KOBIETY

Motyw kobiety

w literaturze

Kobieta w literaturze, przez stulecia pozostającej domeną przede wszystkim mężczyzn, jest przedstawiana głównie jako kochanka, żona i matka, obiekt pożądania, uwielbienia oraz zazdrości. Motyw kobiety jest nieodłączną częścią takich tematów, jak miłość, macierzyństwo, rodzina.

KOBIETA FEMME FATALE

Poznajemy ją jako żonę szkockiego pana - tytułowego Makbeta. Mimo, że nie jest ona pierwszoplanową postacią, często skupia na sobie więcej uwagi niż główny bohater. Lady Makbet jest kobietą dynamiczną i uległą wszelkim pokusom. W tragedii obserwujemy jej zmianę pod wpływem popełnionych zbrodni.

LADY MAKBET

"MAKBET" William Shakespeare

Tak ukazana królowa często przedstawiana jest jako "Czwarta wiedźma". Jej zbrodnicza postawa zdecydowanie przysłania większość pozytywnych emocji. Dowiadując się o proroctwie czarownic chce dopomóc losowi. Odrzuca więc porządek natury i odwraca uznawany wcześniej system wartości, popychając męża do popełnienia zbrodni. Jest ona kobietą bardzo przewrotną. Jej niepohamowane ambicje i żądze władzy sprawiają, że staje się osobą bardzo obłudną, pełną złości i kłamliwą zarówno w słowach jak i w zachowaniu. Aby uporać się z trudną dla niej sytuacją, przywdziewa maską fałszu, która w konsekwencji najbardziej dotyka jej samej. Jej egoistyczne chęci panowania, nakłaniają ją do rzeczy jakich wcześniej nigdy by nie zrobiła. Postępując w ten sposób obraca dobro w zło, nie zauważając, że wartości, które wcześniej były dla niej najważniejsze, teraz się dla niej nie liczą. Lady Makbet była kochającą żoną.Zawsze troszczyła się o dobro męża i okazywała mu uczucia. Dokładniej analizując jej zachowanie, możemy stwierdzić, że ona też ma pozytywne uczucia. Jednym z nich jest miłość do męża okazywana przez chęć wywyższenia ukochanej osoby. Troszczy się o niego, jednak ten po osiągnięciu władzy traktuje ją obojętnie i odtrąca jej miłość. Tak zmieniona kobieta traci zdolność do refleksji nad swoim życiem i uświadomienia sobie popełnionych błędów. Tłumione w sobie emocje, wyrzuty sumienia oraz ciągłe napięcie w jej życiu objawiają się jako nocne zjawy i lunatykowanie. Kobieta nie mogąc dłużej znieść przytłaczających ją emocji, popełnia samobójstwo. Umiera jako okrutna królowa i udręczona kobieta.

LADY MAKBET

jest niezwykle ciekawą osobowością a zmiana jaka w niej zachodzi, zmienia jej życie. Z okrutnej i wyrachowanej kobiety staje się samotną i odtrąconą przez męża żoną, która płaci straszną cenę za swoje okrucieństwo. Śmierć była dla niej zdecydowanie kresem cierpienia.

KOBIETA NIEZŁOMNA

Antygona jest szlachetną i odważną dziewczyną, bo chociaż wiedziała o konsekwencjach czynu, który postanowiła popełnić wbrew woli władcy, ani przez chwilę nie zawahała się. Od początku wiedziała, że tak właśnie powinna postąpić dobra i kochająca siostra. Kiedy, przyłapana na gorącym uczynku, została postawiona przed obliczem Kreona, nie zaprzeczała, nie próbowała zatuszować swego uczynku i odważnie przyznała, że pochówek brata był jej dziełem.

