Architektura jako dziedzina sztuki cz.1
Człowiek najpierw zaczął rzeźbić ( 30 . 000 p . n . e . ), nieco później malować ( 20 . 000 p . n . e . ), a najpóźniej stworzył obiekty, które można zaliczyć do historii architektury ( 9 .000 p .n. e).
Zapraszam Was w podróż po dawnych stylach architektonicznych
Style architektoniczne określają wspólne cechy estetyczne, przestronne i konstrukcyjne dzięki czemu możemy powiedzieć, że dany budynek należy do konkretnego stylu. Należy tutaj zaznaczyć, że style w architekturze różniły się między sobą w różnych krajach zastosowanymi rozwiązaniami, a także ramami czasowymi.
Styl romański
Ramy czasowe: ok X i XI wiek , chociaż niektórzy liczą romanizm już od VI wieku. Cechy charakterystyczne: Obronny charakter, grube mury, małe okna, biforia i triforia. Półokrągłe łuki, masywność i geometryczność, budownictwo głównie sakralne. Sklepienie kolebkowe i krzyżowe, inspiracja architekturą Rzymu.
Architektura, która reprezentuje styl romański wzoruje się architekturze Rzymu i Bizancjum. Głównymi budowlami były kościoły, klasztory i kaplice. Znacznie mniej było budynków świeckich, mimo tego do naszych czasów przetrwały zamki i nieliczne domy. Styl romański charakteryzuje obronnym charakterem budowli i masywnością. Ponadto składa się z brył geometrycznych zestawionych ze sobą z wyraźnym wyróżnieniem każdej z nich.
Architektura romańska ma grube mury i małe okna, to głównie na murach opiera się ciężar sklepień kolebkowych i krzyżowych. Głównym budulcem był ociosany kamień, ale zdarzały się też budowle z cegły np. w Polsce czy w Niemczech.
Budynki sakralne budowano na planie kwadratu, prostokąta lub ich wielokrotności, a czasem także na planie koła lub krzyża. W budownictwie romańskim występują kolumny, filary i przeważają drewniane dachy. Kapitele kolumn romańskich mają kształt kostki z zaokrąglonymi dolnymi krawędziami, kielicha lub odwróconego ostrosłupa. Są pozbawione ozdób lub dekorowane płaskorzeźbą.
Charakterystycznymi elementami tego stylu są podwójne i potrójne okna – biforia, triforia. Jak również półokrągłe łuki lub ich rzędy. Popularne elementy dekoracyjne tego okresu to: gzymsy arkadowe, zdobienia z motywami roślinnymi, geometrycznymi, płaskorzeźby w portalach oraz motywy biblijne.
Styl Gotycki
Ramy czasowe: od ok połowy XIII do początku XVI wieku.
Cechy charakterystyczne: witraż, maswerk, sklepienie krzyżowo-żebrowe, wysokie smukłe okna z ostrym łukiem, wysokie budowle
Najbardziej charakterystyczną cechą architektury gotyckiej jest jej smukłość i strzelistość. Rozwój konstrukcji szkieletowej doprowadził do znacznego zmniejszenia grubości ścian. Teraz to nie na nich opierał się główny ciężar budowli, a na tzw. przyporach, łukach oporowych i filarach.
Dodatkowo nowe sklepienie krzyżowo-żebrowe pozwalało lepiej rozłożyć nacisk. Umożliwiło to zastosowanie okien, charakterystycznie wysokich, smukłych zakończonych ostrym łukiem z maswerkiem(rodzaj zdobienia), w których pojawiły się kolorowe witraże. Budowle poszybowały, stały się znacząco wyższe z wysokościami przekraczającymi 100 metrów. pozwala to na tworzenie bardzo finezyjnych kształtów.
W okresie gotyku rozwinęły się dwa podstawowe układy przestrzenne kościołów: bazylikowy i halowy. W bryle dominują kierunki pionowe. Ich powtarzalność w bliskim sąsiedztwie, rozczłonkowanie bryły, delikatna dekoracja tworzą budowle ekspresyjne i lekkie. Pojawiają się liczne zdobienia: kwiatony, gargulce, maswerki, rozety, czołganki, bogato zdobione portale.
