Metoda Knillów A.Tanistra

Metoda Marii i Christopfera Knillów

Wykonała: Aleksandra Tanistra

Twórca Metody to Christopher Knill, który przez wiele lat pracował z osobami z ciężkimi zaburzeniami w rozwoju ruchowym, poznawczym i społecznym. Programy terapeutyczne zwane Metodą Knillów stworzył wraz z żoną Marianną. Marianna i Christopher Knill pochodzą z Anglii, związani są z Norweskim Instytutem Edukacji.

Twórca Metody to Christopher Knill, który przez wiele lat pracował z osobami z ciężkimi zaburzeniami w rozwoju ruchowym, poznawczym i społecznym. Programy terapeutyczne zwane Metodą Knillów stworzył wraz z żoną Marianną. Marianna i Christopher Knill pochodzą z Anglii, związani są z Norweskim Instytutem Edukacji.

Knillowie oparli się na założeniu, że najważniejszym kanałem sensorycznym jest skóra. Dotyk jest bowiem pierwszym wrażeniem, jakiego doznajemy. Od wrażliwości dotykowej zależy umiejętność nawiązania kontaktu z otoczeniem, bliskimi osobami.

Autorzy wyodrębnili w obrębie metody dwie części - pierwszą stanowi "Dotyk i Komunikacja", drugą zaś "Programy Aktywności, Świadomość Ciała, Kontakt i Komunikacja".

Tworzeniu Programów Aktywności przyświecała idea, że każde dziecko może być aktywne i wykazywać się własną inicjatywą. Metoda od lat 70-tych zyskała uznanie a terapeuci oraz rodzice zaczęli stosować ją w kolejnych krajach na świecie.

Podstawowe założenia metody Christopher Knill opisuje w książce „Dotyk i komunikacja”.

Zajęcia metodą Knillów uzupełniają podstawową terapię, pomagają dziecku nabywać: poczucia bezpieczeństwa, świadomości własnego ciała, wrażliwości na wzajemnie wysyłane sygnały, nawiązywać kontakt i komunikować się, podejmować aktywność.

Programy Knillów mogą być stosowane jako metoda: - przywracająca doznania zmysłowe trenowane w życiu płodowym, służące poznaniu własnego ciała i umożliwiające kontakt z otoczeniem -pobudzająca dzieci głębiej upośledzone umysłowo do aktywności i współdziałania -aktywizująca dzieci z mózgowym porażeniem dziecięcym - diagnostyczna i usprawniająca w terapii dzieci nieharmonijnie rozwijających się, z trudnościami w nauce -porządkująca zachowanie dzieci niedostosowanych społecznie.

Metoda Knillów jest drogą do nawiązywania porozumienia z osobami, które wydają się być niezdolne do kontaktu lub niezainteresowane ludźmi. Pierwszym kanałem porozumienia może być dotyk. Metoda Knillów wykorzystywana jest w placówkach terapeutycznych dla dzieci i (rzadziej) dla dorosłych z głębszą i głęboką niepełnosprawnością intelektualną.

Metoda jest dostępna w 6 wersjach tzw. Programach Aktywności. Dla małych dzieci z zaburzeniami rozwoju specjaliści zazwyczaj wykorzystują program wprowadzający. Pojedyncze zajęcia nazywamy sesją kontaktu.

Programy Knillów – tzw. Programy Aktywności mają 6 wersjiProgram wprowadzający Program I – aktywności koncentrują się na ćwiczeniu górnej partii ciała Program II – aktywności koncentrują się na ćwiczeniu dolnych partii ciała Program III – wymaga większej sprawności i umiejętności koncentrowania uwagi niż pierwsze 3 programy Program IV – najbardziej zaawansowany, dużą rolę odgrywa własna inicjatywa dziecka np. taniec Program specjalny – przeznaczony dla dzieci ze znaczną niepełnosprawnością ruchową

Sesji zawsze towarzyszy specjalnie skomponowana muzyka, która rozwija się zawsze w taki sam sposób: Muzyka wprowadzająca – spokojna i relaksująca, jest zapowiedzią sesji – pozwala dziecku wyciszyć się. Muzyka bardziej rytmiczna – pozwala wyłapywać aktywność partnera, zachęca do aktywności i do odpowiadania na ruchy wykonywane przez opiekuna. Muzyka bardziej intensywna – sprzyja odważniejszym, większym ruchom i bliższemu kontaktowi. Muzyka lżejsza i melodyjna – zachęca do zabawowego kontaktu. Muzyka ponownie spokojna – dziecko ma okazję wyciszyć się i przetworzyć pozytywne momenty w spokojnej atmosferze.

Każda sesja kontaktu polega na wykonywaniu wspólnie aktywności zgodnie z muzyką i instrukcjami odtwarzanymi z płyty CD, w bliskim kontakcie fizycznym.

Program wprowadzający – 8 minut pozwala określić, czy dane dziecko potrafi dostatecznie koncentrować uwagę, czy potrafi nawiązać i utrzymać kontakt, by przejść do realizacji Programów I i II. Program ten szczególnie zalecany jest w pracy z małymi dziećmi, oraz dziećmi autystycznymi i psychotycznymi.

