Mickiewicz i jego dzieło

Mickiewicz i jego dzieła

Write a subtitle here

Dzieciństwo

Adam Bernard Mickiewicz ur. 24 grudnia 1798 w Zaosiu lub Nowogródku

Rodzice Mickiewicza: Mikołaj Karol Mickiewicz i Barbara Majewska.

Od 1810 roku rodzinę dotyka seria nieszczęść. W 1810 roku ich najmłodszy syn Antoś, zapowiadający się na poetę, umarł w wieku 5 lat. Rodzice i bracia bardzo tę śmierć przeżyli. W pewien wieczór październikowy 1811 roku w Nowogródku wybuchł pożar. Ogień zajął kościół św. Mikołaja prowadzony przez Ojców Dominikanów, przy którym stał klasztor i budynek szkolny, i dom rodzinny Mickiewiczów. Franciszek mimo przebytej niedawno choroby pospieszył na pomoc ojcu oraz księdzu proboszczowi. Udało mu się obu uratować. Jednak ojciec chłopców po pożarze już się nie podniósł i zmarł kilka miesięcy później 16 maja 1812 roku.

Nowogródek. Rodzinny dom Adama Mickiewicza

młodość

Adam wyjechał na studia do Wilna w 1815 roku. Na utrzymanie w czasie nauki łożył jego stryj, który był księdzem kanonikiem. Adam studiował na Cesarskim Uniwersytecie równocześnie na dwóch wydziałach: na Wydziale Nauk Fizycznych i Matematycznych oraz na Wydziale Nauk Moralnych i Politycznych oraz Literatury i Sztuk Wyzwolonych. Zdolny chłopak opanował języki obce: łacinę, grekę, rosyjski i polski. Świadomy, że po skończeniu studiów będzie musiał natychmiast podjąć pracę, równolegle rozpoczął studia w Seminarium Nauczycielskim, które ukończył w 1819 roku w stopniu magistra. Wakacje studenckie spędzał albo w Zaosiu u rodziny matki, albo u zamożniejszych kolegów ze studiów w majątkach ich rodziców. W czasie studiów żył bardzo ubogo. Nie mógł bowiem liczyć na żadną pomoc z domu, bo tam po śmierci ojca była po prostu bieda. Po studiach Adam dostał nakaz pracy jako nauczyciel. Podjął ją w 1819 roku w Kownie. Rok później, 9 października 1820 r., umarła w wieku 53 lat jego matka Adam o śmierci matki dowiedział się trzy miesiące po pogrzebie, gdy przyjechał do domu rodzinnego na święta Bożego Narodzenia. Celowo ukrywali przed Adamem fakt śmierci matki, bo obawiali się, że ta wiadomość mogłaby spowodować u niego załamanie. Znali jego skłonności do depresji.

pobyt w więzieniu

23 października 1823 roku Adam Mickiewicz wraz z kilkunastoma innymi członkami Związku Filaretów został aresztowany i osadzony w przerobionym na więzienie wileńskim klasztorze bazylianów. Podobnie jak innym zarzucano mu działalność w tajnym stowarzyszeniu, a takiej działalności od roku zabraniały władze carskie.

przez pół roku poeta był więziony w wileńskim klasztorze ojców bazylianów. W 1824 r. usłyszał wyrok sądu, który skazał go na wygnanie w głąb Rosji.

Cerkiew unicka św. Trójcy i klasztor Bazylianów w Wilnie-miejsce, które przekształcili na tymczasowe więzienieCerkiew

Emigracja do Paryża

W Paryżu nawiązał współpracę z działaczami emigracyjnymi, pisał artykuły i pisma publicystyczne. W latach 1839–1840 był profesorem literatury łacińskiej w szwajcarskiej Lozannie, a w 1840 objął katedrę języków słowiańskich w Collège de France, gdzie wygłosił tzw. prelekcje paryskie. Na wykłady Mickiewicza uczęszczali twórcy, działacze myśliciele. W latach 1841–1844 był prezesem Wydziału Historycznego Towarzystwa Literackiego w Paryżu. Ze względu na pozycję społeczną i aktywność w polskich środowiskach patriotycznych Adama Mickiewicza uznaje się za czołowego reprezentanta tzw. Wielkiej EmigracjiDrezna udał się do Paryża, gdzie osiadł na stałe i spędził ponad 20 lat. Był członkiem Towarzystwa Litewskiego i Ziem Ruskich w Paryżu w 1832. W 1834 ożenił się z Celiną Szymanowską, z którą miał sześcioro dzieci – córki Marię i Helenę oraz czterech synów: Władysława (1838–1926), Józefa (1850–1938, urzędnika Assistance Publique w Paryżu), Aleksandra i Jana.

Mickiewicz mieszkał wraz z żoną w małym domku pod numerem 121 przy rue de La Pepinière

najpopularniejsze dzieła

Epos rozgrywa się w ciągu kilku dni roku 1811 i 1812 na Litwie i opowiada o wydarzeniach następujących po powrocie do domu młodego szlachcica - Tadeusza Soplicy - oraz o dziejach jego ojca, Jacka Soplicy, który w gniewie dokonał strasznej zbrodni i wstąpił do zakonu chcąc zmazać swoje winy.

Przewodzący obrzędom Guślarz przywołuje duchy zmarłych osób, które nie mogą po śmierci zaznać wiecznego spoczynku, lecz muszą odbywać karę za błędy i przewinienia popełnione za życia.

dziękuję za oglądanie

mam nadzieje, że prezentacja wykonana przeze mnie się podobała