ANTYGONA

"Antygona" Sofokles

Nie żałowała swego postępowania, z jej słów biła duma królewskiej córki. Nie lękała się też powiedzieć królowi, co myśli o jego nieludzkim i niezgodnym z wolą bogów rozporządzeniu. Zarzuciła mu tyrańskie metody rządzenia, przy czym dodała, że taki autokrata, jak Kreon nie liczy się z nikim i z niczym, robi i mówi, co tylko chce, bo wie, że nikt mu się nie sprzeciwi. Z podniesioną głową, z godnością i bez histerii przyjęła wyrok, a słowa skierowane do Kreona podkreślają jej odwagę, ale także impulsywność i ogromny emocjonalizm. Zdaje sobie sprawę, że nie uniknie śmierci, ale z nieco bolesną ironią dodaje, że przecież każdy musi kiedyś umrzeć i to bez rozkazu króla, a że ona umrze wcześniej, to tylko korzyść dla niej, bo życie nie szczędziło jej cierpień i bólu, więc nie bardzo przejmuje się śmiercią. A jeżeli czegoś jej żal to tego, że nie zaznała smaku miłości i macierzyństwa, że nie dość nacieszyła się urodą świata i jej oczy nie ujrzą już słońca. Szkoda jej najbliższych, a przecież swoim czynem udowodniła, jak bardzo kochała rodzinę.

ANTYGONA

postać Antygony jest godna uwagi przez swoją postawę i dorosłe zachowanie. Dziewczyna wykazała się niemałą odwagą, rozsądkiem i poświęceniem dla innej osoby co w starożytnej Grecji należało do rzadkości. […] współkochać przyszłam, nie współnienawidzić.

Ma dwadzieścia parę lat. Wywodzi się z arystokratycznej rodziny, która ma poważne kłopoty finansowe.Izabela należała do tych kobiet, obok urody których żaden mężczyzna nie jest w stanie przejść obojętnie - "(...) Izabela była niepospolicie piękną kobietą. Wszystko w niej było oryginalne i doskonałe. Wzrost więcej niż średni, bardzo kształtna figura, bujne włosy blond z odcieniem popielatym, nosek prosty, usta trochę odchylone, zęby perłowe, ręce i stopy modelowane(...)".

KOBIETA FEMME FATALE

IZABELA ŁĘCKA

"Lalka" Bolesław Prus

Nigdy nie zaznała biedy, jej świat to salon wypełniony pięknymi przedmiotami - "(...)Izabela od kolebki żyła w świecie pięknym i nie tylko nadludzkim, ale nad-naturalnym.Będąc piękną była jednocześnie bardzo próżna i zapatrzona w siebie. Wiedziała, jakie wrażenie jej uroda wywiera na mężczyznach, dlatego też pozwalała sobie z nimi na różne gierki. Jej idealny kandydat na męża powinien wyglądać jak marmurowa rzeźba Apollona.Nie była zdolna do głębszych uczuć, jednakże każdy flirt witała z radością, zresztą była w tym bardzo dobra. O mężczyznach, których uwodziła podczas salonowych konwersacji, nie miała najlepszego zdania.Wszystko to jednak mogło lec w gruzach z jednego, prozaicznego powodu, mianowicie braku pieniędzy. Wtedy, na szczęście dla nasze bohaterki, pojawił się Stanisław Wokulski, który zakochał się w niej bez pamięci. Izabela nie poczytywała tego sobie za jakiś szczególny zaszczyt, wręcz przeciwnie, bycie "kupcową" napawało wstrętem, zresztą tak samo jak osoba małżonka. Jednakże skoro miał pieniądze…Małżeństwo z takim człowiekiem do niczego nie zobowiązuje taką kobietę jak ona, tak iż Stanisławowi Wokulskiemu dość szybko zostałprzyprawione rogi. Gdy to odkrył rzucił się na tory.

IZABELA Łęcka

Izabela niszczy mężczyzn zakochanych w niej. Pustka jej charakteru w połączeniu z uczuciami, jakie wywołuje, stwarza wielki dysonans, uwypuklający tym bardziej to, jakim marnym stworzeniem jest.

To wiejska dziewczyna, wywodząca się z rodu Paczesiów, została drugą żoną starego i bogatego chłopa, Macieja Boryny. Miała romans z synem męża- Antkiem, wójtem, synem organisty i innymi. Za jej niemoralność została ukarana przez społeczność swojej wsi poprzez wywiezienie na taczce z gnojem. Była bardzo piękną dziewczyną. Miała jasne blond włosy, niebieskie oczy, wiśniowe wargi i białe zęby. Ubierała się kolorowo i bogato, a jej postawa była dumna i szlachetna. Z charakteru była jednak leniwa, lubiła się stroić, robić wycinanki, barwić pisanki i chodzić po wróżby do Cyganek. Była rozpieszczona,pełna sprzeczności,nie potrafiła zapanować nad swoimi emocjami, pragnieniami, była pozbawiona ambicji materialnych.

