Biblia

Prezentacja

Biblia

start

Biblia:

Nowy testament

sTary testament

katolicyzm

Rozdziały

Historia Bibli

Znaczenie

Koniec

Znaczenie

Pismo Święte i Tradycja jako jedno wspólne źródło przekazują objawienie Boga w Jezusie Chrystusie. Tradycja mieści w sobie Pismo Święte, które jest uprzywilejowanym środkiem wyrazu Tradycji. „Pismo Święte jest Słowem Boga utrwalonym na piśmie pod natchnieniem Ducha Bożego, święta zaś Tradycja, slowo Boga powierzone Apostołom, przez Chrystusa Pana i Ducha Świętego, przekazane w całości następcom Apostołów” (DV 9). Słowo Boże, w formie spisanej bądź głoszonej, w sposób autentyczny jest interpretowane przez Magisterium Kościoła. Pismo Święte – Biblia – musi być odczytywane i wyjaśniane w Kościele. Biblia to natchnione i bezbłędne Słowo Boże. W siedemdziesięciu trzech księgach przedstawia nam historię Bożego planu naszego zbawienia, rozpoczynając od stworzenia świata i kończąc na powitaniu Kościoła chrześcijańskiego. Biblia, oprócz nauki Kościoła, przekazuje nam również to, co musimy wiedzieć, by zostać zbawionymi.

Kolejny slajd -->

Powrót

Znaczenie

Chociaż Biblia składa się z wielu ksiąg, to te księgi razem opowiadają jedną historię. Bóg na początku stworzył nas jako istoty doskonałe, ale nasi pierwsi rodzice, poprzez swą wolną wolę, zgrzeszyli i sprowadzili śmierć na samych siebie i swoje potomstwo. Pozostała część Biblii mówi nam, jak Bóg dał istotom ludzkim środki do zbawienia. Dowiadujemy się, jak Bóg wybrał lud Izraela, by z powrotem przyprowadził do Niego wszystkie ludy, i jak Bóg Ojciec wypełnił to dzieło poprzez swego Jednorodzonego Syna, Jezusa Chrystusa, i Jego ofiarę na krzyżu. W końcu poznajemy prawdę o kresie historii: dobro triumfuje, zło upada, a Lud Boży żyje wiecznie w raju. Taka jest historia naszej wiary. Pismo Święte to nie jest jedyny autorytet dla naszej wiary, jak mówi nam o tym samo Pismo. Kościół został założony przez Jezusa Chrystusa, by utrzymać żywą Tradycję wiary. Jako katolicy wierzymy, że Kościół nie jest po prostu instytucją religijną, która zachowuje tradycję. W Dzień Pięćdziesiątnicy, po śmierci i zmartwychwstaniu Chrystusa, Bóg wylał Ducha Świętego na apostołów i dzięki temu darowi Duch Święty nadal mieszka w Kościele i kieruje nim. Nauczanie Kościoła otwiera przed nami wszystkie bogactwa Biblii. Ponieważ mamy żywą prawdę Kościoła, możemy czytać Pismo Święte z większą ufnością, z większym zrozumieniem i większą swobodą.

<-- Poprzedni slajd

Stary Testament

Na Stary Testament składa się, w zależności od uznawanego kanonu:

• 39 ksiąg – kanon hebrajski, uznawany przez żydów i wyznania protestanckie. Starożytny, tradycyjny kanon żydowski wymienia znanych obecnie 39 ksiąg natchnionych, jednak wylicza 24 lub 22 księgi, łącząc niektóre obecnie znane księgi. To drugie zestawienie wymieniające 22 księgi, łącząc Księgę Rut z Księgą Sędziów oraz Lamentacje (Treny) z Księgą Jeremiasza, uzyskuje liczbę ksiąg równą liczbie liter w alfabecie hebrajskim;
• 46 ksiąg – kanon katolicki (lub 47 jeśli za odrębną księgę uznać List Jeremiasza, który w wydaniach katolickich stanowi 6 rozdział Księgi Barucha);
• 49 ksiąg – kanon prawosławny (lub więcej, w zależności od lokalnego kultu – prawosławni uznają wszystkie księgi, które pojawiły się w Biblii greckiej – Septuagincie).