Program I – 15 minut. Górne partie ciałaKołysanie Wymachiwanie rękoma Zginanie i rozprostowanie rąk Pocieranie dłoni Zaciskanie i otwieranie dłoni Ruchy palców Klaskanie Głaskanie głowy Głaskanie policzków Głaskanie łokci Głaskanie brzucha Przewracanie się ( padanie ) Relaksacja

Program II -15 minut. Wymaga zaangażowania dolnych części ciała.Kołysanie; Klaskanie; Głaskanie brzucha;Głaskanie ud; Głaskanie kolan; Głaskanie palców u nogi; Wiosłowanie; Pocieranie stóp; Poruszanie palcami u stóp; Poruszanie nogami; Leżenie na plecach; Obracanie się z pleców na bok; Obracanie się z pleców na brzuch; Relaksacja

Program 3 – 20 minut- wymaga większej uwagi, ruchliwości, koordynacji, ale i znacznie większej świadomości społecznej.Leżenie na brzuchu, leżenie na plecach, obracanie się z pleców na brzuch, obracanie się z brzucha na plecy, poruszanie nogami; czołganie się na brzuchu; raczkowanie; klęczenie i spacerowanie na kolanach; upadanie z pozycji klęczącej; odpychanie i przyciąganie; relaksacja. Przeprowadzenie tego programu wymaga znacznie więcej świadomości społecznej dziecka ruchliwości i koordynacji.

Program 4 – 20 minut wymaga wyższego poziomu świadomości ciała, lepszej samokontroli, koncentracji, rozumienia pojęciowego i uspołecznienia. Leżenie na brzuchu; leżenie na brzuchu i mruganie oczyma; leżenie na plecach z rękoma wokół karku; poruszanie nogami (jazda rowerem); odbijanie się na siedzeniu; ślizganie się na siedzeniu; podnoszenie się i stanie bez ruchu; podnoszenie ramion – jednego a potem obu jednocześnie; podnoszenie jednocześnie jednej ręki i jednej nogi; stawanie przed kimś;podbieganie do – odbieganie od; spacerowanie – szybko i delikatnie; spacerowanie – wolno i ciężko; spacerowanie – wolno i delikatnie (po cichu); dwa i dwa (znajdź partnera); odpychanie i przyciąganie; dowolne ruchy;taniec

Program SPH – 25 minut;zaadoptowany dla potrzeb bardziej niesprawnych fizycznie dzieci. Kołysanie -pr. 1 i 2 Wymachiwanie rękoma – pr. 1 Pocieranie dłoni – pr. 1 Zaciskanie i otwieranie dłoni – pr. 1 Klaskanie – pr.1 i 2 Głaskanie policzków – pr. 1 Głaskanie brzucha – pr. 1 i 2 Głaskanie ud – pr. 2 Ruchy stóp – nóg – pr. 2 Przewracanie się (padanie) – pr. 1 Relaksacja – pr. 1 i 2

Częstotliwość prowadzenia pracy według programów powinna być uzależniona od indywidualnych cech dziecka. Liczba powtórzeń zależeć powinna od tego , jak regularnie potrzebuje ono uczestniczyć w sytuacjach, w które wliczona jest określona aktywność. Dzieci ze znacznymi trudnościami w komunikacji zwykle wymagają codziennych powtórzeń programu, podczas gdy innym wystarczają dwa lub trzy spotkania w tygodniu.

Ważny jest wybór miejsca, gdzie dziecko będzie się czuło bezpiecznie i spokojnie. Często taką pobudzająca do inicjatywy atmosferę tworzy bezpieczna, zamknieta przestrzeń. Oświetlenie powinno być ciepłe, intymne. Z pokoju powinny być usunięte zabawki i inne interesujące przedmioty. Pozytywne, dodatkowe aspekty może wprowadzić do sesji stosowanie olejków zapachowych.

Knillowie dużą wagę przykładają do przygotowania się do zajęć. Przed sesją określamy potrzeby partnera zastanawiamy się nad tym, co chcemy osiągnąć. Dobieramy: porę dnia, częstotliwość, temperaturę, miejsce, dbamy o zaspokojenie potrzeb i wygodne ubranie. Niezbędnym elementem sesji kontaktu jest obserwacja i refleksja nad tym co się dzieje.

Sesja kontaktu winna być poddawana stałej ewaluacji i obserwacji. Jednym ze sposobów ułatwiających to jest prowadzenie dzienniczków, gdzie można zapisywać bezpośrednie obserwacje, myśli i uczucia. Innym sposobem jest zapis wideo.

Metoda Knillów pozwala na: -zmniejszanie liczby zachowań autoagresywnych i zachowań stereotypowych - wzrost pewności siebie i nawiązanie bardziej pozytywnych relacji z otaczającym światem - wzrost umiejętności określania osobistej przestrzeni podczas relacji z innymi - wzrost uwagi i otwartości na sygnały płynące z otoczenia - rozpoznawanie sygnałów i następujących po nich aktywności - aktywizację dzieci z mózgowym porażeniem dziecięcym.

Dziękuję za uwagę