Patroni Polski

Patroni Polski

Wprowadzenie

Wszyscy ochrzczeni – jak przypomina Sobór Watykański II – jakiegokolwiek stanu i zawodu powołani są do życia chrześcijańskiego i do doskonałej miłości czyli świętości.

Święci są solą dla ziemi i światłością dla świata, jak również nieocenioną siłą Kościoła. To w nich odnajdujemy żyjącego i działającego Boga. Zwłaszcza dziś, gdy kryzys tożsamości człowieka i fascynacja świata niszczy ludzkość, święci są świadkami Bożego działania i przekonującymi wzorami pokonywania własnej słabości.

„przyglądając się życiu tych, którzy wiernie naśladowali Chrystusa, mamy z nowego tytułu pobudkę do szukania Miasta przyszłego i równocześnie poznajemy najpewniejszą drogę, po której wśród zmienności świata stosownie do właściwego każdemu stanu i warunków będziemy mogli dojść do doskonałego zjednoczenia z Chrystusem. (...) Poprzez życie tych ludzi, którzy będąc współuczestnikami naszego człowieczeństwa, w sposób jednak doskonalszy przemieniają się według wzoru Chrystusowego, Bóg ukazuje ludziom naocznie swoją obecność i swoje oblicze” (KK 50).

Główni Patroni Polski

N.M.P.Królowa Polski

Św. Stanisław

Św. Andrzej Bobola

Św. Wojciech

Św. Stanisław Kostka

N.M.P.Królowa Polski

ytuł Matki Bożej jako Królowej narodu polskiego sięga drugiej połowy XIV wieku: Grzegorz z Sambora nazywa Maryję Królową Polski i Polaków. Teologiczne uzasadnienie tytułu „Królowej” pojawi się w XVII wieku po zwycięstwie odniesionym nad Szwedami i cudownej obronie Jasnej Góry, które przypisywano wstawiennictwu Maryi. Wyrazicielem tego przekonania Polaków stał się król Jan Kazimierz, który 1 kwietnia 1656 roku w katedrze lwowskiej przed cudownym obrazem Matki Bożej Łaskawej obrał Maryję za Królową swoich państw, a Królestwo Polskie polecił jej szczególnej obronie. Episkopat Polski zwrócił się do Stolicy Apostolskiej o wprowadzenie święta dla Polski pod wezwaniem „Królowej Polski”. Papież Benedykt XV chętnie do tej prośby się przychylił (1920). Biskupi umyślnie zaproponowali Ojcu Świętemu dzień 3 maja, aby podkreślić łączność nierozerwalną tego święta z Sejmem Czteroletnim, a zwłaszcza z uchwaloną 3 maja 1791 roku pierwszą konstytucją polską.

Dnia 3 maja 1966 roku prymas Polski, kardynał Stefan Wyszyński, w obecności Episkopatu Polski i tysięcznych rzesz, oddał w macierzyńską niewolę Maryi za wolność Kościoła rozpoczynające się nowe tysiąclecie Polski. W 1962 r. Jan XXIII ogłosił Maryję Królową Polski, główną patronką kraju i niebieską Opiekunką naszego narodu.

Św. Wojciech - biskup, meczennik

rodził się ok. 956 roku w możnej rodzinie Sławnikowiców w Lubicach (Czechy). W 972 r. został wysłany do Magdeburga, pod opiekę św. Adalberta, gdzie kształcił się w szkole katedralnej pod czujnym okiem znanego uczonego, Otryka. Po zdobyciu wykształcenia został wyświęcony w Pradze na kapłana. W 983 r. odbyła się konsekracja św. Wojciecha na biskupa, której dokonał metropolita Moguncji, św. Willigis († 1011). Tak więc św. Wojciech był pierwszym biskupem narodowości czeskiej w Czechach. W roku 990 w Wielką Sobotę, złożył profesję zakonną u benedyktynów w Rzymie. W 996 r. rozpoczął pracę misyjną wśród pogan. Powstała myśl nawrócenia Wieletów na Zachodzie. Z powodu jednak trwającej tam wówczas wojny ostatecznie urządzono wyprawę misyjną do Prus. Kiedy Wojciech zorientował się, że Prusy nie chcą nawrócenia, postanowił zakończyć misję powrotem do Polski. Prusacy poszli za nim. Zginął śmiercią męczeńską 23 kwietnia 997 r. Papież Sylwester II jeszcze przed rokiem 999 dokonał uroczystego ogłoszenia Wojciecha świętym.

Dzień święta wyznaczył papież zgodnie ze zwyczajem na dzień jego śmierci, czyli na 23 kwietnia. Wtedy także zapadła decyzja utworzenia w Polsce nowej, niezależnej metropolii w Gnieźnie, której patronem został ogłoszony św. Wojciech. W marcu roku 1000 Otto III odbył pielgrzymkę do grobu św. Wojciecha w Gnieźnie. Wtedy – podczas spotkania z Bolesławem Chrobrym – została uroczyście proklamowana metropolia gnieźnieńska z podległymi jej diecezjami w Krakowie, Kołobrzegu i Wrocławiu.