Księgi Starego Testamentu powstawały według różnych współczesnych badaczy w okresie od XII do II wieku p.n.e. Krytyka tradycjonalistyczna uważa jednak, że powstawały one wcześniej, począwszy od XIII, a nawet XV wieku p.n.e.

Dalej -->

Powrót

Stary Testament

Treścią Starego Testamentu jest historia i dziedzictwo kulturowe i religijne narodu izraelskiego. Zostały one pierwotnie spisane w języku hebrajskim i aramejskim.Księgi Starego Testamentu chrześcijanie dzielą na:

• księgi historyczne;
• księgi profetyczne;
• księgi dydaktyczne.

Według innego podziału, mającego korzenie w judaizmie, są to: Pięcioksiąg Mojżeszowy, Prorocy i Pisma.

<-- Poprzedni slajd

Powrót

Nowy Testament

Dla chrześcijan, uznających świętość Starego Testamentu, podstawowe znaczenie ma również Nowy Testament, spisany w języku greckim, przynajmniej w decydującej części, w drugiej połowie I wieku n.e. Treścią Nowego Testamentu jest ewangelia, czyli „Dobra Nowina”, o królestwie Bożym i o zbawieniu głoszona przez Jezusa Chrystusa i jego uczniów, a także dzieje pierwszych gmin chrześcijańskich.Judaizm i islam nie uznają Nowego Testamentu za pisma święte, chociaż islam uważa Jezusa Chrystusa za proroka, a Koran powtarza niektóre opisy Ewangelii.Nowy Testament składa się z 27 ksiąg:

• Cztery Ewangelie – zapis życia i nauczania Jezusa Chrystusa:

• w tym trzy Ewangelie synoptyczne:
• Ewangelia Mateusza,
• Ewangelia Marka,
• Ewangelia Łukasza,

ORAZ

Powrót

Rozdziały

Podział ksiąg Biblii na rozdziały został dokonany w XII w., a wersety zostały ponumerowane w XVI w. Ułatwiają wskazanie odpowiedniego miejsca w Biblii, której księgi oznaczone są umownymi skrótami (sigla). Przykładowo: 2 Sm 10,5 = Druga Księga Samuela, rozdział 10, werset 5; Mt 25, 31-46 = Ewangelia według św. Mateusza, rozdział 25, wersety od 31 do 46. Wersja katolicka Biblii posiada łącznie 1261 rozdziałów.

Powrót

Katolicyzm

Do XI wieku tłumaczono i kopiowano księgi Pisma Świętego bez ingerencji ze strony Magisterium Kościoła. Wprowadzono ograniczenia pod koniec XII i w XIII wieku w związku z pojawiającymi się ruchami katarów, waldensów i albigensów. Kościół katolicki nigdy nie zakazał czytania Biblii w ogóle. Intencją prawodawców kościelnych i świeckich było uchronienie wiernych przed heretyckim wykładem ksiąg świętych. W XV wieku, po wynalezieniu druku, pojawiło się wiele wydań Biblii po łacinie oraz w językach narodowych. Początkowo edytorstwo biblijne nie było regulowane żadnymi przepisami Kościoła. Jednak wkrótce stwierdzono, że drukowanie może stać się niebezpiecznym narzędziem propagowania herezji, dlatego zaczęto wprowadzać cenzurę ksiąg przeznaczonych do wydania. Jedyne, obejmujące całą wspólnotę Kościoła, ograniczenia w korzystaniu Pisma Świętego, dotyczyły przekładów niekatolickich – nigdy nie ograniczano korzystania z Biblii w językach oryginału ani w przekładzie łacińskim. Pojawiały się natomiast zakazy lokalne, związane m.in. z aktualnie panującą na danym terenie herezją. Zakaz taki wydał dla diecezji wchodzących w skład metropolii Narbonne synod prowincjonalny w Tuluzie (1229 r.) i obejmował on zarówno wersję łacińską, jak i przekłady na języki narodowe. Dozwolone było posiadanie brewiarzy i psałterzy, wydanych w języku łacińskim.

