Architektura jako dziedzina sztuki cz.2
Barok
Ramy czasowe: Druga połowa XVI wieku do połowy wieku XVIII.
Cechy charakterystyczne: stiuk, dekoracyjność, kwadratura, niekompletne elementy, dramatyczne oświetlenie, dekoracja rzeźbiarska.
Architektura barokowa jest wysoce dekoracyjnym i teatralnym stylem. Barok pojawił się we Włoszech pod koniec XVI wieku i stopniowo rozprzestrzenił się po całej Europie, aż do XVIII wieku. Barokowi architekci wzięli podstawowe elementy architektury renesansowej, w tym kopuły i kolumnady, i uczynili je wyższymi, wspanialszymi, bardziej ozdobionymi i bardziej dramatycznymi.
Tak jak w manieryzmie wykorzystuje się monumentalizm i wielki porządek. Architekturę barokową wyróżnia dekoracyjność, dynamizm i ruch. Również wykorzystanie dramatycznego oświetlenia i kwadratura, czyli technika wykorzystująca złudzenia optyczne do symulowania nieistniejących elementów architektonicznych.
W architekturze barokowej obramowania drzwi i okien są wyraźnie podkreślone. Bardzo ważną rolę odgrywa dekoracja rzeźbiarska w postaci kartuszy, girland, festonów, a nawet pełnej rzeźby. Ozdobne wykończenia: Freski sufitowe w tego typu architekturze są zwykle na dużą skalę. Jedną z cech wspólnych dla architektury barokowej jest zastosowanie ozdób, tynku lub marmurowego wykończenia, a także bardzo popularnego materiału jakim był stiuk.
Architektura tego okresu korzysta z eliptycznychi owalnych przestrzeni, eliminując kąty proste. Często używane były również skręcone kolumny podkreślające ruch, a wielkie schody stały się centralnymi budowli. We wnętrzach korzysta się z luster, które dają wrażenie głębi i większej przestrzeni, szczególnie w połączeniu z oknami, jak w Sali Lustra w Wersalu.
Rokoko
Ramy czasowe: Od lat 30tych XVIII wieku do końca XVIII w.
Cechy charakterystyczne: wnętrza, asymetria, żartobliwość, dekoracyjność, muszle, zawijasy, krzywe, teatralność, meble
Styl rokokowy wywodzi się z XVIII wiecznej Francji i do pewnego stopnia kontynuuje osiągnięcia baroku(uważany jest za późny barok). Natomiast istnieją pewne zauważalne różnice między architekturą rokokową i barokową. Jest to przede wszystkim symetria – rokoko podkreślał asymetrię form, podczas gdy barok odwrotnie.
Wnętrza rokokowe charakteryzują się misternym detalem, misternymi wzorami, serpentynami, asymetrią oraz predyspozycjami do jaśniejszych, pastelowych i złotych palet kolorów. Charakterystyczne są krzywe, zwoje, fale, motywy roślinne oraz motywy muszli oraz pomieszczenia o owalnym kształcie. Duże znaczenie zyskują też meble. Styl był wysoce teatralny, zaprojektowany, aby imponować i podziwiać od pierwszego wejrzenia.
Klasycyzm
Ramy czasowe: Druga połowa XVIII wieku
Cechy charakterystyczne: symetrię, proporcje, geometrię, struktura, rzetelny powrót do architektury klasycznej, dramatyczne użycie kolumn, greckie porządki
Klasycyzm rozkwitł w latach 1750–1830, a jego stylistyka powstała w opozycji do architektury rokoko i baroku, w której iluzja i nadmierna ornamentyka była uważana za nieprawdziwą.
Architektura klasycystyczna charakteryzuje się wielkością, prostotą form geometrycznych i greckim porządkiem (szczególnie doryckim). A także dramatycznym użyciem kolumn i “pustymi”, często długimi(szczególnie fasada) ścianami. W klasycyzmie nie występują kopuły i wieże, za to często występują rzędu kolumn, linie są czyste i eleganckie, ma się wrażenie porządku i wielkości.