KOBIETA FEMME FATALE

JAGNA PACZESIÓWNA

"Chłopi" Bolesław Prus

Nie posiadała, żadnych głębszych rozmyśleń.Nie miała również poczucia winy. Reymont przedstawił Jagnę poprzez porównanie jej ze świętą ziemią. Jest tak samo jak ona bezwolna, pozbawiona refleksji, biernie poddająca się instynktom, co uznaje się za idealny stan, czyli święty. Jagna jest jak żywioły natury, targana rozmaitymi skrajnymi emocjami, żywiołowa, namiętna, pełna poczucia krzywdy, żalu, złości i agresji. Otoczenie zauważało ją jako wyjątkową z powodu jej niezwyklej urody.Wyróżnia ją także dosyć wyzwolone zachowanie i zupełne nieprzestrzeganie zasad i reguł panujących w społeczności (np. liczne romanse). Nie ulega głębszym refleksją i nie jest w stanie spojrzeć na siebie krytycznie. Jagna zdaje sobie sprawę, że narusza normy i zasady moralne oraz unieszczęśliwia ludzi, ale nie jest w stanie wziąć na sobie odpowiedzialności za swoje czyny. Zupełnie nie zabiega o akceptację, ze strony innych.

Jagna Paczesiówna

Łamie serca mężczyzn, zupełnie się tym nie przejmując. Świadomie, czy też nie doprowadza do licznych konfliktów i kłótni, niszczy spokój panujący w Lipcach.

KOBIETA ŻĄDNA WŁADZY I BOGACTWA

Poznajemy ją jako osobę egoistyczną, która nigdy nie interesuje się innymi oraz zawsze i wyłącznie myśli tylko o sobie. Do matki nie ma szacunku i traktuje z pogardą jej marzenia. Kiedy udaje jej się dostać do władzy, wypiera się rodziny, wstydząc się swojego chłopskiego pochodzenia.

BALLADYNA

"Balladyna" Juliusz Słowacki

Balladyna potrafi zabijać własnymi rękami. Nie załamuje się z powodu tak wielu zbrodni, które popełniła zbrodni. Jej żądza władzy, bogactwa jest ważniejsza i silniejsza niż więzy krwi. Aby osiągnąć cel, zabija własną siostrę. Potem postanawia rozprawić się ze wszystkimi, którzy staną jej na drodze. Nie ma skrupułów wobec swojej matki, męża i kochanka. Po pierwszym zabójstwie ma wyrzuty sumienia. Jednak postanawia żyć dalej i nie zastanawiać się nad swoimi czynami. Po śmierci Aliny, na czole Balladyny pojawia się znamię w kształcie maliny Ważniejsza od siostry była dla niej korona. Postanawia więc powiesić starca, aby sekret się nie wydał. Nie wiedziała jednak, że całej rozmowy podsłuchiwał Kostryn, dowódca zamkowej straży. Nie pozostało jej więc nic innego jak współpraca z żądnym władzy Kostrynem.Kolejną ofiarą zbrodniarki stał się jej kochanek i wspólnik – Kostryn, gdyż nie chciała dopuścić do tego, by zagroził jej władzy. Po jego śmierci koronuje się, przysięgając rządzić sprawiedliwie, rozpoczyna panowanie - zgodnie ze zwyczajem - od osądzenia zbrodni. Wreszcie zostaje królową – zdobywa pełnię władzy, do której dążyła. Rządy wiążą się jednak z przestrzeganiem przez władcę świętych praw. Bohaterka jest zmuszona do użycia swojej władzy przeciwko sobie. Wpada, więc w pułapkę, którą sama zastawiła.