Historia Bibli

Badaniem Biblii zajmuje się biblistyka. Obecnie większość ksiąg Starego Testamentu uznaje się za dzieła złożone (powstałe w obecnej formie z dzieł więcej niż jednego autora, m.in. tzw. teoria źródeł), które poprzedzała tradycja ustna i proces redakcji. W niektórych księgach Starego Testamentu występują wyraźne nawiązania do literatury Bliskiego Wschodu, np. w opisie powstania świata albo w treści psalmów i ksiąg mądrościowych. Najstarsze partie Starego Testamentu (np. Wj 15,21) powstały około X wieku p.n.e., najnowsze pochodzą z II lub nawet I wieku p.n.e. (Księga Daniela). Według Alberta de Pury i Antoona Schoorsa działalność piśmiennicza na szerszą skalę zaczęła się w Izraelu i Judzie w latach 750–680 p.n.e. Rosnąca liczba badaczy datuje spisanie większości Starego Testamentu na okres panowania perskiego, pomiędzy 539 p.n.e. a 330 p.n.e.

Kolejny slajd -->

Zgodność ksiąg Starego Testamentu z wydarzeniami zależy od ich gatunku literackiego. Odkrycia archeologiczne, jak też badanie stylu literackiego tzw. ksiąg historycznych (np. Ksiąg Samuela i Królewskich) potwierdzają ich wczesne pochodzenie i wartość jako źródła historycznego. Z kolei niektóre księgi mądrościowe np. Księga Rut mają charakter midraszy i luźny związek z rzeczywistymi zdarzeniami. Według Gerharda von Rada piśmiennictwo historyczne starożytnego Izraela różni się charakterem od współczesnego naukowego sposobu opisywania historii. O ile współczesna historiografia dąży do przekazania jedynie informacji krytycznie zweryfikowanych, o tyle relacja ksiąg biblijnych jest obrazem kerygmatycznym, który ma na celu maksymalizację treści teologicznej. Izrael w opisie historii posługuje się środkami właściwymi dla starożytności, w których nie sposób odróżnić faktów historycznych od uduchowionych interpretacji. Dlatego biblijny obraz historii może znacząco różnić się od podawanego przez współczesną naukę. Nie oznacza to jednak, że starotestamentowa wizja historii Izraela jest pozbawiona wartości – przeciwnie, wypływa ona z głębi historycznego doświadczenia niedostępnego dla krytycznych badań historycznych. Von Rad uważa, że biblijne piśmiennictwo historyczne ma charakter poetycki, przy czym poezję traktuje – za Wilhelmem Diltheyem – nie tylko jako środek artystyczny, ale pewien zmysł rozumienia rzeczywistości. Jako przykład obrazu kerygmatycznego podaje pewne epizody z historii patriarchów, które, jego zdaniem, opisują pewne historyczne doświadczenia zbiorowości mówiąc o jednostce.

<-- Poprzedni slajd

Kolejny slajd -->

Powrót

Księgi Nowego Testamentu powstały w I wieku. Według większości współczesnych chronologii do najstarszych fragmentów Nowego Testamentu należą Listy Pawła z Tarsu. Dzieje Apostolskie i Apokalipsa są dziełami późniejszymi. Dzieje Apostolskie mogły zostać spisane po opisanych tam wydarzeniach (po 60 roku n.e.), ale współczesna krytyka biblijna przesuwa je na lata 80–90. Apokalipsa zwykle datowana jest na rok 96. Osobny artykuł: Jezus historyczny. W debacie na temat historyczności Jezusa Chrystusa powoływano się zarówno na świadectwo Nowego Testamentu, jak i na źródła pochodzące od pisarzy starożytnych (między innymi Józefa Flawiusza, Tacyta i Swetoniusza) lub inne tradycje chrześcijańskie.

<-- Poprzedni slajd

Thanks!