Artyści chętnie sięgają do rodzimych wzorów, wykorzystując powszechnie znane kształty np. winorośli, bluszczu, liści koniczyny, dębu czy najzwyklejszych polnych kwiatów. Do tej pory pojedyncze drzwi zmieniają się w potrójne, bogato zdobione z rozetą powyżej. Pojawia się znacznie więcej budynków ceglanych niż w romanizmie. Wraz ze wzrostem roli mieszczaństwa rośnie ilość budynków świeckich np. ratusze, barbakan, mury obronne z krenelażem, arsenały, szpitale i domy.
Styl renesansowy
Ramy czasowe: rozpiętość czasowa jest tak duża w różnych krajach, że nie można wyznaczyć dat granicznych. Cechy charakterystyczne: powrót do tradycji antycznej, okrągłe okna, kopuły, sklepienie żaglaste. Harmonia i ład, boniowanie, symetria, poziomość, w polskim budownictwie attyka.
Cechuje się wzrostem ilości budowli świeckich, a szczególnie pałaców i rezydencji oraz powrotem do tradycji antycznej. Architektura renesansowa rezygnuje z gotyckiego wertykalizmu i strzelistości na rzecz na symetrii, proporcji, harmonii i prostoty – charakterystyczne są kąty proste i koło. W kompozycji budowli przeważają linie poziome co podkreśla łączność z ziemią, wyraża się to poprzez rytmy linii schodów, gzymsów i balustrad
Ponownie pojawiają się kopuły, półkoliste łuki i boniowanie, występują klasyczne porządki architektoniczne: dorycki, joński, koryncki. Fasada budynku kształtuje się przez kolumny, pilastry, rustykę, boniowanie, ryzality, portyki i przełamane belkowania. W polskiej architekturze renesansu charakterystyczna jest attyka – dekoracyjna, fantazyjna, uformowana w wymyślne kształty wieńczyła frontowe ściany ratusza i kamienic.
Wśród założeń centralnych popularne są rozwiązania opierające się o plan krzyża greckiego, kwadratu, koła lub wieloboku. Budowle kryte są zazwyczaj kopułami wspartymi na bębnach albo pendentywach, typowe sklepienia renesansu to sklepienia żaglaste.
Style architektoniczne: Manieryzm
Ramy czasowe: Od 1520 do końca XVI wieku.
Cechy charakterystyczne: wielki porządek, podważanie harmonii renesansowej, parodystyczny i patetyczny charakter, manipulacje symetrią i oczekiwaniami.
Manieryzm uważny przez niektórych jako schyłkowa faza renesansu. W okresie manieryzmu architekci eksperymentowali z użyciem form, grając z symetrią, porządkiem i harmonią typową dla architektury renesansowej. Architektura manierystyczna podważa klasyczne zasady kompozycji i porządku.
W rezultacie architektura manierystyczna wydaje się zabawna, prawie tak, jakby architekci celowo bawili się oczekiwaniami stawianymi przez architekturę renesansową. Manieryzm stosowano zniekształcenia, przesadę, dowcip, stylizację, ekspresję oraz skomplikowane układy, mówi się nawet o teatralizacji architektury manierystycznej. W manieryzmie występuje tak zwany Wielki Porządek.
Manieryzm przejawia się w elewacjach w których wykorzystuje się kolumny, które obejmują więcej niż jedno piętro. Kolumny te, które nie są elementem konstrukcyjnym, nadają budowli patetycznego charakteru. Najbardziej znanym architektem manieryzmu jest Michał Anioł.
Zapisz do zeszytu: Style architektoniczne określają wspólne cechy estetyczne, przestronne i konstrukcyjne dzięki czemu możemy powiedzieć, że dany budynek należy do konkretnego stylu.