Balladyna

Idzie po trupach do celu i dopuszcza się najgorszych przestępstw, których nie żałuje. Nie znała litości, była zaślepiona zawiścią i żądzą zwycięstwa. Postanowiła trwać w grzechu bez przestrzegania zasad i wiary w Boga.

dwudziestokilkuletnia, ciemna brunetka z niebieskimi oczami, prześliczna i zgrabna”, o twarzy, na której uwidaczniają się wszystkie emocje. Pochodzi ze zubożałej szlachty i po śmierci rodziców musiała podjąć pracę, by pomóc w wykształceniu braci.Joasia jest osobą niezwykle wrażliwą, skłonną do wzruszeń, zachwycającą się dziełami sztuki. Doskonale wykształcona, jest miłośniczką twórczości romantycznej. Rodzina stanowi dla niej ważną wartość.

KOBIETA SILNA

Joanna Podborska

"Ludzie bezdomni" Stefan Żeromski

Poświęca się dla braci, ciężko pracuje, by wysyłać pieniądze Henrykowi, który studiuje za granicą. Marzy o własnym domu, mężu, u boku którego mogłaby pomagać biednym. Krytycznie ocenia środowisko ludzi niepracujących i żyjących z pracy cudzej. Bardzo przeżywa swoje wykorzenienie z domu rodzinnego, samotność i bezdomność. Jest jednocześnie samodzielna – zarabia na własne utrzymanie. Jej życie wypełnione jest nieustannym smutkiem i zmęczeniem. Szczęście odnajduje u boku Tomasza Judyma, na którego zwraca uwagę jeszcze podczas pobytu w Warszawie. Nie ujawnia swoich uczuć, szanując fakt, że młodzieniec zwrócił uwagę na Natalię.Joasia ostatecznie ponosi klęskę. Miłość, jaką obdarzyła Judyma, uważa za mniej ważną od jego poczucia obowiązku. Nie zatrzymuje mężczyzny, z godnością życzy mu szczęścia. Potrafi poświęcić swoje szczęście i uczucia.

JOANNA PODBORSKA

jest postacią sympatyczną, zdolną do poświęceń, rozważną i szczerą.

KOBIETA ANIOŁ

Osierocona we wczesnym dzieciństwie, została oddana pod opiekę Telimenie. Przez wiele lat mieszkała w Petersburgu. Na dwa lata przed powrotem Tadeusza do Soplicowa, zamieszkała ze swoją opiekunką we dworze Sędziego. W chwili rozpoczęcia akcji utworu ma czternaście lat. Zajmowała się ogródkiem i opiekowała dziećmi. Zosia kochała życie na wsi. Chłopski świat, w otoczeniu którego dorasta, jest jej bliższy niż miasto.

Zosia

"Pan Tadeusz" Adam Mickiewicz

Jej postać już od początkowych scen dzieła ukazana jest jako zjawiskowa i pełna tajemniczości. Tadeusz widzi ją w poświacie słońca, które złotą aureolą rozświetla jej jasne włosy . Jej ruchy cechuje zwinność i lekkość, zdaje się ona płynąć w powietrzu. Zosia prezentuje sobą typowo słowiański typ urody, z jasnymi włosami i niebieskimi oczami. Dzięki pracy w ogrodzie jest zdrowa i opalona.Wprowadzona w towarzystwo, świetnie daje sobie radę. Ta młoda i delikatna dziewczyna wykazuje się również sporą odwagą, kiedy zasłania podczas kłótni na zamku Klucznika, a potem osłania Sędziego podczas walki z Moskalami.Zosia była wrażliwą, uczuciową osobą. Emocjonalnie podeszła do faktu, że ktoś ją kocha. Choć wydawała się niedojrzała, to z biegiem czasu w jej wnętrzu tkwiła już nie tylko Zosia, lecz Zofia – dojrzała, pewna siebie kobieta, gotowa na związek małżeński z ukochanym Tadeuszem.Postać słodka i przepojona liryzmem, wyidealizowana zarówno jako narzeczona Tadeusza, jak i dziedziczka Horeszków.

ZOSIA HORESZKÓWNA

jest przykładem polskiej szlachcianki, ceniącej rodzime tradycje, obyczaje i odrzucającej obce mody. Troszczy się o losy kraju i swoich poddanych - wspólnie z Tadeuszem uwłaszcza chłopów.

Dziękuje za uwagę

Popielarska Oliwia 2D1