Historycyzm
Ramy czasowe: XIX wiek Cechy charakterystyczne: style z przedrostkiem „neo” np. neogotyk, odtwórczość, swobodne naśladowanie minionych epok, brak własnego stylu.
Historycyzm był prądem w XIX wiecznej architekturze, który polegał na naśladowaniu minionych epok kopiując stare style architektoniczne. Stąd zazwyczaj w nazwach jego stylów końcówka “neo”. Jego stylami były neogotyk, neorenesans, neobarok, styl arkadowy, lokalne style np. styl wiślano-bałtycki czy styl nadwiślański, a także style egzotyczne w tym obce.
To co można powiedzieć o historycyzmie to, to że nie dążył do stworzenia własnego stylu, a od odtworzenia dawnych stylów co w różnych jego fazach traktowano z różną dawką swobody. Albo można było spotkać elementy nie występujące jednocześnie w konkretnym stylu – był to rodzaj subiektywnej interpretacji albo stosowano tylko dozwolone elementy danego stylu i na na przemian.
Secesja
Ramy czasowe: Od końca XVIII wieku do 1925 roku.
Cechy charakterystyczne: linie krzywe, asymetria, użycie stali i szkła, bogata ornamentyka, dekoracje fasad bez rozwiącań konstrukcyjnych.
Secesja powstała w Wiedniu jako ruch artystyczny austriackich artystów – malarzy, rzeźbiarzy i architektów, pierwszym ich szefem był Gustav Klimt. Ruch rozwijał się w latach 1890–1925 i był sprzeciwem wobec historycyzmowi rozumianym jako zwykłe naśladownictwo. Używano różnych materiałów, w elewacjach budynków jednocześnie pojawiały się cegła, kamień, masa ceramiczna, a w konstrukcji połączenie stalowych szkieletów fabrycznych ze szkłem.
Cechą charakterystyczną secesyjnych gmachów stała się asymetria. Widoczna nie tylko w bryle budowli, ale także w rozplanowaniu drzwi, okien i elementów zdobniczych. Po raz pierwszy style architektoniczne były próbą stworzenia nowego stylu opartego wyłącznie na podstawie motywacji estetycznej i natchnienia twórcy.
Można w niej spotkać linie krzywe podkreślające ruch, oparte na formach roślin i kwiatów. Secesja wywarła silny wpływ na architekturę wnętrz i wzornictwo przemysłowe. Jeżeli chodzi o budynki to secesja zajmowała się raczej dekoracją fasad niż elementami rozwiązaniami konstrukcyjnymi(np. mieszkania secesyjne pod względem konstrukcyjnym są bardzo typowe).
Style architektoniczne: Modernizm
Ramy czasowe: Od końca I wojny światowej do lat 80-tych.
Cechy charakterystyczne: najważniejsza jest funkcjonalność, żelbet i stali, brak ozdób, duże okna ustawione w poziome pasy. Ekspresja struktury zamiast ukrywania elementów konstrukcyjnych, Kształty prostokątne, cylindryczne i sześcienne, Kompozycje asymetryczne, Fasady białe lub kremowe.
Modernizm powstał w pierwszej połowie XX wieku i stał się dominujący po II wojnie światowej aż do lat 80, kiedy to stopniowo wyparł go postmodernizm. Jedną z nadrzędnych zasad modernizmu było to, że „forma podąża za funkcją”(form follows function). Wiązało się to z analitycznym podejściem do funkcji budynków, ściśle racjonalnym wykorzystaniem nowych materiałów(np. żelbet), innowacjami konstrukcyjnymi i eliminacją ornamentów. Modernizm podkreślał funkcję, prostotę i racjonalność oraz tworzył nowe formy ekspresji o nowej estetyce.
