jest prawdziwa przyjaźń, która łączy młodych ludzi. Chłopcy często spotykają się w skalnej grocie, by tu dzielić się smutkami, rozmawiać i dyskutować o poezji.

Bardzo polubiłam Neila Perry’ego, a jego historia niezmiernie mnie poruszyła. To najlepszy uczeń Akademii Weltona, należał do Rady Honorowej, był inteligentny, miły, koleżeński. Zaopiekował się nowym uczniem - Teddem Andersonem i wprowadził go w życie szkoły, mieszkał z nim w jednym pokoju, przejmował się jego problemami, pomagał mu. Neil bardzo lubił pana Keatinga. Mądrość, a także niekonwencjonalne zachowanie nauczyciela imponowały mu. To on wpadł na pomysł wznowienia działalności Stowarzyszenia Umarłych Poetów. Pragnął grać w teatrze. Pod wpływem słów Keatinga o uczynieniu swego życia niezwykłym postanowił zrealizować swoje marzenie. Otrzymał rolę Puka w przedstawieniu „Sen nocy letniej” i był z tego powody szczęśliwy.

Ojciec Neila to człowiek bardzo władczy i apodyktyczny, wymagał od syna całkowitego posłuszeństwa, zaplanował mu życie i miał wobec niego własne plany. Chłopiec nie mógł mieć własnego zdania, był całkowicie zależny od ojca, z którym nie umiał się porozumieć, bał się go. Ojciec zabronił Neilowi grać w teatrze, nie chciał go wysłuchać. Bohater wziął jednak udział w przedstawieniu wbrew jego woli. Spotkała go za to kara - zapisano go do Akademii Wojskowej. Zrozpaczony Neil nie mógł tego znieść i popełnił samobójstwo.

Po przeczytaniu książki polecam obejrzenie filmu. Sądzę, że każdy powinien go obejrzeć. Obraz pokazuje, że trzeba walczyć, pomimo przeciwności losu i nigdy się nie poddawać, że w najtrudniejszej sytuacji trzeba znaleźć w sobie odwagę i bronić swoich ideałów. Nie bez powodu Tom Schulman otrzymał za ten film w 1990 roku Oscara. Ważną rolę w obrazie odgrywa muzyka, którą skomponował Maurice Jarre. Zapada na długo w pamięć i trudno jej nie nucić jeszcze po obejrzeniu filmu. W ostatniej scenie dodaje powagi i dostojności. Szczególnie doceniam kreacje aktorskie Robina Williamsa i Ethana Hawke’a. Ta książka i film mnie zachwyciły. Chciałabym choć raz móc usiąść w pełnej słońca sali, porozmawiać z członkami Stowarzyszenia Umarłych Poetów i zawołać do nauczyciela takiego jak John Keating: „Och kapitanie, mój kapitanie”…

Dziękuję za uwagę