KUCHNIA ROSYJSKA
Federacja Rosyjska jest największym państwem na świecie pod względem powierzchni oraz szóstym pod względem wielkości w historii świata. Pod względem liczby ludności zajmuje 9. miejsce. Rosja należy do największych gospodarek świata, pod względem PKB zajmuje 6. miejsce na świecie. Państwo rosyjskie dysponuje największymi na świecie zasobami naturalnymi i źródłami energii. Rosja jest członkiem wielu międzynarodowych organizacji, m.in. jednym z pięciu stałych członków Rady Bezpieczeństwa ONZ, G20, Euroazjatyckiej Unii Gospodarczej, Wspólnoty Niepodległych Państw, Szanghajskiej Organizacji Współpracy i odgrywa znaczącą rolę w polityce światowej. Według serwisu Numbeo, Rosja ma najgorszy w Europie wskaźnik jakości życia.
Kuchnia rosyjska – narodowa kuchnia Rosjan. Tradycyjna kuchnia rosyjska dominowała na obszarze leżącym pomiędzy zachodnią granicą kraju a Wołgą, włącznie z obszarami metropolitalnymi Moskwą i Sankt Petersburgiem. Występowała w wielu wariantach, od kuchni chłopskiej aż do kuchni carskiej. Wykwintna kuchnia klas średniej i wyższej przeżywała okres swojej największej świetności sto lat przed wybuchem rewolucji w 1917 roku. Prosta kuchnia chłopska wykorzystywała surowce możliwe do wyprodukowania we własnym zakresie w północnym klimacie. W związku z tym kuchnia rosyjska oferuje bogaty wybór przepisów na potrawy z rybami oraz potrawy, w których główną rolę odgrywają warzywa, grzyby i leśne owoce.
Okroszka
Miłość Rosjan do zup dla wielu obcokrajowców wydaje się staroświecka, a jedna z nich nie przestaje zadziwiać turystów. Jest to Okroszka. W szczególności gotowana na bazie kwasu chlebnego. Z kefirem wszyscy turyści już mniej więcej się zapoznali, ale kwas po raz pierwszy próbują właśnie w Rosji i zazwyczaj nie proszą o więcej. Wielu nie może uwierzyć, że to nie jest żart i Okroszkę naprawdę da się zjeść. Dla nich to wygląda tak, jakby do sałatki nalali colę i powiedzieli, że to jest specjał.
Szczi
Obcokrajowcy nie rozumieją również smaku Szczi, a w szczególności tego tradycyjnie kwaśnego. Szczi jest zupą z kapusty, którą zaczęto gotować w XI stuleciu. Lista składników zawiera mięso, przyprawy i kwaśny dodatek z rosołu kapuścianego. Ogólnie składniki mogą się zmieniać, w zależności od rodzaju Szczi (postne, rybne, zielone) oraz kulinarnych upodobań kucharza. Wielu Rosjan robi tę zupę, według własnych unikatowych przepisów. Szczi jest podawane z żytnim chlebem i dodatkiem śmietany. Na świecie istnieją zupy, które trochę je przypominają, na przykład zupa bońska w Niemczech albo kapuśniak w Czechach. Jednak trochę brakuje im do prawdziwego Szczi. Rosyjska wersja jest bardziej kwaśna, pikantna i zawiera bardzo dużo warzyw. Niektórzy obcokrajowcy nawet określają zupę mianem sałatek z bulionem. W zasadzie tak można charakteryzować większość rosyjskich zup.
Pielmieni
Pielmieni bez wyolbrzymienia jest najbardziej znanym daniem kuchni rosyjskiej. Zadomowiło się ono i w Polsce pod nazwą pierogów z mięsem. Ojczyzną pielmieni stał się w XVI wieku Ural, leżący na pograniczu europejskiej i azjatyckiej części Rosji. Sama nazwa „Pielmieni“ pochodzi od podobnego słowa z ugrofińskiej grupy językowej i dosłownie oznacza „chlebowe ucho”. Klasyczne Pielmieni to mielonka z wołowiny, baraniny bądź wieprzowiny, zawinięta w przaśne ciasto z mąki, jaj i wody. Surowe pielmieni są gotowane w słonej gotującej się wodzie, często z dodatkiem łyżki oleju roślinnego. Serwowane z masłem, musztardą, majonezem lub innymi przyprawami. Wiele generacji Rosjan kultywuje lepienie Pielmieni z udziałem całej rodziny. Im większa rodzina, tym większe są zapasy. Część jest natychmiastowa gotowana i podawana do stołu, reszta zaś zazwyczaj wędruje do zamrażarki.
