Prędkość światła
PresentaTION
Historyczne doświadczenia
Prędkość światła
Wirujące zwierciadła Foucaulta
Koła zębate Fizeau
Doświadczenie Romera
DOŚWIADCZENIE MICHELSONA-MORLEYA
Detektor światła modulowanego
Metoda rezonatora wnękowego Essena.
Metoda rezonatora wnękowego Essena.
Essen w roku 1950 stosował częstości 5960, 9000 oraz 9500 MHz i znalazł: c = 299 792,5 km/s. ± 1 km/s.
Można bardzo dokładnie wyznaczyć częstość, przy której rezonator wnękowy o znanych wymiarach zawiera znaną liczbę połówek długości fali promieniowania elektrostatycznego. Prędkość światła możemy obliczyć z teoretycznej zależności pomiędzy długością fali i częstością.
c = V
+ WIĘCEJ
Metoda rezonatora wnękowego Essena.
Doświadczenie Romera
prędkość światła wyznaczona została w roku 1676 przez duńskiego uczonego Olafa Rmera.
Po raz pierwszy prędkość światła wyznaczona została w roku 1676 przez duńskiego uczonego Olafa Rmera. Rmer był astronomem. Pomyślny wynik jego prac tłumaczymy właśnie tym, że odległości między ciałami, dla których mierzył on prędkość światła, były bardzo duże. Były to bowiem odległości między planetami Układu Słonecznego.
+ Więcej
Doświadczenie Michelsona-Morleya
Doświadczenie zostało przeprowadzone po raz pierwszy w 1881 roku przez Alberta Abrahama Michelsona i powtórzone przez niego wraz z Edwardem Morleyem w roku 1887.
Celem doświadczenia Michelsona-Morleya było sprawdzenie wpływu ruchu źródła światła na wartość prędkości rozchodzenia się światła oraz sprawdzenie istnienia eteru, czyli hipotetycznej substancji, wypełniającej całą przestrzeń i będącej nośnikiem fali elektromagnetycznej. Koncepcja eksperymentu opierała się na założeniu, że wartość prędkości światła, wysłanego z Ziemi w kierunku zgodnym z jej ruchem powinna być większa od prędkości światła wysłanego w kierunku przeciwnym do ruchu Ziemi. Bowiem zgodnie z klasycznym prawem składania prędkości w pierwszym przypadku wypadkowa prędkość jest równa sumie prędkości światła i Ziemi, w drugim natomiast różnicy tych dwóch prędkości.
+ Więcej
Doświadczenie Romera
Koła zębate Fizeau
prędkość światła wyznaczona została w 1849 roku przez francuskiego fizyka A. Fizeau.
W metodzie Fizeau promienie świetlne przechodzą przez szczeliny między zębami obracającego się koła zębatego. Następnie padają na zwierciadło umieszczone w odległości kilku kilometrów od koła. Po odbiciu się od zwierciadła światło powinno ponownie trafić na szczelinę między zębami koła. Jeśli koło obraca się powoli, promienie odbite od zwierciadła można zobaczyć. Przy zwiększaniu prędkości obrotowej światło powoli zanika.
+ Więcej
Koła zębate Fizeau
Wirujące zwierciadła Foucaulta
Przyrząd Foucaulta z wirującym zwierciadłem pochodzi z 1850 roku
Przyrząd Foucaulta z wirującym zwierciadłem pochodzi z 1850 roku. Składa się on ze źródła S, półprzeźroczystego posrebrzanego zwierciadła M1, wirującego zwierciadła R oraz zwierciadła sferycznego M2. Wiązka biegnie ze źródła S do M2. Gdy zwierciadło R jest w spoczynku to wiązka światła biegnąca ze źródła S przez M1 i R do M2 wraca po odbiciu tą samą drogą do M1 i jest widziana w punkcie obserwacyjnym O. Jeśli zwierciadło R wiruje, to światło biegnące ze źródła S przez R do M2, po odbiciu od M2 powraca do wirującego zwierciadła, gdy jest ono już w nowym położeniu R'
+ Więcej
Detektor światła modulowanego
Prędkość światła w wodzie została zmierzona w roku 1856.
Jest to jedna z najbardziej współczesnych nam metody wyznaczania prędkości światła i jednocześnie jedna z najbardziej dokładnych. Światło pochodzące ze źródła S zostaje odbite przez zwierciadło M na detektor fotoelektryczny D. Natężenie światła wysyłanego ze źródła jest modulowane przez oscylator o częstości radiowej. Oscylator ten moduluje z tą samą częstością czułość fotokomórki. Sygnał dawany przez detektor będzie największy, jeżeli światło o maksymalnym natężeniu dojdzie do fotokomórki w momencie, gdy czułość jej będzie największa. Warunek ten będzie spełniony gdy czas przebiegu światła z punktu S do D będzie równy całkowitej wielokrotności okresów N modulującej częstości v. Czas ten równa się N/v, z czego wynika
60%
WRITE A SUBTITLE
+ WIĘCEJ
Koniec!
