INFOGRAFIKA

Jowita Uznańska

ZABURZENIAODŻYWIANIA

02

01

OBJAWY

czym są?

• zaburzenia hormonalne
• bardzo duże kontrolowanie kalorii
• niska masa mięśniowa
• zmiany zachować związanych z jedzeniem np. unikanie posiłków
• pogorszenie stanu psychicznego i zwłaszcza fizycznego

Zaburzenia odżywiania to jednostki chorobowe charakteryzujące się zaburzeniami łaknienia na podłożu psychicznym. Wymagają leczenia u psychologa, psychiatry lub dietekyka. NIeleczenie ich może doprowadzić do komplikacji zdrowotnych lub nawet śmierci

03

przyczyny

Do dziś nie udalo się stwerdzić jednoznacznych przyczym tych schorzeń, lecz stwierdzono, że jedną z nich mogą być geny. Okazuje się, że osoby, które mają bliskiego krewnego z jakimś zaburzeniem odżywiania, same mają od 7 do 12 nawet razy zwiększone ryzyko pojawienia się tego problemu u nich. Jako kolejną przyczynę uznaje się również rozmaitego rodzaju czynniki natury psychospołenczej. Jak wiadomo otoczenie ma na nas bardzo duży wpływ i momentami przez różne zdarzenia i rozmowy nasz stan psychiczny może się bardzo pogorszyć.

04

czy warto uważa na to co mówimy?

TAK! Rozmawiając z kimś najlepiej po prostu nie komentować jego wyglądu. Warto uważać na swoje słowa bo nie wiadomo co przechodzi w swoim życiu osoba z którą właśnie rozmawiamy lub jaką miała przeszłość

05

jak pomóc?

Przede wszystkim poszukaj tylu informacji na temat danego zaburzenia odżywiania, jak tylko to jest możliwe. To pomoze Ci lepiej zrozumień daną osobę i nakreśli w jaki sposób mozesz jej pomóc, jak się zachowywać i co mówić. Spróbuj delikatnie porozmawiać z tą osobą na osobności. Wyjaśnij, że martwisz się o nią. Bądź taktowna/y, wspieraj ją i słuchaj co ma do powiedzienia, co nią kieruje. Podziel się z nią zdobytymi infomacjami na temat zaburzeń odżywiania, jednak staraj się nie naciskać. Próbować pomóc osobie, która jest niechętna do rozmowy, będzię trudnym zadaniem. Jednak nie poddawajmy się. W końcu chodzi o życie drugiego człowieka. Widocznie nie jest jeszcze gotowa, aby przyjąć naszą pomoc. Nie uświadomiła sobie wagi swojego problemu. Musimy zatem być cierpliwi i starać się służyć naszym wsparciem, a jeśli naprawdę nie chce z nami rozmawiać - należy zwrócić się o pomoc do kogoś starszego.