Winegret
Rosyjskie sałatki to temat na osobną rozmowę. Europejczycy i Amerykanie, którzy odwiedzili Rosję, uważają je za jakieś zadziwiające osiągnięcie kuchni narodowej i szczerze się dziwią, kiedy w odpowiedzi słyszą, że sałatki te pochodzą właśnie z Europy. W każdym razie to, co obecnie spotkamy w restauracjach Moskwy, kardynalnie się różni od menu w lokalach Paryżu czy Berlina. Sporo sałatek podoba się obcokrajowcom. Na przykład, Olivier. W niektórych krajach nawet jest sprzedawany w puszkach. Jedynym wyjątkiem jest winegret. Przede wszystkim, zbija z tropu jego wygląd. Jeżeli nawet Rosjanom udaje się nakarmić nim gości, pierwsze zadawane zwykle pytanie to: „warzywa są gotowane?” Zaraz po tym interesują się, dlaczego są tak drobno posiekane. Sałatka ta pojawiła się w kuchni rosyjskiej w połowie XIX wieku. Składa się z gotowanych buraków, ziemniaków, fasolek, marchewki, cebuli i ogórków kiszonych. Zazwyczaj dodaje się do tego olej rafinowany. Z wyglądu przypomina „suchy” barszcz.
Olivier
Sylwester w Rosji bez „Oliviera”, znanego zagranicą jako „sałatka rosyjska”, jest po prostu nie do pomyślenia. Odziedziczywszy nazwę po swoim twórcy, pracującym w Moskwie szefie kuchni Lucienie Olivierze, sałatka uzyskała szczególną popularność w czasie istnienia Związku Radzieckiego. Znaczną rolę odegrała w tym prostota przygotowania oraz dostępność składników. Klasyczny sowiecki „Olivier” zawierał gotowane ziemniaki i marchewkę, kiełbasę, jaja, ogórki kiszone, groszek i koperek. Wszystko pokrojone w drobne kostki i podawane do stołu z dodatkiem majonezu. Polska sałatka jarzynowa bardzo przypomina „Olivier”, lecz sami Polacy przyznają się do tego, że rosyjska wersja zdecydowanie zwycięża w tej walce.
Pastyła jest tradycyjną rosyjską słodyczą, znaną już od XIV wieku. Z kształtu i konsystencji przypomina zefir, lecz posiada swój niepowtarzalny smak. Oryginalnie produkowano ją z jabłek gatunku antonówka, które rosły tylko w Rosji. Od XIX wieku ekskluzywny rosyjski deser zaczęto produkować z innych gatunków jabłek i owoców leśnych. Później ważnym składnikiem Pastyły stał się miód, a następnie cukier.
Przed rewolucją 1917 roku szczególną popularnością cieszyła się odmiany kołomeńska, rżewska i belewskaja (ciasto francuskie). Obecnie w Kołomnie i Belewie odnowiono proces produkcji Pastyły według starodawnych przepisów. Wszystkie jej gatunki są w sprzedaży w rosyjskich sklepach.
Pastyła
Chołodec
Chołodec jest mięsną galaretką. Przygotowuje się z gęstego bulionu mięsnego z kawałkami mięsa, gotowanego przez kilka godzin, a następnie schłodzonego. Danie serwuje się do stołu jako zimna przekąska. Idea może wydawać się dziwna dla Europejczyków, Azjatów i mieszkańców obu Ameryk. Raczej się nie da wytłumaczyć, po co bulion z mięsem tak mocno schładzać do stanu galaretki. „Do galaretki dodali mięso? Przecież żartuje Pani!” – to typowa reakcja na to danie. Obcokrajowcy nie wierzą w to, że w tym celu trzeba gotować w wodzie wieprzowe kopyta. Niektórzy na poważnie zaczynają się zastanawiać nad zagadkową rosyjską duszą, która lubi lód i wszystko zimne. Natomiast jeszcze bardziej turysta w Rosji będzie zaskoczony, jeżeli zaproponuje się mu do tej potrawy chrzan.
Kisiel owocowy
Sami Rosjanie mylą się w kwestii tego czy jest to napój, czy danie. Jego popularność maleje, a dla gości tego kraju to jest prawdziwa łamigłówka. Wszystkiemu winna jest dziwna konsystencja. Jeżeli nalać kisiel do kubka, turyści z zagranicy odbierają to na spokojnie, chociaż za każdym razem pragną dodać trochę wrzątku. Natomiast serwowany w głębokim talerzyku, jak zupa, potrafi wywrócić wizję świata do góry nogami.