Dziękuję za uwagę :)
Architektura jako dziedzina sztuki cz.1 kl. 6
sppradla.religia
Created on May 7, 2021
Start designing with a free template
Discover more than 1500 professional designs like these:
View
Vaporwave presentation
View
Animated Sketch Presentation
View
Memories Presentation
View
Pechakucha Presentation
View
Decades Presentation
View
Color and Shapes Presentation
View
Historical Presentation
Explore all templates
Transcript
Architektura jako dziedzina sztuki cz.1
Człowiek najpierw zaczął rzeźbić ( 30 . 000 p . n . e . ), nieco później malować ( 20 . 000 p . n . e . ), a najpóźniej stworzył obiekty, które można zaliczyć do historii architektury ( 9 .000 p .n. e).
Zapraszam Was w podróż po dawnych stylach architektonicznych
Style architektoniczne określają wspólne cechy estetyczne, przestronne i konstrukcyjne dzięki czemu możemy powiedzieć, że dany budynek należy do konkretnego stylu. Należy tutaj zaznaczyć, że style w architekturze różniły się między sobą w różnych krajach zastosowanymi rozwiązaniami, a także ramami czasowymi.
Styl romański
Ramy czasowe: ok X i XI wiek , chociaż niektórzy liczą romanizm już od VI wieku. Cechy charakterystyczne: Obronny charakter, grube mury, małe okna, biforia i triforia. Półokrągłe łuki, masywność i geometryczność, budownictwo głównie sakralne. Sklepienie kolebkowe i krzyżowe, inspiracja architekturą Rzymu.
Architektura, która reprezentuje styl romański wzoruje się architekturze Rzymu i Bizancjum. Głównymi budowlami były kościoły, klasztory i kaplice. Znacznie mniej było budynków świeckich, mimo tego do naszych czasów przetrwały zamki i nieliczne domy. Styl romański charakteryzuje obronnym charakterem budowli i masywnością. Ponadto składa się z brył geometrycznych zestawionych ze sobą z wyraźnym wyróżnieniem każdej z nich.
Architektura romańska ma grube mury i małe okna, to głównie na murach opiera się ciężar sklepień kolebkowych i krzyżowych. Głównym budulcem był ociosany kamień, ale zdarzały się też budowle z cegły np. w Polsce czy w Niemczech.
Budynki sakralne budowano na planie kwadratu, prostokąta lub ich wielokrotności, a czasem także na planie koła lub krzyża. W budownictwie romańskim występują kolumny, filary i przeważają drewniane dachy. Kapitele kolumn romańskich mają kształt kostki z zaokrąglonymi dolnymi krawędziami, kielicha lub odwróconego ostrosłupa. Są pozbawione ozdób lub dekorowane płaskorzeźbą.
Charakterystycznymi elementami tego stylu są podwójne i potrójne okna – biforia, triforia. Jak również półokrągłe łuki lub ich rzędy. Popularne elementy dekoracyjne tego okresu to: gzymsy arkadowe, zdobienia z motywami roślinnymi, geometrycznymi, płaskorzeźby w portalach oraz motywy biblijne.
Styl Gotycki
Ramy czasowe: od ok połowy XIII do początku XVI wieku. Cechy charakterystyczne: witraż, maswerk, sklepienie krzyżowo-żebrowe, wysokie smukłe okna z ostrym łukiem, wysokie budowle
Najbardziej charakterystyczną cechą architektury gotyckiej jest jej smukłość i strzelistość. Rozwój konstrukcji szkieletowej doprowadził do znacznego zmniejszenia grubości ścian. Teraz to nie na nich opierał się główny ciężar budowli, a na tzw. przyporach, łukach oporowych i filarach.
Dodatkowo nowe sklepienie krzyżowo-żebrowe pozwalało lepiej rozłożyć nacisk. Umożliwiło to zastosowanie okien, charakterystycznie wysokich, smukłych zakończonych ostrym łukiem z maswerkiem(rodzaj zdobienia), w których pojawiły się kolorowe witraże. Budowle poszybowały, stały się znacząco wyższe z wysokościami przekraczającymi 100 metrów. pozwala to na tworzenie bardzo finezyjnych kształtów.
