Św. Szczepan - pierwszy męczennik.

Cele katechezy - uczeń: – definiuje słowo „męczennik”, – podaje, że św. Szczepan był pierwszym męczennikiem Kościoła, – wyjaśnia, dlaczego św. Szczepan poniósł śmierć męczeńską, – opisuje okoliczności męczeńskiej śmierci Szczepana, – zna sposoby dawania świadectwa wiary w Chrystusa,

Święty Szczepan urodził się w Jerozolimie. Był jednym z 7 diakonów, których Apostołowie wybrali do pomocy w głoszeniu Ewangelii oraz do posługi ubogim, o czym wspominają Dzieje Apostolskie. Był młodzieńcem cieszącym się dobrą sławą, pełnym Ducha i mądrości. Głeboko wierzył w Boga i naśladował Chrystusa.

Wystąpienie św. Szczepana

Św. Łukasz podaje, że Szczepan nie ograniczył się tylko do opieki nad wdowami i ubogimi, lecz gorliwie głosił słowo Boże. Mówił o prorokach prześladowanych w swej Ojczyźnie i o Mesjaszu zdradzonym i ukrzyżowanym przez tych, którzy winni Mu byli cześć.

Żydzi za głoszenie chrześcijaństwa uwięzili go i oskarżyli o bluźnierstwo oraz występowanie przeciw Prawu i Świątyni. Postawiony przed Sanhedrynem wykazywał, że posłannictwo Jezusa było Bożym planem, a Żydzi, podobnie jak ich przodkowie, ustawicznie się temu sprzeciwiają.

Gdy w uniesieniu stwierdził, że widzi, jak otwierają się niebiosa, w których Jezus zasiada po prawicy Boga, rozwścieczyło to jego sędziów. Wyprowadzono go za mury miasta i ukamienowano. Było to w roku 36, a więc od śmierci Chrystusa Pana upłynęło zaledwie trzy lata. Szczepan był pierwszym męczennikiem za wiarę.

Podczas kamienowania Szczepan modlił się tak jak Pan Jezus na krzyżu, by grzechy jego prześladowców zostały im wybaczone. Zginął w 36 roku. Przy jego śmierci miał być obecny (jako młodzieniec) Szaweł, późniejszy Apostoł Narodów.

Jego grób odkryto w roku 415. Ze staropolskich zwyczajów związanych z dniem świętego Szczepana warto wymienić te, podczas których rzucano w kościele w czasie Mszy świętej zboże na pamiątkę kamienowania lub, gdy w domach smarowano miodem deski przybite do belek stropowych i kiedy rzucone na nie ziarno przylegało, oznaczać miało to zapowiedź dobrych zbiorów.

W ikonografii przedstawia się Szczepana jako młodzieńca ubranego w dalmatykę (szatę liturgiczną diakona), lub w białą tunikę, zaś jako jego atrybuty występują księga, kamienie (spoczywające na niej, lub trzymane przez niego w rękach), a także gałązka palmowa. Jest patronem diakonów, woźniców, murarzy, krawców, kamieniarzy, tkaczy, kucharzy oraz diecezji wiedeńskiej.

Notatka do zeszytu

Święty Szczepan ukazuje nam, w jaki sposób należy realizować w swoim życiu przykazanie miłości Boga i bliźniego. Postawa Szczepana umocniła chrześcijan w wierze i zachęciła do dawania świadectwa wiary w czasach trwających prześladowań.