Ta nowa estetyka zaowocowała budynkami charakteryzującymi się czystymi liniami, prostymi geometrycznymi kształtami, czystymi sześciennymi formami, wstążkowymi oknami, płaskimi dachami oraz funkcjonalnymi, elastycznymi otwartymi przestrzeniami wewnętrznymi z gładkimi odsłoniętymi strukturami. Istniała również koncepcja „Prawdy materiałów”, która utrzymywała, że zamiast ukrywać lub zmieniać naturalny wygląd materiału, powinien on być widoczny i celebrowany.
Postmodernizm
Ramy czasowe: przełom XX i XXI wieku Cechy charakterystyczne: najważniejsza jest forma, niearchitektoniczne nawiązania, estetyka campu, asymetria, dekoracyjność.
Architektura postmodernistyczna, to styl architektoniczny, który pojawił się pod koniec lat 60, a jego rozkwit przypada na lata 90-te. Styl ten pojawił się jako reakcja na surowość, formalność i brak różnorodności nowoczesnej architektury modernistycznej. Zamiast modernistycznych doktryn wyrażonych w „mniej znaczy więcej” , „forma podąża za funkcją” oraz doktryny Le Corbusiera, że „dom jest maszyną do życia”, postmodernizm oferował złożoność i sprzeczność.
Architektura postmodernistyczna charakteryzuje się wysoce dekoracyjną, kapryśną i kiczowatą estetyką(estetyka campowa); przede wszystkim odmawia czerpania inspiracji wyłącznie z jednego źródła i często koncentruje się na formie, a nie na funkcji. Ma również charakter metaforyczny, odnosi się to do projektów konstrukcyjnych opartych na formach niearchitektonicznych.
Zapisz do zeszytu: Style w architekturze różniły się między sobą w różnych krajach zastosowanymi rozwiązaniami, a także ramami czasowymi.
Dziękuję za uwagę :)
Architektura jako dziedzina sztuki cz.2 kl. 6
sppradla.religia
Created on May 7, 2021
Start designing with a free template
Discover more than 1500 professional designs like these:
View
Animated Chalkboard Presentation
View
Genial Storytale Presentation
View
Blackboard Presentation
View
Psychedelic Presentation
View
Chalkboard Presentation
View
Witchcraft Presentation
View
Sketchbook Presentation
Explore all templates
Transcript
Architektura jako dziedzina sztuki cz.2
Barok
Ramy czasowe: Druga połowa XVI wieku do połowy wieku XVIII. Cechy charakterystyczne: stiuk, dekoracyjność, kwadratura, niekompletne elementy, dramatyczne oświetlenie, dekoracja rzeźbiarska.
Architektura barokowa jest wysoce dekoracyjnym i teatralnym stylem. Barok pojawił się we Włoszech pod koniec XVI wieku i stopniowo rozprzestrzenił się po całej Europie, aż do XVIII wieku. Barokowi architekci wzięli podstawowe elementy architektury renesansowej, w tym kopuły i kolumnady, i uczynili je wyższymi, wspanialszymi, bardziej ozdobionymi i bardziej dramatycznymi.
Tak jak w manieryzmie wykorzystuje się monumentalizm i wielki porządek. Architekturę barokową wyróżnia dekoracyjność, dynamizm i ruch. Również wykorzystanie dramatycznego oświetlenia i kwadratura, czyli technika wykorzystująca złudzenia optyczne do symulowania nieistniejących elementów architektonicznych.
W architekturze barokowej obramowania drzwi i okien są wyraźnie podkreślone. Bardzo ważną rolę odgrywa dekoracja rzeźbiarska w postaci kartuszy, girland, festonów, a nawet pełnej rzeźby. Ozdobne wykończenia: Freski sufitowe w tego typu architekturze są zwykle na dużą skalę. Jedną z cech wspólnych dla architektury barokowej jest zastosowanie ozdób, tynku lub marmurowego wykończenia, a także bardzo popularnego materiału jakim był stiuk.