W okresie gotyku rozwinęły się dwa podstawowe układy przestrzenne kościołów: bazylikowy i halowy. W bryle dominują kierunki pionowe. Ich powtarzalność w bliskim sąsiedztwie, rozczłonkowanie bryły, delikatna dekoracja tworzą budowle ekspresyjne i lekkie. Pojawiają się liczne zdobienia: kwiatony, gargulce, maswerki, rozety, czołganki, bogato zdobione portale.
Artyści chętnie sięgają do rodzimych wzorów, wykorzystując powszechnie znane kształty np. winorośli, bluszczu, liści koniczyny, dębu czy najzwyklejszych polnych kwiatów. Do tej pory pojedyncze drzwi zmieniają się w potrójne, bogato zdobione z rozetą powyżej. Pojawia się znacznie więcej budynków ceglanych niż w romanizmie. Wraz ze wzrostem roli mieszczaństwa rośnie ilość budynków świeckich np. ratusze, barbakan, mury obronne z krenelażem, arsenały, szpitale i domy.
Styl renesansowy
Ramy czasowe: rozpiętość czasowa jest tak duża w różnych krajach, że nie można wyznaczyć dat granicznych. Cechy charakterystyczne: powrót do tradycji antycznej, okrągłe okna, kopuły, sklepienie żaglaste. Harmonia i ład, boniowanie, symetria, poziomość, w polskim budownictwie attyka.
Cechuje się wzrostem ilości budowli świeckich, a szczególnie pałaców i rezydencji oraz powrotem do tradycji antycznej. Architektura renesansowa rezygnuje z gotyckiego wertykalizmu i strzelistości na rzecz na symetrii, proporcji, harmonii i prostoty – charakterystyczne są kąty proste i koło. W kompozycji budowli przeważają linie poziome co podkreśla łączność z ziemią, wyraża się to poprzez rytmy linii schodów, gzymsów i balustrad
Ponownie pojawiają się kopuły, półkoliste łuki i boniowanie, występują klasyczne porządki architektoniczne: dorycki, joński, koryncki. Fasada budynku kształtuje się przez kolumny, pilastry, rustykę, boniowanie, ryzality, portyki i przełamane belkowania. W polskiej architekturze renesansu charakterystyczna jest attyka – dekoracyjna, fantazyjna, uformowana w wymyślne kształty wieńczyła frontowe ściany ratusza i kamienic.
Wśród założeń centralnych popularne są rozwiązania opierające się o plan krzyża greckiego, kwadratu, koła lub wieloboku. Budowle kryte są zazwyczaj kopułami wspartymi na bębnach albo pendentywach, typowe sklepienia renesansu to sklepienia żaglaste.
Style architektoniczne: Manieryzm
Ramy czasowe: Od 1520 do końca XVI wieku. Cechy charakterystyczne: wielki porządek, podważanie harmonii renesansowej, parodystyczny i patetyczny charakter, manipulacje symetrią i oczekiwaniami.
Manieryzm uważny przez niektórych jako schyłkowa faza renesansu. W okresie manieryzmu architekci eksperymentowali z użyciem form, grając z symetrią, porządkiem i harmonią typową dla architektury renesansowej. Architektura manierystyczna podważa klasyczne zasady kompozycji i porządku.
W rezultacie architektura manierystyczna wydaje się zabawna, prawie tak, jakby architekci celowo bawili się oczekiwaniami stawianymi przez architekturę renesansową. Manieryzm stosowano zniekształcenia, przesadę, dowcip, stylizację, ekspresję oraz skomplikowane układy, mówi się nawet o teatralizacji architektury manierystycznej. W manieryzmie występuje tak zwany Wielki Porządek.
Manieryzm przejawia się w elewacjach w których wykorzystuje się kolumny, które obejmują więcej niż jedno piętro. Kolumny te, które nie są elementem konstrukcyjnym, nadają budowli patetycznego charakteru. Najbardziej znanym architektem manieryzmu jest Michał Anioł.
Zapisz do zeszytu: Style architektoniczne określają wspólne cechy estetyczne, przestronne i konstrukcyjne dzięki czemu możemy powiedzieć, że dany budynek należy do konkretnego stylu.
Dziękuję za uwagę :)