Solanka
Bezkonkurencyjna, niepowtarzalna. Królowa wśród rosyjskich zup. Przez wieki było to typowe danie chłopskie, które początkowo miało postać zupy rybnej bez dodatków, dopiero z czasem zaczynano eksperymentować i dodawać kolejne składniki. Danie tak specyficzne, że nie bardzo wiem do czego je porównać. Wyrazisty, kwaskowato-słodki smak o mocnym ziołowym aromacie. Je się ją w całej Rosji, na Ukrainie i Białorusi, a przed 1989 rokiem jadało się także w wielu stołówkach byłego NRD. Aktualnie mięsny, rybny lub grzybowy wywar doprawia się sowicie ziołami.
Pirożki
Paszteciki z drożdżowego ciasta z najprzeróżniejszym nadzieniem, najczęściej w kształcie półksiężyca, wypiekane w piekarniku lub smażone na głębokim oleju. Pozwoliłam sobie zastosować oryginalną nazwę, żeby podkreślić ich pochodzenie.
Pirożki i pirogi zajmują ważne miejsce na rosyjskim stole i są oryginalnym daniem kuchni rosyjskiej, które nie uległo żadnym obcym wpływom. Popularność pirogów tłumaczy się tym, że doskonale wpisują się w rosyjską tradycję, uosabiając typowy rosyjski posiłek – chleb, kaszę, kapustę, grzyby itd., dlatego często towarzyszyły ludziom w podróży i w pracy, a teraz są ważnym składnikiem „rosyjskiego fastfoodu”.
Syrniki
Smażone placki z mąki, sera białego i jajek. Niekiedy dodaje się rodzynki, miód lub kawałki jabłek oraz dekoruje kwaśną śmietaną, miodem lub dżemem. Tradycyjna potrawa kuchni rosyjskiej, ukraińskiej i kuchni białoruskiej.
Nazwa pochodzi od rosyjskiego i ukraińskiego słowa ser.
CIEKAWOSTKI
ZRÓB SAM!
Pielmieni - pierożki z mięsem
DZIĘKUJEMY ZA UWAGĘ!!
Kuchnia Rosyjska
Milena Konieczna
Created on May 4, 2021
Start designing with a free template
Discover more than 1500 professional designs like these:
View
Smart Presentation
View
Practical Presentation
View
Essential Presentation
View
Akihabara Presentation
View
Pastel Color Presentation
View
Winter Presentation
View
Hanukkah Presentation
Explore all templates
Transcript
KUCHNIA ROSYJSKA
Federacja Rosyjska jest największym państwem na świecie pod względem powierzchni oraz szóstym pod względem wielkości w historii świata. Pod względem liczby ludności zajmuje 9. miejsce. Rosja należy do największych gospodarek świata, pod względem PKB zajmuje 6. miejsce na świecie. Państwo rosyjskie dysponuje największymi na świecie zasobami naturalnymi i źródłami energii. Rosja jest członkiem wielu międzynarodowych organizacji, m.in. jednym z pięciu stałych członków Rady Bezpieczeństwa ONZ, G20, Euroazjatyckiej Unii Gospodarczej, Wspólnoty Niepodległych Państw, Szanghajskiej Organizacji Współpracy i odgrywa znaczącą rolę w polityce światowej. Według serwisu Numbeo, Rosja ma najgorszy w Europie wskaźnik jakości życia.
Kuchnia rosyjska – narodowa kuchnia Rosjan. Tradycyjna kuchnia rosyjska dominowała na obszarze leżącym pomiędzy zachodnią granicą kraju a Wołgą, włącznie z obszarami metropolitalnymi Moskwą i Sankt Petersburgiem. Występowała w wielu wariantach, od kuchni chłopskiej aż do kuchni carskiej. Wykwintna kuchnia klas średniej i wyższej przeżywała okres swojej największej świetności sto lat przed wybuchem rewolucji w 1917 roku. Prosta kuchnia chłopska wykorzystywała surowce możliwe do wyprodukowania we własnym zakresie w północnym klimacie. W związku z tym kuchnia rosyjska oferuje bogaty wybór przepisów na potrawy z rybami oraz potrawy, w których główną rolę odgrywają warzywa, grzyby i leśne owoce.
Okroszka
Miłość Rosjan do zup dla wielu obcokrajowców wydaje się staroświecka, a jedna z nich nie przestaje zadziwiać turystów. Jest to Okroszka. W szczególności gotowana na bazie kwasu chlebnego. Z kefirem wszyscy turyści już mniej więcej się zapoznali, ale kwas po raz pierwszy próbują właśnie w Rosji i zazwyczaj nie proszą o więcej. Wielu nie może uwierzyć, że to nie jest żart i Okroszkę naprawdę da się zjeść. Dla nich to wygląda tak, jakby do sałatki nalali colę i powiedzieli, że to jest specjał.
