Want to create interactive content? It’s easy in Genially!
treny8klasa
pinpaula28
Created on April 27, 2021
treny
Start designing with a free template
Discover more than 1500 professional designs like these:
View
Vaporwave presentation
View
Animated Sketch Presentation
View
Memories Presentation
View
Pechakucha Presentation
View
Decades Presentation
View
Color and Shapes Presentation
View
Historical Presentation
Transcript
Treny
Jan Kochanowski
10
11
Timeline
Versus
Map
Process
Video
Team
Data
tren VII oraz VIII
Motywy
Epoka i budowa
Omówienie tren VII
Thanks
Omówienie tren VIII
Epoka
Treny Jana Kochanowskiego zostały pierwszy raz wydane w 1580 roku. Kochanowski pisząc Treny sięgnął do epoki antyku, ale znacząco wyszedł poza ich tradycyjny schemat, tworząc z nich swoje najbardziej osobiste dzieło.
Budowa
Treny Jana Kochanowskiego to cykl poetycki, na który składa się 19 wierszy. Poprzedzone są one dedykacją poświęconą Urszulce, a zamyka ów cykl jeszcze jeden utwór liryczny – Epitafium Hannie Kochanowskiej.
Motywy
- motyw artysty,
- motyw Boga,
- motyw dziecka,
- motyw cierpienia,
- motyw śmierci,
- motyw kryzysu wiary,
- motyw stoicyzmu,
- motyw złotego środka.
Motywy
Motyw ojca Autor „Trenów” jawi się czytelnikowi przede wszystkim jako ojciec opłakujący stratę dziecka. Wspomina on chwile wspólnych zabaw, żartów, ubrania i wygląd Urszulki. Nie potrafi pogodzić się z jej stratą
Motyw cierpienia Cierpienie to oczywisty wątek, związany z założeniami samego gatunku, jakim jest tren. Żal, rozpacz, opłakiwanie straty po śmierci córki.
Motyw dziecka Jest to być może kluczowy motyw całego cyklu. Dla współczesnych Kochanowskiemu zaskoczeniem był już sam fakt poświęcenia cyklu trenów maleńkiemu dziecku
Motyw śmierci Urszulka – główna bohaterka całego cyklu – umiera w bardzo młodym wieku. Ojciec nie potrafi pogodzić się z tym pogodzić opłakuje stratę i „przelewa” na karty papieru swój żal.
LOREM IPSUM DOLOR
Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit, sed diam nonummy nibh euismod tincidunt ut laoreet dolore magna aliquam erat volutpat. Ut wisi enim ad minim veniam, quis nostrud exerci tation ullamcorper suscipit lobortis nisl ut aliquip ex ea commodo consequat.
+info
Utwór rozpoczyna apostrofa, połączona z pytaniem retorycznym, zaadresowana do przedmiotów pozostałych po zmarłej Urszulce:
Nieszczęsne ochędóstwo, żałosne ubiory/ Mojej namilszej cory!/ Po co me smutne oczy za sobą ciągniecie,/ Żalu mi przydajecie? (…).
Widok ubrań i innych rzeczy należących do ukochanej córeczki nieustannie przypominają ojcu o jej śmierci. Dom wciąż pełen jest przedmiotów z nią związanych. W dalszych wersach poeta wymienia je bardziej szczegółowo
„Już letniczek pisany/ I ploteczki wniwecz, i paski złocone”.
Widok „nieszczęsnego ochędóstwa” stanowi pretekst do kolejnego wybuchu żalu. Podmiot liryczny z rozpaczą stwierdza
: „Ujął ją sen żelazny, twardy, nieprzespany...”.
Ta świadomość nieodwracalności losu, poczucie niepowetowanej straty prowadzi autora do dalszych refleksji. Z wyrzutem obwinia on życie, że nie potoczyło się tak, jak powinno było. W serii zaprzeczeń ukazuje przyszłość, jaką powinna mieć Urszulka:
(…) Nie do takiej łożnice, moja dziewko droga,/ Miała cię mać uboga/ Doprowadzić! Nie takąć dać obiecowala/ Wyprawę, jakąć dała (…).
Punkt kulminacyjny smutek osiąga w ostatnich wersach
„Niestetyż, i posag, i ona/ W jednej skrzynce zamkniona!”
LOREM IPSUM DOLOR
Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit, sed diam nonummy nibh euismod tincidunt ut laoreet dolore magna aliquam erat volutpat. Ut wisi enim ad minim veniam, quis nostrud exerci tation
+info
+info
Utwór rozpoczyna się od słów: Wielkieś mi uczyniła pustki w domu moim,/ Moja droga Orszulo, tym niknieniem swoim./ Pełno nas, a jakoby nikogo nie było:/ Jedną maluczką duszą tak wiele ubyło (…).
Analiza
(…) Nie dopuściłaś nigdy matce się frasować/ Ani ojcu myśleniem zbytnim głowy psować(…),
„Z każdego kąta żałość człowieka ujmuje”oraz "A serce swej pociechy darmo upatruje”
(…) Tyś za wszytki mówiła, za wszytki śpiewała,/ Wszytkiś w domu kąciki zawżdy pobiegała (…).
Wspominając córeczkę, Kochanowski stara się oddać radosny nastrój, jaki panował w domu za jej życia. Powtarzając słowo „wszytki”, potęguje wrażenie gwaru i ruchu:
Autor przywołuje konkretne sytuacje, ukazujące Urszulkę jako promień rozjaśniający życie rodziców
Te końcowe są jeszcze bardziej przygnębiające, ponieważ następują już po przywołaniu szczęśliwych chwil
Dziekuje za ogladanie
Paulina Piniaha