Św. Stanisław - biskup, meczennik

wą świętość św. Stanisław, biskup krakowski, zawdzięcza obronie wiernych przed słynącym z porywczego charakteru królem Bolesławem Śmiałym. Monarcha wiele czasu poświęcał na wojny. Pod jego nieobecność w kraju szerzyło się zepsucie. Jego żołnierze zaczęli go potajemnie opuszczać. Gdy król wrócił do kraju, zaczął się mścić. W obronie ludu stanął biskup Stanisław. Upominał monarchę, a gdy to nie przyniosło efektu, rzucił na niego klątwę. Wyłączył go w ten sposób ze społeczności Kościoła, a tym samym zwolnił od posłuszeństwa poddanych. Uniesiony gniewem Bolesław zemścił się na biskupie, gdy ten odprawiał Mszę na Skałce. Zabiwszy go, kazał poćwiartować zwłoki. Przy grobie świętego, otaczanego szczególną czcią już za życia, gromadziło się wielu wiernych. A Bolesław musiał wyjechać z Polski. Zmarł na wygnaniu. Stanisław został kanonizowany w 1254 r. Przez wiele lat żywa była legenda o zrośnięciu się członków ciała świętego. Kult św. Stanisława wzmógł się w okresie rozbicia dzielnicowego. Liczono wówczas, że poszczególne dzielnice ponownie zrosną się w jedno państwo, jak zrosło się ciało Stanisława.

Św. Stanisław Kostka

ł. Jan XXIII uznał go szczególnym patronem młodzieży polskiej. Jest przykładem gorliwości i cierpliwego podążania za wolą Bożą mimo przeciwności. Rodzice Stanisława sprzeciwiali się jego powołaniu zakonnemu, dlatego święty zmuszony był opuścić dom potajemnie. Jezuici nie chcieli przyjąć go bez zgody rodziców. Musiało minąć wiele miesięcy, a młody Staś musiał przejść setki kilometrów, by wreszcie mógł założyć habit.Gdy raz zachorował, a właściciel domu, w którym święty przebywał, nie zezwolił na przybycie księdza, Komunię miała mu podać św. Barbara. Innym razem Ciałem Pańskim nakarmili go aniołowie. Życzył sobie śmierci w święto Wniebowzięcia. Matka Boża wyprosiła mu tę łaskę.Gdy dwa lata po śmierci otwarto trumnę, okazało się, że ciało świętego się nie rozkłada. Przypisuje się mu zwycięstwo Polski pod Chocimiem w 1621 r. Pewien jezuita miał widzieć wówczas św. Stanisława w obłokach, jak błagał Matkę Bożą o pomoc.

Św. Andrzej Bobola

rodził się 30 listopada 1591 r. w Strachocinie koło Sanoka. Pochodził ze szlacheckiej rodziny, bardzo przywiązanej do religii katolickiej. Nauki humanistyczne wstępne i średnie wraz z retoryką Andrzej pobierał w jednej ze szkół jezuickich, prawdopodobnie w Wilnie w latach 1606–1611. 31 lipca 1611 r., mając 20 lat, wstąpił do jezuitów w Wilnie. Po dwóch latach nowicjatu w Wilnie złożył w 1613 r. śluby proste. Następnie wrócił na Akademię Wileńską na dalsze studia teologiczne (1618–1622), które ukończył święceniami kapłańskimi (12 marca 1622). W latach 1623–1624 był rektorem kościoła, kaznodzieją, spowiednikiem, misjonarzem ludowym i prefektem bursy dla ubogiej młodzieży w Nieświeżu. Jako misjonarz, Andrzej obchodził zaniedbane wioski, chrzcił, łączył pary małżeńskie, wielu grzeszników skłonił do spowiedzi. Wyróżniał się żarliwością o zbawienie dusz. Dlatego był niezmordowany w głoszeniu kazań i w spowiadaniu. Mieszkańcy Polesia żyli w wielkim zaniedbaniu religijnym. Szerzyła się ciemnota, zabobony, pijaństwo.

Andrzej chodził po wioskach od domu do domu i nauczał. Nazwano go apostołem Pińszczyzny i Polesia. Nawrócił wielu prawosławnych. Jego gorliwość, którą określa nadany mu przydomek „łowca dusz – duszochwat”, była powodem wrogości ortodoksów. W czasie wojen kozackich przerodziła się w nienawiść i miała tragiczny finał. l6 maja 1657 roku zginął śmiercią męczeńską z rąk kozaków. 17 kwietnia 1938 roku, w uroczystość Zmartwychwstania Pańskiego, Pius XI dokonał uroczystej kanonizacji bł. Andrzeja Boboli.