Szczi
Obcokrajowcy nie rozumieją również smaku Szczi, a w szczególności tego tradycyjnie kwaśnego. Szczi jest zupą z kapusty, którą zaczęto gotować w XI stuleciu. Lista składników zawiera mięso, przyprawy i kwaśny dodatek z rosołu kapuścianego. Ogólnie składniki mogą się zmieniać, w zależności od rodzaju Szczi (postne, rybne, zielone) oraz kulinarnych upodobań kucharza. Wielu Rosjan robi tę zupę, według własnych unikatowych przepisów. Szczi jest podawane z żytnim chlebem i dodatkiem śmietany. Na świecie istnieją zupy, które trochę je przypominają, na przykład zupa bońska w Niemczech albo kapuśniak w Czechach. Jednak trochę brakuje im do prawdziwego Szczi. Rosyjska wersja jest bardziej kwaśna, pikantna i zawiera bardzo dużo warzyw. Niektórzy obcokrajowcy nawet określają zupę mianem sałatek z bulionem. W zasadzie tak można charakteryzować większość rosyjskich zup.
Pielmieni
Pielmieni bez wyolbrzymienia jest najbardziej znanym daniem kuchni rosyjskiej. Zadomowiło się ono i w Polsce pod nazwą pierogów z mięsem. Ojczyzną pielmieni stał się w XVI wieku Ural, leżący na pograniczu europejskiej i azjatyckiej części Rosji. Sama nazwa „Pielmieni“ pochodzi od podobnego słowa z ugrofińskiej grupy językowej i dosłownie oznacza „chlebowe ucho”. Klasyczne Pielmieni to mielonka z wołowiny, baraniny bądź wieprzowiny, zawinięta w przaśne ciasto z mąki, jaj i wody. Surowe pielmieni są gotowane w słonej gotującej się wodzie, często z dodatkiem łyżki oleju roślinnego. Serwowane z masłem, musztardą, majonezem lub innymi przyprawami. Wiele generacji Rosjan kultywuje lepienie Pielmieni z udziałem całej rodziny. Im większa rodzina, tym większe są zapasy. Część jest natychmiastowa gotowana i podawana do stołu, reszta zaś zazwyczaj wędruje do zamrażarki.
Winegret
Rosyjskie sałatki to temat na osobną rozmowę. Europejczycy i Amerykanie, którzy odwiedzili Rosję, uważają je za jakieś zadziwiające osiągnięcie kuchni narodowej i szczerze się dziwią, kiedy w odpowiedzi słyszą, że sałatki te pochodzą właśnie z Europy. W każdym razie to, co obecnie spotkamy w restauracjach Moskwy, kardynalnie się różni od menu w lokalach Paryżu czy Berlina. Sporo sałatek podoba się obcokrajowcom. Na przykład, Olivier. W niektórych krajach nawet jest sprzedawany w puszkach. Jedynym wyjątkiem jest winegret. Przede wszystkim, zbija z tropu jego wygląd. Jeżeli nawet Rosjanom udaje się nakarmić nim gości, pierwsze zadawane zwykle pytanie to: „warzywa są gotowane?” Zaraz po tym interesują się, dlaczego są tak drobno posiekane. Sałatka ta pojawiła się w kuchni rosyjskiej w połowie XIX wieku. Składa się z gotowanych buraków, ziemniaków, fasolek, marchewki, cebuli i ogórków kiszonych. Zazwyczaj dodaje się do tego olej rafinowany. Z wyglądu przypomina „suchy” barszcz.
Olivier
Sylwester w Rosji bez „Oliviera”, znanego zagranicą jako „sałatka rosyjska”, jest po prostu nie do pomyślenia. Odziedziczywszy nazwę po swoim twórcy, pracującym w Moskwie szefie kuchni Lucienie Olivierze, sałatka uzyskała szczególną popularność w czasie istnienia Związku Radzieckiego. Znaczną rolę odegrała w tym prostota przygotowania oraz dostępność składników. Klasyczny sowiecki „Olivier” zawierał gotowane ziemniaki i marchewkę, kiełbasę, jaja, ogórki kiszone, groszek i koperek. Wszystko pokrojone w drobne kostki i podawane do stołu z dodatkiem majonezu. Polska sałatka jarzynowa bardzo przypomina „Olivier”, lecz sami Polacy przyznają się do tego, że rosyjska wersja zdecydowanie zwycięża w tej walce.