Roksana Powroźnik 8a
Historyczne doświadczenia. Prędkość światła.
roksi090106
Created on May 6, 2021
Start designing with a free template
Discover more than 1500 professional designs like these:
View
Corporate Christmas Presentation
View
Snow Presentation
View
Winter Presentation
View
Hanukkah Presentation
View
Vintage Photo Album
View
Nature Presentation
View
Halloween Presentation
Explore all templates
Transcript
Prędkość światła
PresentaTION
Historyczne doświadczenia
Prędkość światła
Wirujące zwierciadła Foucaulta
Koła zębate Fizeau
Doświadczenie Romera
DOŚWIADCZENIE MICHELSONA-MORLEYA
Detektor światła modulowanego
Metoda rezonatora wnękowego Essena.
Metoda rezonatora wnękowego Essena.
Essen w roku 1950 stosował częstości 5960, 9000 oraz 9500 MHz i znalazł: c = 299 792,5 km/s. ± 1 km/s.
Można bardzo dokładnie wyznaczyć częstość, przy której rezonator wnękowy o znanych wymiarach zawiera znaną liczbę połówek długości fali promieniowania elektrostatycznego. Prędkość światła możemy obliczyć z teoretycznej zależności pomiędzy długością fali i częstością.
c = V
+ WIĘCEJ
Metoda rezonatora wnękowego Essena.
Doświadczenie Romera
prędkość światła wyznaczona została w roku 1676 przez duńskiego uczonego Olafa Rmera.
Po raz pierwszy prędkość światła wyznaczona została w roku 1676 przez duńskiego uczonego Olafa Rmera. Rmer był astronomem. Pomyślny wynik jego prac tłumaczymy właśnie tym, że odległości między ciałami, dla których mierzył on prędkość światła, były bardzo duże. Były to bowiem odległości między planetami Układu Słonecznego.
+ Więcej
Doświadczenie Michelsona-Morleya
Doświadczenie zostało przeprowadzone po raz pierwszy w 1881 roku przez Alberta Abrahama Michelsona i powtórzone przez niego wraz z Edwardem Morleyem w roku 1887.
Celem doświadczenia Michelsona-Morleya było sprawdzenie wpływu ruchu źródła światła na wartość prędkości rozchodzenia się światła oraz sprawdzenie istnienia eteru, czyli hipotetycznej substancji, wypełniającej całą przestrzeń i będącej nośnikiem fali elektromagnetycznej. Koncepcja eksperymentu opierała się na założeniu, że wartość prędkości światła, wysłanego z Ziemi w kierunku zgodnym z jej ruchem powinna być większa od prędkości światła wysłanego w kierunku przeciwnym do ruchu Ziemi. Bowiem zgodnie z klasycznym prawem składania prędkości w pierwszym przypadku wypadkowa prędkość jest równa sumie prędkości światła i Ziemi, w drugim natomiast różnicy tych dwóch prędkości.
+ Więcej
Doświadczenie Romera
Koła zębate Fizeau
prędkość światła wyznaczona została w 1849 roku przez francuskiego fizyka A. Fizeau.
W metodzie Fizeau promienie świetlne przechodzą przez szczeliny między zębami obracającego się koła zębatego. Następnie padają na zwierciadło umieszczone w odległości kilku kilometrów od koła. Po odbiciu się od zwierciadła światło powinno ponownie trafić na szczelinę między zębami koła. Jeśli koło obraca się powoli, promienie odbite od zwierciadła można zobaczyć. Przy zwiększaniu prędkości obrotowej światło powoli zanika.
+ Więcej
Koła zębate Fizeau
Wirujące zwierciadła Foucaulta
Przyrząd Foucaulta z wirującym zwierciadłem pochodzi z 1850 roku
Przyrząd Foucaulta z wirującym zwierciadłem pochodzi z 1850 roku. Składa się on ze źródła S, półprzeźroczystego posrebrzanego zwierciadła M1, wirującego zwierciadła R oraz zwierciadła sferycznego M2. Wiązka biegnie ze źródła S do M2. Gdy zwierciadło R jest w spoczynku to wiązka światła biegnąca ze źródła S przez M1 i R do M2 wraca po odbiciu tą samą drogą do M1 i jest widziana w punkcie obserwacyjnym O. Jeśli zwierciadło R wiruje, to światło biegnące ze źródła S przez R do M2, po odbiciu od M2 powraca do wirującego zwierciadła, gdy jest ono już w nowym położeniu R'
+ Więcej
Detektor światła modulowanego
Prędkość światła w wodzie została zmierzona w roku 1856.
Jest to jedna z najbardziej współczesnych nam metody wyznaczania prędkości światła i jednocześnie jedna z najbardziej dokładnych. Światło pochodzące ze źródła S zostaje odbite przez zwierciadło M na detektor fotoelektryczny D. Natężenie światła wysyłanego ze źródła jest modulowane przez oscylator o częstości radiowej. Oscylator ten moduluje z tą samą częstością czułość fotokomórki. Sygnał dawany przez detektor będzie największy, jeżeli światło o maksymalnym natężeniu dojdzie do fotokomórki w momencie, gdy czułość jej będzie największa. Warunek ten będzie spełniony gdy czas przebiegu światła z punktu S do D będzie równy całkowitej wielokrotności okresów N modulującej częstości v. Czas ten równa się N/v, z czego wynika
60%
WRITE A SUBTITLE
+ WIĘCEJ
Koniec!
Roksana Powroźnik 8a