Wyjątkowość chrześcijaństwa na tle innych kultur i religii

WYJĄTKOWOŚĆ CHRZEŚCIJAŃSTWA NA TLE INNYCH KULTUR I RELIGII

W jakim celu Franciszek stanął przed sułtanem? Czym Franciszek ujął sułtana?

27 Lecz powiadam wam, którzy słuchacie: Miłujcie waszych nieprzyjaciół; dobrze czyńcie tym, którzy was nienawidzą; 28 błogosławcie tym, którzy was przeklinają, i módlcie się za tych, którzy was oczerniają. 36 Bądźcie miłosierni, jak Ojciec wasz jest miłosierny.

Do czego Jezus nas zachęca? Kto jest dla nas wzorem miłosierdzia? Dlaczego mamy być miłosierni? Co jest istotą chrześcijaństwa?

Zastanówcie się, kto powinien być odpowiedzialny za taki dialog i jakie mogą być jego owoce.

„Dialog religii jest niezbędnym warunkiem pokoju na świecie, a zatem jest obowiązkiem chrześcijan, jak również innych wspólnot religijnych. Ten dialog religii ma różne wymiary. Będzie on przede wszystkim po prostu dialogiem życia, dialogiem praktycznego dzielenia się. Nie będzie w nim mowy o wielkich tematach wiary – czy Bóg jest trynitarny lub jak należy rozumieć natchnienie Pisma Świętego itp. Chodzi o konkretne problemy współżycia i wspólnej odpowiedzialności za społeczeństwo, za państwo, za ludzkość. Trzeba się w tym nauczyć akceptowania drugiego z jego odmiennym sposobem bycia i myślenia. W tym celu konieczne jest uczynienie podstawowym kryterium rozmowy wspólnej odpowiedzialności za sprawiedliwość i pokój. Dialog, w którym mowa jest o pokoju i sprawiedliwości, staje się (…) walką o prawdę i o istotę ludzką (…). W ten sposób dialog, pierwotnie czysto praktyczny, staje się również walką o właściwy sposób bycia osobą ludzką. (…) wysiłki związane z omawianiem jakiegoś konkretnego problemu stają się procesem, w którym, dzięki słuchaniu drugiego, obydwie strony mogą znaleźć oczyszczenie i się ubogacić. W ten sposób wysiłki te mogą także oznaczać wspólne postępowanie ku jedynej prawdzie, bez zmiany wyborów fundamentalnych. Jeśli obydwie strony wychodzą od (…) sprawiedliwości i pokoju, podstawowa różnica nie zniknie, wzrastać będzie jednak ich głęboka bliskość.

chrześcijan wszystkich wspólnot religijnych

akceptacja innych pokój na świecie walka o człowieka

odpowiedzialność za społeczeństwo, za państwo, za ludzkość

dzielenie się z potrzebującymi

oczyszczenie i ubogacenie

walka o prawdę

bliskość

słuchanie drugiego

troska o bycie osobą ludzką

odpowiedzialność za sprawiedliwość i pokój

Dialog międzyreligijny i międzykulturowy jest niezbędny, by wspólnie budować świat oparty na pokoju i braterstwie, którego gorąco pragną wszyscy ludzie dobrej woli. W tej dziedzinie współcześni ludzie oczekują od nas wyraźnego świadectwa, abyśmy ukazali wszystkim znaczenie religijnego wymiaru życia. Toteż (…), wierni nauczaniu swych własnych tradycji religijnych, [musimy] nauczyć się współpracy, do której już dochodzi w różnych wspólnych przedsięwzięciach, aby wystrzegać się wszelkich form nietolerancji i przeciwstawiać się wszelkim przejawom przemocy”.

(Benedykt XVI, Dialog międzyreligijny i międzykulturowy jest niezbędny)

Drogi dialogu z innymi kulturami i religiami zostały zarysowane podczas soboru Watykańskiego II. Wtedy to została wydana deklaracja o stosunku Kościoła do religii niechrześcijańskich Nostra aetate. Buddyzm, hinduizm, islam i judaizm to religie wywodzące się z różnych kręgów kulturowych, dlatego wymagały zasad dialogu uwzględniających ich specyfikę. Zostały one określone w odrębnych punktach deklaracji Nostra aetate.

Kościół katolicki nic nie odrzuca z tego, co w religiach owych [hinduizmie i buddyzmie] prawdziwe jest i święte. (…) Głosi zaś i obowiązany jest głosić bez przerwy Chrystusa, który jest «drogą, prawdą i życiem» (J 14,6), w którym ludzie znajdują pełnię życia religijnego i w którym Bóg wszystko z sobą pojednał. Przeto wzywa synów swoich, aby z roztropnością i miłością przez rozmowy i współpracę z wyznawcami innych religii, dając świadectwo wiary i życia chrześcijańskiego, uznawali, chronili i wspierali owe dobra duchowe i moralne, a także wartości społeczno-kulturalne, które u tamtych się znajdują”. (Sobór Watykański II, Deklaracja o stosunku Kościoła do religii niechrześcijańskich „Nostra aetate”, p. 2)

Kościół spogląda z szacunkiem również na mahometan, oddających cześć jedynemu Bogu, żywemu i samoistnemu, miłosiernemu i wszechmocnemu, Stwórcy nieba i ziemi, Temu, który przemówił do ludzi (…).Jeżeli więc w ciągu wieków wiele powstawało sporów i wrogości między chrześcijanami i mahometanami, święty Sobór wzywa wszystkich, aby wymazując pamięci przeszłość, szczerze pracowali nad zrozumieniem wzajemnym i w interesie całej ludzkości wspólnie strzegli i rozwijali sprawiedliwość społeczną, dobra moralne oraz pokój i wolność”. (Sobór Watykański II, Deklaracja o stosunku Kościoła do religii niechrześcijańskich „Nostra aetate”, p. 3)

Skoro (…) wielkie jest dziedzictwo duchowe wspólne chrześcijanom i Żydom, święty Sobór obecny pragnie ożywić i zalecić obustronne poznanie się i poszanowanie, które osiągnąć można zwłaszcza przez studia biblijne i teologiczne oraz przez braterskie rozmowy. (…)Poza tym Kościół, który potępia wszelkie prześladowania, przeciw jakimkolwiek ludziom zwrócone, pomnąc na wspólne z Żydami dziedzictwo, opłakuje – nie z pobudek politycznych, ale pod wpływem religijnej miłości ewangelicznej – akty nienawiści, prześladowania, przejawy antysemityzmu, które kiedykolwiek i przez kogokolwiek kierowane były przeciw Żydom”. (Sobór Watykański II, Deklaracja o stosunku Kościoła do religii niechrześcijańskich „Nostra aetate”, p. 4)

Zasady dialogu Kościoła katolickiego z wyznawcami religii niechrześcijański

• współpraca, rozmowy, ochrona dóbr duchowych i moralnych w relacjach z wyznawcami hinduizmu i buddyzmu,
• wymazanie przeszłości, strzeżenie sprawiedliwości społecznej, dóbr moralnych oraz pokoju i wolności w relacjach z islamem,
• potępienie wszelkich przejawów antysemityzmu, ożywienie i zalecenieobustronnego poznania się i poszanowania w relacjach z wyznawcami judaizmu.

Nakreślone drogi pracy nad relacjami z poszczególnymi religiami niechrześcijańskimi są wyrazem szacunku Kościoła katolickiego do każdego człowiekai uznania jego prawa do własnego poszukiwania i dochodzenia do prawdy.

Chrześcijanin, którego Panem jest Jezus Chrystus, w kontakcie z wyznawcami innych religii kieruje się prawdą i miłością.