Rzeczpospolita Obojga Narodów krajem tolerancji religijnej

Rzeczpospolita Obojga Narodów krajem tolerancji religijnej

Od początku istnienia Kościoła pojawiały się kwestie sporne dotyczące spraw wiary.

Aby wyjaśnić takie kwestie sporne dotyczące istotnych spraw wiary, zwoływano sobór, czyli zgromadzenie biskupów, który miał rozstrzygnąć, jak należy wierzyć, aby nie zniekształcić nauki Jezusa.

Pierwszy sobór został zwołany przez apostołów w Jerozolimie w 49 roku. Dotyczył sporu o sposób przyjmowania pogan do kościoła. Za św. Pawłem i Barnabą zadecydowano, aby nowoochrzczeni nie byli zobowiązani do obyczajów judaistycznych.

Niedługo po rozpoczęciu chrystianiazacji Polski miały miejsce wydarzenia, które zaważyły na losach wielu chrześcijan. W 1054 roku doszło do tzw. schizmy wschodniej, która podziełiła Kościół w Europie na prawosławny (grecki, wschodni) oraz katolicki (łaciński, zachodni). W 1517 roku miał miejsce początek reformacji, w wyniku której powstały kościoły protestanckie. W ten sposób uformowały się główne gałęzie chrześcijaństwa: katolicyzm, prawosławie i protestantyzm. W ich obrębie ukształtowały sie również mniejsze grupy, które nazywamy wyznaniami.

co łączy wszystkich chrześcijan?

• chrzest w imię Trójcy świętej

Wtedy Jezus podszedł do nich i przemówił tymi słowami: «Dana Mi jest wszelka władza w niebie i na ziemi. Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.Mt. 28.18-19

• Pismo św.

• wspólna wiara w Jezusa Chrystusa, który stał się człowiekiem i umarł na krzyżu dla naszego zbawienia

Podziały w Kościele

Schizma - rozłam w Kościele, zerwanie łączności z papieżem.

Herezja - rozłam w Kościele spowodowany przez poważne i podtrzymywane uporczywie błędy w wierze.

Ekskomunika - wyłączenie ze wspólnoty Kościoła.

Polska - krajem wielowyznaniowym

Do Polski przenikał luteranizm i kalwinizm. Najbardziej zróżnicowana pod względem wyznaniowym i narodowościowym była ludność miast Rzeczypospolitej. Obok Polaków, Litwinów i Rusinów tworzyli ją również Niemcy, Ormianie , Żydzi. W miastach polskich mieszkali też (chociaż mniej liczni) Anglicy, Szkoci, Węgrzy, Niderlandzczycy, Czesi. Cudzoziemcy podróżujący po naszym kraju dziwili się, że nieraz w tych samych miastach znajdowały się świątynie różnych wyznań chrześcijańskich. W większości polskich miast istniały wówczas synagogi.

Od średniowiecza Polska była krajem wielowyznaniowym. Już w XIV w. w granicach naszego kraju żyli katolicy i prawosławni. Oprócz tego mieszkali w nim wyznawcy judaizmu i muzułmanie. Napływ innowierców stał się szczególnie widoczny w czasach reformacji. Polskę nazwano wtedy "azylem heretyków". Na ziemiach Rzeczypospolitej chronili się wyznawcy wszystkich odgałęzień protestantyzmu, prześladowani na Zachodzie. Sprzyjała temu oczywiście tolerancja, wyraźnie widoczna w polityce polskich władców: Zygmunta I Starego oraz jego syna Zygmunta Augusta.

Wszystkie te grupy wyznaniowe i narodowościowe cieszyły się własnym samorządem i korzystały ze stosunkowo rozległych swobód religijnych. Było to możliwe dzięki polityce tolerancji wyznaniowej, która znalazła swój pełny wyraz w słynnym akcie konfederacji warszawskiej, uchwalonym na sejmie konwokacyjnym (6-29 stycznia 1573 ). Pod koniec obrad sejmowych, które miały na celu wybór nowego króla, postanowiono, że Polacy, tak jak ich przodkowie, będą się starali zachować między sobą pokój, sprawiedliwość i porządek, a różnice wyznaniowe nie będą powodem do przelewania krwi ani wymierzania kar. Był to pierwszy w Europie akt gwarantujący tolerancję religijną.