Tańce narodowe na świecie

Tanecznym krokiem przez świat

-przegląd tańców narodowych

29 kwietnia - Międzynarodowy Dzień Tańca

Międzynarodowy Dzień Tańca – święto ustanowione w 1982 roku przez Komitet Tańca Międzynarodowego Instytutu Teatralnego będącego pod auspicjami UNESCO. Dzień obchodów 29 kwietnia wybrano na pamiątkę chrztu francuskiego tancerza i choreografa Jeana-Georges'a Noverre'a.

Kliknij w gwiazdki

Walc- Niemcy

to taniec niemiecki w metrum 3/4 o tempie unuarkowanym. Inaczej taniec ten nazywano obrotowym bądź wirowym. Elementem godnym podkreślenia jest niezwykle szlachetna melodia tego tańca. Taniec z wielkim rozmachem wszedł na salony Europy i świata. Niekwestionowanych "królem walca" został J. Strauss. Nad pięknym modrym Dunajem

Polka- Czechy

Taniec wywodzący się z Czech. Szybki taniec w metrum 2/4. Charakterystcznymi dla tego tańca to półobroty i drobne kroczki. Nazwa pochodzi od czeskiego słowa "pulka" - pół kroku. Okres świetności tego tańca przypada na wiek XIX.

to narodowy taniec brazylijski w metrum parzystym wchodzącym w skład tańcy latynoamerykańskich. Poruszanie biodrami wraz z wystukiwaniem rytmu nogami - to charakterystyczne figury taneczne samby. Może byc tańcem solowym jak również tańczonym w parze. Na najbardziej znanym karnawale na świecie czyli tym brazyijskim w Rio de Janeiro samba jest tańczona na tzw. sambodromach.

Samba - Brazylia

Cha- cha - Kuba

- to narodowy tanic kubański w metrum 4/4, podobnie jak samba taniec latynoamerykański. Wywodzi się z rumby i jazzu. Charakteryzuje się drobnymi, ale za to ekspresyjnymi krokami.

Tango- Argentyna

to narodowy taniec latynoamerykańcki, wywodzący się z Buenos Aires w Argrntynie. Jest tańcem bardzo emocjonalnym w którym główną rolę odgrywają uczucia prezentowane przez tancerzy. Charakteryzuje się punktowanym rytmem dużą ekspresją ruchową i energicznymi ruchami głowy. Istnieję kilka odmian tego tańca, m.in. tango argentyńskie, tango turniejowe...

Step -Irlandia

tańczony jest zespołowo (set dance) lub solo w specjalnych butach, które mają obcas i klocek (z przodu). Najważniejszym i zarazem najbardziej charakterystycznym elementem tańca jest wystukiwanie uderzeń w rytmie muzyki. Oprócz tego tancerz musi być wyprostowany i trzymać ręce przy ciele oraz uśmiechać się. Nazewnictwo elementów stepu jest bardzo różne. W Polsce używa się przeważnie określeń angielskich, np. uderzenie klockiem o podłogę to treble , a uderzenie obcasem o obcas to click. Step, jako efektowna forma tańca, często wykorzystywany jest w show, do najbardziej znanych należą Lord of the Dance oraz Feet of Flames. Ich twórca, Michael Flatley, rekordzista księgi Guinessa, potrafi zrobić 37 uderzeń stopą o podłoże na sekundę (!)

Trepak- Rosja/ Ukraina

jest tańcem ludowym popularnym w Rosji oraz na Ukrainie. Powszechnie tańczono go do lat 30. XX wieku, a więc do nastania rządów sowieckich. Charakteryzuje go bardzo szybkie tempo w metrum 2/4. W tańcu licznie występują drobne kroczki i przytupy. Jednym z najbardziej znanych trepaków jest trepak z baletu "Dziadek do orzechów" Piotra Czajkowskiego.

Gammal - Norwegia

Gammal reilender (lub gammel reilender) jest tańcem z grupy gammaldans- dosłownie „stary taniec”. Jest to niewielka grupa tańców nordyckich które stały się popularne pod koniec XIX w. Cechą charakterystyczną tańca jest metrum ¾.

Hajduk - Słowacja

HAJDUK lub ODZEMEK jest tańcem wywodzącym się od pasterzy słowackich. Charakterystycznym jego elementem są ciupagi trzymane przez tancerzy. Wykonywany jest wyłącznie przez mężczyzn. Tańczony w metrum 2/4 ma umiarkowane tempo, natomiast zawiera wiele figur akrobatycznych wymagających od tancerzy znacznej wytrzymałości i siły. Początkowo wykonywano go z towarzystwem dud, później przy akompaniamencie instrumentów smyczkowych.