Architektura tego okresu korzysta z eliptycznychi owalnych przestrzeni, eliminując kąty proste. Często używane były również skręcone kolumny podkreślające ruch, a wielkie schody stały się centralnymi budowli. We wnętrzach korzysta się z luster, które dają wrażenie głębi i większej przestrzeni, szczególnie w połączeniu z oknami, jak w Sali Lustra w Wersalu.
Rokoko
Ramy czasowe: Od lat 30tych XVIII wieku do końca XVIII w. Cechy charakterystyczne: wnętrza, asymetria, żartobliwość, dekoracyjność, muszle, zawijasy, krzywe, teatralność, meble
Styl rokokowy wywodzi się z XVIII wiecznej Francji i do pewnego stopnia kontynuuje osiągnięcia baroku(uważany jest za późny barok). Natomiast istnieją pewne zauważalne różnice między architekturą rokokową i barokową. Jest to przede wszystkim symetria – rokoko podkreślał asymetrię form, podczas gdy barok odwrotnie.
Wnętrza rokokowe charakteryzują się misternym detalem, misternymi wzorami, serpentynami, asymetrią oraz predyspozycjami do jaśniejszych, pastelowych i złotych palet kolorów. Charakterystyczne są krzywe, zwoje, fale, motywy roślinne oraz motywy muszli oraz pomieszczenia o owalnym kształcie. Duże znaczenie zyskują też meble. Styl był wysoce teatralny, zaprojektowany, aby imponować i podziwiać od pierwszego wejrzenia.
Klasycyzm
Ramy czasowe: Druga połowa XVIII wieku Cechy charakterystyczne: symetrię, proporcje, geometrię, struktura, rzetelny powrót do architektury klasycznej, dramatyczne użycie kolumn, greckie porządki
Klasycyzm rozkwitł w latach 1750–1830, a jego stylistyka powstała w opozycji do architektury rokoko i baroku, w której iluzja i nadmierna ornamentyka była uważana za nieprawdziwą.
Architektura klasycystyczna charakteryzuje się wielkością, prostotą form geometrycznych i greckim porządkiem (szczególnie doryckim). A także dramatycznym użyciem kolumn i “pustymi”, często długimi(szczególnie fasada) ścianami. W klasycyzmie nie występują kopuły i wieże, za to często występują rzędu kolumn, linie są czyste i eleganckie, ma się wrażenie porządku i wielkości.
Historycyzm
Ramy czasowe: XIX wiek Cechy charakterystyczne: style z przedrostkiem „neo” np. neogotyk, odtwórczość, swobodne naśladowanie minionych epok, brak własnego stylu.
Historycyzm był prądem w XIX wiecznej architekturze, który polegał na naśladowaniu minionych epok kopiując stare style architektoniczne. Stąd zazwyczaj w nazwach jego stylów końcówka “neo”. Jego stylami były neogotyk, neorenesans, neobarok, styl arkadowy, lokalne style np. styl wiślano-bałtycki czy styl nadwiślański, a także style egzotyczne w tym obce.
To co można powiedzieć o historycyzmie to, to że nie dążył do stworzenia własnego stylu, a od odtworzenia dawnych stylów co w różnych jego fazach traktowano z różną dawką swobody. Albo można było spotkać elementy nie występujące jednocześnie w konkretnym stylu – był to rodzaj subiektywnej interpretacji albo stosowano tylko dozwolone elementy danego stylu i na na przemian.
Secesja
Ramy czasowe: Od końca XVIII wieku do 1925 roku. Cechy charakterystyczne: linie krzywe, asymetria, użycie stali i szkła, bogata ornamentyka, dekoracje fasad bez rozwiącań konstrukcyjnych.
Secesja powstała w Wiedniu jako ruch artystyczny austriackich artystów – malarzy, rzeźbiarzy i architektów, pierwszym ich szefem był Gustav Klimt. Ruch rozwijał się w latach 1890–1925 i był sprzeciwem wobec historycyzmowi rozumianym jako zwykłe naśladownictwo. Używano różnych materiałów, w elewacjach budynków jednocześnie pojawiały się cegła, kamień, masa ceramiczna, a w konstrukcji połączenie stalowych szkieletów fabrycznych ze szkłem.
