Daimonion
Duch opiekuńczy, głos sumienia, a może... dowód szaleństwa Sokratesa?
Sokrates
"Wiem, że nic nie wiem"
Na pewno pamiętacie Sokratesa, do którego przemyśleń co jakiś czas powracamy. Najsłynniejsze przesłanie tego filozofa wiąże się ze słowami "Wiem, że nic nie wiem". Pragnął on przezwyciężać schematy i zachęcał ludzi do samodzielnego myślenia i odkrywania prawdy.
„A gdyby kopnął mnie osioł, czy pozwałbym go przed sąd?”
Sokrates
Był on też twórcą "daimoniona".Dziś poszukamy odpowiedzi na pytanie: czym jest / był ów daimonion :)
02
01
"Głos ten lub jego źródło czy charakter Sokrates nazwał daimónionem, czyli czymś duchowym lub boskim, względnie pochodzącym od ducha lub boga."
"(...)jeśli wierzyć Platonowi, Sokrates niejednokrotnie wspominał, że bywa, iż dociera do niego jakiś głos lub znak, który go „odciąga od zamiaru zrobienia czegoś”. "
Daimonion
04
03
Według Platona, daimonion nie był głosem, którego Sokrates mógł zapytać się w jakiejkolwiek sprawie, gdyż duch opiekuńczy Sokratesa zawsze miał odzywać się nie pytany, i zawsze nieść miał jakieś ostrzeżenie. Gdy milczał to znaczyło jego aprobatę dla działań filozofa.
Sokrates przyznawał sam, że od życia politycznego, od czynnego zaangażowania w działalność polityczną powstrzymywał go właśnie daimonion.
Według jednych, był to wyłom w racjonalistycznym systemie Sokratesa. Wskazują oni na niekonsekwencję Sokratesa, który z jednej strony głosił racjonalizm etyczny, z drugiej zaś powoływał się na elementy irracjonalne.
Wśród interpretacji jest i taka, która w pojęciu daimóniona (...) doszukuje się zaczątków pojęcia sumienia. Sumienie to indywidualna zdolność moralnej samooceny własnych czynów. Z jednej strony owa samoocena jest wyłącznie dziełem samooceniającego się człowieka. Z drugiej strony nie dokonuje się ona dowolnie, według jakiegoś widzimisię. Samooceniający się człowiek ma raczej poczucie, że w tej ocenie poddaje się normom, które – choć znane mu od wewnątrz – pochodzą spoza niego.
Jak podaje Ksenofont, jeden z uczniów Sokratesa, daimonion może być swoistym znakiem wróżebnym, podobnym do głosu wyroczni. To poprzez ten głos, jak twierdził, bóg miał dawać Sokratesowi wskazówki.
Nauka o duchu opiekuńczym była i jest różnie interpretowana przez późniejszych filozofów.
Interpretacje
Zadania:
Obejrzyj filmik (jest po angielsku, więc potraktuj to jako dodatkowe ćwiczenie ;) )
Napisz do mnie (poprzez zadanie) jak związek ma filmik z "daimonionem" Sokratesa.
Krok 1.
Krok 2.
Krok 3.
To zadanie dla ochotników: przeczytaj tekst zamieszczony pod symbolem domku i opisz sytuację, o której wiesz od znajomych lub sam doświadczyłeś , w której wewnętrzny głos uratował kogoś lub Ciebie przed jakimiś kłopotami.
Dziękuję!
J. B.-K.
Daimonion Sokratesa
joborowska
Created on May 3, 2021
Start designing with a free template
Discover more than 1500 professional designs like these:
View
Smart Presentation
View
Practical Presentation
View
Essential Presentation
View
Akihabara Presentation
View
Pastel Color Presentation
View
Winter Presentation
View
Hanukkah Presentation
Explore all templates
Transcript
Daimonion
Duch opiekuńczy, głos sumienia, a może... dowód szaleństwa Sokratesa?
Sokrates
"Wiem, że nic nie wiem"
Na pewno pamiętacie Sokratesa, do którego przemyśleń co jakiś czas powracamy. Najsłynniejsze przesłanie tego filozofa wiąże się ze słowami "Wiem, że nic nie wiem". Pragnął on przezwyciężać schematy i zachęcał ludzi do samodzielnego myślenia i odkrywania prawdy.
„A gdyby kopnął mnie osioł, czy pozwałbym go przed sąd?”
Sokrates
Był on też twórcą "daimoniona".Dziś poszukamy odpowiedzi na pytanie: czym jest / był ów daimonion :)
02
01
"Głos ten lub jego źródło czy charakter Sokrates nazwał daimónionem, czyli czymś duchowym lub boskim, względnie pochodzącym od ducha lub boga."
"(...)jeśli wierzyć Platonowi, Sokrates niejednokrotnie wspominał, że bywa, iż dociera do niego jakiś głos lub znak, który go „odciąga od zamiaru zrobienia czegoś”. "
Daimonion
04
03
Według Platona, daimonion nie był głosem, którego Sokrates mógł zapytać się w jakiejkolwiek sprawie, gdyż duch opiekuńczy Sokratesa zawsze miał odzywać się nie pytany, i zawsze nieść miał jakieś ostrzeżenie. Gdy milczał to znaczyło jego aprobatę dla działań filozofa.
Sokrates przyznawał sam, że od życia politycznego, od czynnego zaangażowania w działalność polityczną powstrzymywał go właśnie daimonion.
Według jednych, był to wyłom w racjonalistycznym systemie Sokratesa. Wskazują oni na niekonsekwencję Sokratesa, który z jednej strony głosił racjonalizm etyczny, z drugiej zaś powoływał się na elementy irracjonalne.
Wśród interpretacji jest i taka, która w pojęciu daimóniona (...) doszukuje się zaczątków pojęcia sumienia. Sumienie to indywidualna zdolność moralnej samooceny własnych czynów. Z jednej strony owa samoocena jest wyłącznie dziełem samooceniającego się człowieka. Z drugiej strony nie dokonuje się ona dowolnie, według jakiegoś widzimisię. Samooceniający się człowiek ma raczej poczucie, że w tej ocenie poddaje się normom, które – choć znane mu od wewnątrz – pochodzą spoza niego.
Jak podaje Ksenofont, jeden z uczniów Sokratesa, daimonion może być swoistym znakiem wróżebnym, podobnym do głosu wyroczni. To poprzez ten głos, jak twierdził, bóg miał dawać Sokratesowi wskazówki.
Nauka o duchu opiekuńczym była i jest różnie interpretowana przez późniejszych filozofów.
Interpretacje
Zadania:
Obejrzyj filmik (jest po angielsku, więc potraktuj to jako dodatkowe ćwiczenie ;) )
Napisz do mnie (poprzez zadanie) jak związek ma filmik z "daimonionem" Sokratesa.
Krok 1.
Krok 2.
Krok 3.
To zadanie dla ochotników: przeczytaj tekst zamieszczony pod symbolem domku i opisz sytuację, o której wiesz od znajomych lub sam doświadczyłeś , w której wewnętrzny głos uratował kogoś lub Ciebie przed jakimiś kłopotami.
Dziękuję!
J. B.-K.