Kolo- Chorwacja

KOLO (inne nazwy: choro, oro) to taniec ludowy wywodzący się z antycznych tańców kołowych. Pochodzi z Dalmacji, popularny jest nadal w Chorwacji i na całym Półwyspie Bałkańskim. Wykonywany jest w formie koła. Taniec Chorwatów, znany również w Rumunii (kolo walaskie). Taniec ten wiązał się z dawnymi wierzeniami pogańskimi, kultem słońca („tańce do koła za słońcem”). Tancerze, trzymając się za ręce (w szeregu pojedynczym lub podwójnym, w tym drugim przypadku splatając ręce poza plecami), formują półokrąg otwarty. Istnieją dwie główne odmiany tego tańca: kolo chodzone i kolo (choro) tańczone, odznaczające się stopniowym przyspieszaniem tempa. Kolo wyróżnia się skomplikowaną strukturą choreotechniczną (w której dużą rolę odgrywa improwizacja), dostosowaną do zmiennego tempa. Charakterystyczne są zmiany metrum pod koniec tańca. Kolo wykonywane jest z towarzyszeniem zespołu instrumentalnego złożonego z klarnetu, skrzypiec i bębna, niekiedy tylko z towarzyszeniem bębna. Kolo jest zaliczane do najstarszych tańców słowiańskich

Kankan- Francja

KANKAN, CANCAN to francuski taniec z 2. połowy XIX wieku, pochodzenie niepewne. Towarzyszy mu muzyka bardzo szybka, w rytmie galopu, w metrum 2/4. Kankan powstał dzięki młodym pannom/dziewczętom, które same szyły sukienki i tańczyły w miastach dla rozrywki i dla "przypodobania się"; swoją popularność ugruntował przez paryskie teatrzyki variétés. Charakterystycznymi dla tego tańca są takie figury akrobatyczne, jak szpagat, gwiazda, wyrzut prostej nogi do góry. Początkowo wywoływał oburzenie obrońców moralności.

Sirtos - Grecja

SIRTÓS, a właściwie sirtós chorós (gr. συρτóς χορóς), co w tłumaczeniu oznacza taniec „krzesany“ (istnieje również pidhiktos choros (gr. πιδικτóς χορóς) to „taniec podskakiwany“), to najbardziej tradycyjny rodzaj ludowego tańca greckiego. Niemal każda wyspa grecka ma swój odrębny rodzaj Sirtós, przykładowo Sirtós Skiros, Sirtos Silivrianos z wyspy Náxos, lub Chaniótikos (Sirtós z wysp Chania, Kreta). Lecz również w kontynentalnej części Grecji tańczy się tańce (np. Sirtos z Sarakatsani), w których nazwie zawarte jest słowo sirtos, choć nie mają one nic wspólnego z tradycyjnym rytmem sirtosa (2/4 długi-krótki-krótki). Sirtós tańczy się w półkolu (dowolna ilość tancerzy). W 1964 roku powstał zainspirowany sirtósem, pseudoludowy taniec, Sirtaki (Zorba) znany z filmu "Grek Zorba".

Bolero - Hiszpania

BOLÉRO to hiszpański taniec ludowy. Bolero jako taniec pochodzi z Kastylii i Andaluzji z okresu XVIII w. Wykonywany jest w tempie umiarkowanym (72-108 bpm), w metrum 3/4, tempie umiarkowanym 3-częściowy z kontrastującym triem w środku, wykonywany solo lub parami, przy wtórze instrumentów perkusyjnych, takich jak kastaniety lub tamburyn, a także gitary. Od XIX w. zaadaptowany do muzyki operowej i instrumentalnej.

Czardasz - Węgry

Czardasz jest tańcem pochodzenia węgierskiego, przejętym i spopularyzowanym przez cyganów. Charakteryzuje go dwudzielne metrum metrum 2/4, składające się z dwóch części: wolnej lassan i szybkiej friss. Czardasza cechują przyspieszenia, zmiany dynamiczne, rytmy punktowane, synkopy. Do najpopularniejszych stylizacji czardasza należą: Taniec Węgierski Nr 5 Johannesa Brahmsa, Czardasz Vittorio Montiego oraz operetka Księżniczka Czardasza.

Hula - Hawaje

Hula to tradycyjny taniec wymyślony przez Polinezyjczyków, którzy zamieszkali wyspy hawajskie. Dawniej hula był częścią praktyk religijnych. Towarzyszył mu surowy akompaniament prostych instrumentów perkusyjnych i donośny śpiew. Dziś, oprócz tej świątynnej części, tańczy się także bardziej nowoczesną formę hula, do melodyjnej i przyjemniej dla ucha muzyki.

Kathak -Indie

Prawdopodobnie styl ten pochodzi z połączenia kultur hinduskiej i muzułmańskiej. Bardzo popularny był w czasach mogolskich. Spektakl odbywa się wśród siedzącej dookoła widowni, bez podwyższonej sceny. Tancerz zazwyczaj wykonuje kilka gestów, po czym zastyga na moment w jakiejś pozie, wykonuje znowu kilka gestów i znowu się zatrzymuje. Charakterystyczne dla tego tańca są bardzo szybkie ruchy nóg związane z uderzeniami stóp o podłogę. Tło muzyczne tworzy gra na tabli, czasem sarandze. Sam tancerz ma przyczepione do kostek dzwoneczki ghungroo.

Jiutamai - Japonia

Klasyczny taniec japoński jiutamai w formie, w której wykonywany jest do dzisiaj, pojawił się w powszechnej świadomości Japończyków na początku XIX wieku, kiedy to praktykowana przez wysoko urodzone arystokratki sztuka wydostała się z zamkniętych pałaców i zaadaptowana została przez kobiety z warstwy mieszczańskiej, a następnie przez gejsze. Z inspiracji tą formą taneczną powstała muzyka jiuta, pierwotnie wykonywana na shamisenie. Jiutamai jest jedną z bardzo niewielu tradycyjnych sztuk japońskich stworzonych przez kobiety i przez nie praktykowanych. To bardzo subtelna sztuka, w której szczególną uwagę przywiązuje się do momentów pauzy. Choć współcześnie taniec ten wykonywany jest również na scenach, został on stworzony do pokazywania w małych przestrzeniach.