Cechą charakterystyczną secesyjnych gmachów stała się asymetria. Widoczna nie tylko w bryle budowli, ale także w rozplanowaniu drzwi, okien i elementów zdobniczych. Po raz pierwszy style architektoniczne były próbą stworzenia nowego stylu opartego wyłącznie na podstawie motywacji estetycznej i natchnienia twórcy.
Można w niej spotkać linie krzywe podkreślające ruch, oparte na formach roślin i kwiatów. Secesja wywarła silny wpływ na architekturę wnętrz i wzornictwo przemysłowe. Jeżeli chodzi o budynki to secesja zajmowała się raczej dekoracją fasad niż elementami rozwiązaniami konstrukcyjnymi(np. mieszkania secesyjne pod względem konstrukcyjnym są bardzo typowe).
Style architektoniczne: Modernizm
Ramy czasowe: Od końca I wojny światowej do lat 80-tych. Cechy charakterystyczne: najważniejsza jest funkcjonalność, żelbet i stali, brak ozdób, duże okna ustawione w poziome pasy. Ekspresja struktury zamiast ukrywania elementów konstrukcyjnych, Kształty prostokątne, cylindryczne i sześcienne, Kompozycje asymetryczne, Fasady białe lub kremowe.
Modernizm powstał w pierwszej połowie XX wieku i stał się dominujący po II wojnie światowej aż do lat 80, kiedy to stopniowo wyparł go postmodernizm. Jedną z nadrzędnych zasad modernizmu było to, że „forma podąża za funkcją”(form follows function). Wiązało się to z analitycznym podejściem do funkcji budynków, ściśle racjonalnym wykorzystaniem nowych materiałów(np. żelbet), innowacjami konstrukcyjnymi i eliminacją ornamentów. Modernizm podkreślał funkcję, prostotę i racjonalność oraz tworzył nowe formy ekspresji o nowej estetyce.
Ta nowa estetyka zaowocowała budynkami charakteryzującymi się czystymi liniami, prostymi geometrycznymi kształtami, czystymi sześciennymi formami, wstążkowymi oknami, płaskimi dachami oraz funkcjonalnymi, elastycznymi otwartymi przestrzeniami wewnętrznymi z gładkimi odsłoniętymi strukturami. Istniała również koncepcja „Prawdy materiałów”, która utrzymywała, że zamiast ukrywać lub zmieniać naturalny wygląd materiału, powinien on być widoczny i celebrowany.
Postmodernizm
Ramy czasowe: przełom XX i XXI wieku Cechy charakterystyczne: najważniejsza jest forma, niearchitektoniczne nawiązania, estetyka campu, asymetria, dekoracyjność.
Architektura postmodernistyczna, to styl architektoniczny, który pojawił się pod koniec lat 60, a jego rozkwit przypada na lata 90-te. Styl ten pojawił się jako reakcja na surowość, formalność i brak różnorodności nowoczesnej architektury modernistycznej. Zamiast modernistycznych doktryn wyrażonych w „mniej znaczy więcej” , „forma podąża za funkcją” oraz doktryny Le Corbusiera, że „dom jest maszyną do życia”, postmodernizm oferował złożoność i sprzeczność.
Architektura postmodernistyczna charakteryzuje się wysoce dekoracyjną, kapryśną i kiczowatą estetyką(estetyka campowa); przede wszystkim odmawia czerpania inspiracji wyłącznie z jednego źródła i często koncentruje się na formie, a nie na funkcji. Ma również charakter metaforyczny, odnosi się to do projektów konstrukcyjnych opartych na formach niearchitektonicznych.
Zapisz do zeszytu: Style w architekturze różniły się między sobą w różnych krajach zastosowanymi rozwiązaniami, a także ramami czasowymi.
Dziękuję za uwagę :)