Pastyła jest tradycyjną rosyjską słodyczą, znaną już od XIV wieku. Z kształtu i konsystencji przypomina zefir, lecz posiada swój niepowtarzalny smak. Oryginalnie produkowano ją z jabłek gatunku antonówka, które rosły tylko w Rosji. Od XIX wieku ekskluzywny rosyjski deser zaczęto produkować z innych gatunków jabłek i owoców leśnych. Później ważnym składnikiem Pastyły stał się miód, a następnie cukier. Przed rewolucją 1917 roku szczególną popularnością cieszyła się odmiany kołomeńska, rżewska i belewskaja (ciasto francuskie). Obecnie w Kołomnie i Belewie odnowiono proces produkcji Pastyły według starodawnych przepisów. Wszystkie jej gatunki są w sprzedaży w rosyjskich sklepach.
Pastyła
Chołodec
Chołodec jest mięsną galaretką. Przygotowuje się z gęstego bulionu mięsnego z kawałkami mięsa, gotowanego przez kilka godzin, a następnie schłodzonego. Danie serwuje się do stołu jako zimna przekąska. Idea może wydawać się dziwna dla Europejczyków, Azjatów i mieszkańców obu Ameryk. Raczej się nie da wytłumaczyć, po co bulion z mięsem tak mocno schładzać do stanu galaretki. „Do galaretki dodali mięso? Przecież żartuje Pani!” – to typowa reakcja na to danie. Obcokrajowcy nie wierzą w to, że w tym celu trzeba gotować w wodzie wieprzowe kopyta. Niektórzy na poważnie zaczynają się zastanawiać nad zagadkową rosyjską duszą, która lubi lód i wszystko zimne. Natomiast jeszcze bardziej turysta w Rosji będzie zaskoczony, jeżeli zaproponuje się mu do tej potrawy chrzan.
Kisiel owocowy
Sami Rosjanie mylą się w kwestii tego czy jest to napój, czy danie. Jego popularność maleje, a dla gości tego kraju to jest prawdziwa łamigłówka. Wszystkiemu winna jest dziwna konsystencja. Jeżeli nalać kisiel do kubka, turyści z zagranicy odbierają to na spokojnie, chociaż za każdym razem pragną dodać trochę wrzątku. Natomiast serwowany w głębokim talerzyku, jak zupa, potrafi wywrócić wizję świata do góry nogami.
Solanka
Bezkonkurencyjna, niepowtarzalna. Królowa wśród rosyjskich zup. Przez wieki było to typowe danie chłopskie, które początkowo miało postać zupy rybnej bez dodatków, dopiero z czasem zaczynano eksperymentować i dodawać kolejne składniki. Danie tak specyficzne, że nie bardzo wiem do czego je porównać. Wyrazisty, kwaskowato-słodki smak o mocnym ziołowym aromacie. Je się ją w całej Rosji, na Ukrainie i Białorusi, a przed 1989 rokiem jadało się także w wielu stołówkach byłego NRD. Aktualnie mięsny, rybny lub grzybowy wywar doprawia się sowicie ziołami.
Pirożki
Paszteciki z drożdżowego ciasta z najprzeróżniejszym nadzieniem, najczęściej w kształcie półksiężyca, wypiekane w piekarniku lub smażone na głębokim oleju. Pozwoliłam sobie zastosować oryginalną nazwę, żeby podkreślić ich pochodzenie. Pirożki i pirogi zajmują ważne miejsce na rosyjskim stole i są oryginalnym daniem kuchni rosyjskiej, które nie uległo żadnym obcym wpływom. Popularność pirogów tłumaczy się tym, że doskonale wpisują się w rosyjską tradycję, uosabiając typowy rosyjski posiłek – chleb, kaszę, kapustę, grzyby itd., dlatego często towarzyszyły ludziom w podróży i w pracy, a teraz są ważnym składnikiem „rosyjskiego fastfoodu”.
Syrniki
Smażone placki z mąki, sera białego i jajek. Niekiedy dodaje się rodzynki, miód lub kawałki jabłek oraz dekoruje kwaśną śmietaną, miodem lub dżemem. Tradycyjna potrawa kuchni rosyjskiej, ukraińskiej i kuchni białoruskiej. Nazwa pochodzi od rosyjskiego i ukraińskiego słowa ser.
CIEKAWOSTKI
ZRÓB SAM!
Pielmieni - pierożki z mięsem
DZIĘKUJEMY ZA UWAGĘ!!