Świętość polega nie na dokonywaniu niezwykłych przedsięwzięć,lecz na zjednoczeniu z Chrystusem,na przeżywaniu Jego tajemnic,na utożsamianiu się z Jego postawami,myślami i zachowamiami.Istotne jest to,aby nigdy nie pozostawiać niedzieli bez spotkania ze zmartwychwstałym Chrystusem w Eucharystii:nie jest to dodatkowy ciężar,ale światło na cały tydzień.nie rozpoczynać i nie kończyć dnia bez kontaktu z Bogiem zaś w życiu należy stosować się do "znaków drogowych",jakie Bóg nam wskazał w Dekalogu,który jest po poprostu wyjaśnieniem,czym jest miłość w określonych sytuacjach.Nie lękajmy się,że Bóg zażąda od nas zbyt wiele,ale pozwólmy się kierować w każdym codziennym działaniu Jego słowem.

BenedyktXVI

laczego katolicy wzywają wstawiennictwa świętych?

+ info

Świętość

Ale czy rzeczywiście święci byli w życiu codziennym tacy jak ich się przedstawia, czy opisuje? Jacy byli? Żeby dać odpowiedź na to pytanie, trzeba najpierw zdać sobie sprawę z tego, co to jest świętość.

Dzisiaj słowo „świętość” jest nieco wypaczane i ośmieszane bądź przez środki masowego przekazu, bądź nawet wśród kolegów i koleżanek w naszych środowiskach.

Jeżeli widzimy na ekranie postać, która nieporadnie składa ręce, jest ślamazarna – to na pewno wówczas pierwszy nasz odruch tj: nie chcę być taki, nie chcę być święty. I słusznie!

Świętość to doskonałe zjednoczenie z Bogiem

Świętość jest dostępna dla każdego z nas,

Wzorem jest Chrystus,

02

01

03

Zjednoczyć się doskonale z Bogiem to: - Należeć całkowicie do Niego - Wypełniać Jego wolę - Poddać swoją wolę Jego Woli.

który z Ojcem był najściślej zjednoczony.Do świętości możemy dążyć różnymi drogami: w zakonie, w kapłaństwie i w zawodach świeckich.

o ile kochamy Boga. Jest ona prosta i zwykła, a jednak aż tak wielka, że upodabniamy się do Boga, który jest jedyną Świętością.

Jeżeli dyrektor szkoły wydaje jakieś prawo, polecenie np. chodzenie po szkole w zmienionych butach, tzn. że taka jest wola dyrektora, dyrektor tak chce. Ale to za mało, że dyrektor tak chce. Musi on jeszcze tą wolę swoją podać do wiadomości uczniów..

Wolą Boga jest Jego Prawo.

Bóg też objawił, podał swoją wolę poprzez swoje Prawo zawarte w Dziesięciu Przykazaniach Bożych – DEKALOGU i w EWANGELII. Poddając swoją wolę woli Bożej należymy całkowicie do Boga czyli mamy z Nim doskonałe zjednoczenie. I właśnie na tym polega świętość.

Jak widać z tego krótkiego rozumowania logicznego – świętość jest dostępna dla każdego z nas, tak jak dostępne jest wykonywanie w życiu 10 – ciu Przykazań Bożych. Potrzebna jest tu tylko dobra i silna wola, która będzie się poddawała woli Bożej.

Jeżeli na co dzień będziemy każdemu Przykazaniu wierni to wówczas będziemy święci. Wynika z tego, że świętość jest prosta i zwykła, ale zarazem jest wielka bo daje nam niebo.

Świętość więc nie polega na tym, ażeby okazać się wiernym woli Bożej w nadzwyczajnie trudnych warunkach i sytuacjach (nieraz owszem), ale na codziennym spełnianiu woli Bożej w każdej naszej

W jaki sposób na codzień mam realizować świętość?

W szkole - jak najlepsze korzystanie z lekcji W domu - dobre przygotowanie do lekcji, wykonanie wszystkich zadań i obowiązków domowych. Bo tak już jest w życiu, że jeżeli ktoś jest niedbały w małych sprawach, to i w dużych też będzie niedbały. A jeżeli ktoś w małych sprawach jest wierny to na pewno okaże się i w dużych wierny.Chrystus na ten temat mówi tak: “Kto wierny jest w najmniejszej rzeczy i w większej wierny będzie, a kto w małym jest nieprawy i w większym nieprawy będzie” (Łk 16,10).

Podsumowanie

ążenie do świętości jest procesem, jest ciągłym wzrostem mocą Bożej łaski, ale i przy wysiłku człowieka. O niebie najprościej możemy powiedzieć, że jest nim Bóg. Dążenie do świętości jest więc dążeniem do Boga, by być takim jak On. W życiu duchowym nie ma stagnacji. Albo wznosimy się w życiu duchowym podejmując wysiłek żywej wiary, albo oddalamy się od Boga. Życie na ziemi jest darem, byśmy udowodnili Bogu naszą miłość i zdobyli niebo. O wieczność z Bogiem należy się więc ubiegać, walczyć. Ta walka duchowa nie ominie nikogo. „Nie obawiajmy się, by Pan Bóg miał się ociągać z dzielaniem łask potrzebnych do naszego uświęcenia, jeżeli my sami nie stawimy przeszkód” – św. Teresa z Avila.

koniec

Dziękuję za uwagę!