Want to create interactive content? It’s easy in Genially!

Get started free

treny8klasa

pinpaula28

Created on April 27, 2021

treny

Start designing with a free template

Discover more than 1500 professional designs like these:

Vaporwave presentation

Animated Sketch Presentation

Memories Presentation

Pechakucha Presentation

Decades Presentation

Color and Shapes Presentation

Historical Presentation

Transcript

Treny

Jan Kochanowski

10

11

Timeline

Versus

Map

Process

Video

Team

Data

tren VII oraz VIII

Motywy

Epoka i budowa

Omówienie tren VII

Thanks

Omówienie tren VIII

Epoka

Treny Jana Kochanowskiego zostały pierwszy raz wydane w 1580 roku. Kochanowski pisząc Treny sięgnął do epoki antyku, ale znacząco wyszedł poza ich tradycyjny schemat, tworząc z nich swoje najbardziej osobiste dzieło.

Budowa

Treny Jana Kochanowskiego to cykl poetycki, na który składa się 19 wierszy. Poprzedzone są one dedykacją poświęconą Urszulce, a zamyka ów cykl jeszcze jeden utwór liryczny – Epitafium Hannie Kochanowskiej.

Motywy

  • motyw artysty,
  • motyw Boga,
  • motyw dziecka,
  • motyw cierpienia,
  • motyw śmierci,
  • motyw kryzysu wiary,
  • motyw stoicyzmu,
  • motyw złotego środka.

Motywy

Motyw ojca Autor „Trenów” jawi się czytelnikowi przede wszystkim jako ojciec opłakujący stratę dziecka. Wspomina on chwile wspólnych zabaw, żartów, ubrania i wygląd Urszulki. Nie potrafi pogodzić się z jej stratą

Motyw cierpienia Cierpienie to oczywisty wątek, związany z założeniami samego gatunku, jakim jest tren. Żal, rozpacz, opłakiwanie straty po śmierci córki.

Motyw dziecka Jest to być może kluczowy motyw całego cyklu. Dla współczesnych Kochanowskiemu zaskoczeniem był już sam fakt poświęcenia cyklu trenów maleńkiemu dziecku

Motyw śmierci Urszulka – główna bohaterka całego cyklu – umiera w bardzo młodym wieku. Ojciec nie potrafi pogodzić się z tym pogodzić opłakuje stratę i „przelewa” na karty papieru swój żal.

LOREM IPSUM DOLOR

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit, sed diam nonummy nibh euismod tincidunt ut laoreet dolore magna aliquam erat volutpat. Ut wisi enim ad minim veniam, quis nostrud exerci tation ullamcorper suscipit lobortis nisl ut aliquip ex ea commodo consequat.

+info

Utwór rozpoczyna apostrofa, połączona z pytaniem retorycznym, zaadresowana do przedmiotów pozostałych po zmarłej Urszulce:

Nieszczęsne ochędóstwo, żałosne ubiory/ Mojej namilszej cory!/ Po co me smutne oczy za sobą ciągniecie,/ Żalu mi przydajecie? (…).

Widok ubrań i innych rzeczy należących do ukochanej córeczki nieustannie przypominają ojcu o jej śmierci. Dom wciąż pełen jest przedmiotów z nią związanych. W dalszych wersach poeta wymienia je bardziej szczegółowo

„Już letniczek pisany/ I ploteczki wniwecz, i paski złocone”.

Widok „nieszczęsnego ochędóstwa” stanowi pretekst do kolejnego wybuchu żalu. Podmiot liryczny z rozpaczą stwierdza

: „Ujął ją sen żelazny, twardy, nieprzespany...”.

Ta świadomość nieodwracalności losu, poczucie niepowetowanej straty prowadzi autora do dalszych refleksji. Z wyrzutem obwinia on życie, że nie potoczyło się tak, jak powinno było. W serii zaprzeczeń ukazuje przyszłość, jaką powinna mieć Urszulka:

(…) Nie do takiej łożnice, moja dziewko droga,/ Miała cię mać uboga/ Doprowadzić! Nie takąć dać obiecowala/ Wyprawę, jakąć dała (…).

Punkt kulminacyjny smutek osiąga w ostatnich wersach

„Niestetyż, i posag, i ona/ W jednej skrzynce zamkniona!”

LOREM IPSUM DOLOR

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit, sed diam nonummy nibh euismod tincidunt ut laoreet dolore magna aliquam erat volutpat. Ut wisi enim ad minim veniam, quis nostrud exerci tation

+info

+info

Utwór rozpoczyna się od słów: Wielkieś mi uczyniła pustki w domu moim,/ Moja droga Orszulo, tym niknieniem swoim./ Pełno nas, a jakoby nikogo nie było:/ Jedną maluczką duszą tak wiele ubyło (…).

Analiza

(…) Nie dopuściłaś nigdy matce się frasować/ Ani ojcu myśleniem zbytnim głowy psować(…),

„Z każdego kąta żałość człowieka ujmuje”oraz "A serce swej pociechy darmo upatruje”

(…) Tyś za wszytki mówiła, za wszytki śpiewała,/ Wszytkiś w domu kąciki zawżdy pobiegała (…).

Wspominając córeczkę, Kochanowski stara się oddać radosny nastrój, jaki panował w domu za jej życia. Powtarzając słowo „wszytki”, potęguje wrażenie gwaru i ruchu:

Autor przywołuje konkretne sytuacje, ukazujące Urszulkę jako promień rozjaśniający życie rodziców

Te końcowe są jeszcze bardziej przygnębiające, ponieważ następują już po przywołaniu szczęśliwych chwil

Dziekuje za ogladanie

Paulina Piniaha